Oorzaak-Gevolg. (2)

Het is af!
Nog voor elf uur 's avonds zelfs.
En we krijgen geld terug.

Há, zo wil ik vaker dingen doen met nummertjes!

Oorzaak-Gevolg.

Zou het er zowaar van gaan komen?
De blaadjes met nummertjes liggen klaar, schoonmama is gebeld en heeft een mooi lijstje met aftrekposten doorgegeven en de computer snort met het aangifteprogramma.

Wie weet is alles vanavond wel af!

Oil of Olaz.

De hele bovenbouw was weggeweest naar brandweer en gemeentearchief, iets met beroepen, roefelen en Jantje Beton. En zo stonden wij, de ouders, op een kluitje te schuilen voor de maartse wind bij de voordeur van de school.

Groepen één en twee waren al binnen en Lyka en ik stonden enkel te wachten op Papa P., die met groep drie was meegegaan.
Toen daar eindelijke de groep met kinderen bij school was aangekomen kreeg Papa P. een oorkonde -dank voor het begeleiden-, Lyka een rugzak -fijn dat je deelnam!- en moest er uitvoerig gekletst worden met groep acht, die ze zeker tot maandag niet zou zien. Waarbij één van de jongetjes zei: "Hey Lyka, is dat je zus?"

Alle andere moeders lachtten, Lyka vertelde op rustige toon dat ik haar moeder was, alsof ze dat misverstand dagelijks rechtzet.
En ik, ik ga voortaan mantelpakes in saaie kleuren en knotjes in mijn haar dragen...

Je zús...
Kom nou zeg, er jong uitzien heeft zo zijn grenzen...

Oorzaak-gevolg.

Er was iets met de belastingdienst.
In het kader van mijn samenwonend zijn met Nanne en de huur- en zorgtoeslag.
Zij stuurden een formuliertje, ik vulde in, schoof het onder Nanne's neus tijdens het eten voor een handtekening en de dienst zou dat binnen acht weken verwerken.
'Vergeet u niet ook een hernieuwde voorlopige teruggaaf door te geven?' schreven ze nog even op een briefje. Want ik krijg geld van ze. Of liever, ik kreeg geld. Of, eigenlijk, ik krijg nog steeds geld -die acht weken zijn nog lang niet om na negen weken- en dat zou ik eigenlijk niet moeten krijgen. Want Nanne werkt, en dus hebben we er samen geen recht op. Of dan toch in ieder geval maar op een deel.

Toen kwam er nog een blauwe envelop.
Belastingaangifte twee-duizend-en-zeven.
Maar die hoefde pas op één april binnen te zijn, en zo hadden wij vooral geen haast. Een voorlopige teruggaaf, en een aangifte ook, bestaan uit zeer veel nummertjes. Cijfers en gereken, en al die formulieren die ergens diep in de één of andere la begraven liggen en waar we vooral niet eerder zin in hadden dan dat het toch echt bijna tijd zou zijn.

En zo werd het maart. Inmiddels was het toch wel bijna tijd. Iedere maand kreeg ik teveel geld, en al dat teveel aan geld zou ik aan het einde van jaar in een bups moeten terugbetalen. -want, mezelf kennende, had ik dat natuurlijk niet gespaard op de een of andere veilige bankrekening maar uitgegeven aan rekeningen en meer van dat al- Maar we hadden geen zin in nummertjes en cijfers en rekenen en formulieren.
En het was nog láng geen 1 april...

Volgende week is het april.
Op de achterkant van een envelop staat heel groot "Belastingdienst", in de hoop dat wij dat lezen en dan ook daadwerkelijk een formuliertje gaan invullen.
Voorlopig ligt het al vier dagen op het bureau.

Zou je uitstel kunnen krijgen wegens een chronisch gebrek aan zin?

Peuterpuberteit.

Ik ben niet zo goed in het omgaan met kritiek.
Of liever, eigenlijk ben ik ronduit zeer slecht in omgaan met kritiek.
Op het moment zelf kan ik aardig luisteren, het tot me nemen, rustig inzien wat de ander vindt en mijn eigen mening daarover vormen. Ik-zinnen grbuiken als ik het er niet mee eens ben en meer van dat al.
Maar als het gesprek is afgelopen stort ik in en wil ik in een hoekje zitten huilen.
Ik voel me als een kind dat terecht wordt gewezen, ongeacht waar de kritiek over gaat.

Raar ergens.
Je zou verwachten dat, wetende dat ik slecht ben in het onvangen van enige vorm van feedback, het gevoel erover enigszins zou afnemen. Of dan toch in ieder geval het gevoel van irritatie dat ik nadien jegens mezelf heb. -heerlijk is dat overigens, je rot en naar voelen omdat je kriteik krijgt en je dan irriteren aan jezelf omdát je je rot voelt-
Maar niets blijkt minder waar.
Hoe wijs ik op rationeel gebied ook onderlegd ben, ik blijf me voelen als een gekwetste kleuter.

Nu sta ik in mijn vereniging al jaren op dinsdag achter de bar.
Het is mijn dag, mijn bar, en de hele vereniging weet dat.
Maandagen en woensdagen hebben totaal niet het gevoel wat de dinsdag heeft.
Om niet te vergeten dat ik ook daadwerkelijk mijn bar heb op mijn dag schuif ik één keer in de twee maanden het grote barboek naar mij toe en schrijf mezelf op een heleboel dinsdagen in. De ervaring leert dat als ik dat vergeet, er prompt een ander mijn dag heeft ingepikt.
En dat was nu precies wat de tapcomissie als probleem beschouwde.

Nietsvermoedend had ik pauze aan de bar toen bestuurlid T. meldde dat hij even wilde 'babbelen'.
Zwetend en trillend vroeg ik mij af wat ik had fout gedaan.
De ervaring van jaren in deze vereniging en mijn eigen gekte van voorgaande jaren in ogenschouw nemend leerde mij dat 'babbelen' met het bestuur zelden een reden geeft tot rust en complimentjes.
Dus kwam ik heel braaf voor mezelf op door te zeggen dat ik niet straks maar nu dat gesprek wilde en luisterde vervolgens braaf naar de kritiek op mijn bardiensten.
Behalve wat kleine puntjes over glas en geld vroeg T. mij om 'af en toe' niet op dinsdag bar te staan.
'Mensen' zouden daar geirriteerd van kunnen raken.
Want ik sta daar altijd.

Kijk, technisch gezien vind ik dat hij gelijk heeft.
Waarschijnlijk, als ik zelf in zijn positie zat, zou ik hetzelfde doen.
Er zijn vierhonderd leden binnen onze vereniging, en het is een beetje oneerlijk als ik al bij voorbaat alle anderen de kans ontneem om op dinsdag een bardienst te draaien.
Ook weet ik dat hij echt niet bedoeld dat ik het niet goed doe, dat hij weet dat ik het leuk vind, en zeker niet wil dat ik niet meer achter de tap kom hangen.
Maar toch...
Au...

Als een klein kind wiens snoepje wordt afgepakt.
Míjn bar. Míjn dag. Mijn, mijn, mijn.
Ik voel me aan de kant gezet, alsof vijf jaar werk niets betekent en ik totaal niet gewaardeerd wordt als eeuwig aanwezig zijnde barpersoneel.
Gekwetst, ben ik. Verdrietig ook. Ik wil mijn dag helemaal niet kwijt.

Gedachten dat 'af en toe' helemaal niet betekent dat ik mijn bar, of mijn dag 'kwijt' raak, slaan de plank finaal mis. Ik hoor ze wel, maar mijn gevoel weigert er aandacht aan te schenken.

Míjn bar....

Alsof hij niet ook van die driehonderdnegenennegentig andere leden zou zijn...

Cirkeltje.

Ik ga niet.
Ik durf niet.
Of ik ga wel.
Maar als ik dan ga, en ik durf niet...
Als niet durf dan is het nogal nutteloos.
Dan heeft gaan toch geen zin.
Dan zit ik daar angstig te wezen.
En niet te durven.
Nee, het is beter als ik niet ga.
Besides, ik durfde toch al niet...

Nederlandsch.

Worden kinderen zo snel groot of is mijn herinnering van het taalgebruik van kinderen zo out of date?

Mijn dochter zei zojuist: 'je ziet me wel weer verschijnen op msn'

Welke achtjarige gebruikt er nu het woord verschijnen...?

Luxeprobleem.

Als kind was ik, zoals de meeste jonge meisjes, gek op paarden.
Op mijn elfde had ik eindelijk mijn ouders genoeg overtuigd dat ik lessen mocht gaan nemen op de plaatselijke manege.

Ik reed achtereenvolgens op maneges in dorpjes, kleine dorpjes, steden en weer kleine dorpjes. Werd zwanger van Lyka, stopte pas met zes maanden met rijden en begon weer na de bevalling. Nam Lyka mee, overtuigde zelfs Papa P. van het leuke eraan. Ging als goed ponymeisje op ponykampen en roddelde over paarden met beste vriendin I. Ik werd ziek, kreeg ME en rijden werd meer ets voor de lol dan nog echt iets om verder mee te komen. Ik overtuigde de eigenaar van mijn manege dat ik op pony's in plaats van op paarden kon rijden omdat dat minder zwaar was. Ik kreeg ruzie met de bedrijfleider die het daar niet mee eens was en me een oud wijf noemnde en vertrok. Maar begon twee jaar later ergens anders weer opnieuw.

De laatste twee jaar had ik amper een paard gezien. Vriend E., met wie ik ooit hier in de buurt was begonnen met rijden op de vierde of vijfde manege, reed niet meer en eigenlijk had ik er het geld niet meer voor. En toen ging ik samenwonen.

Nu het financiële aspect niet meer zo bestond kon ik wel weer gaan rijden, en vol goede moed ging ik met Taya de beschikbare maneges langs. Ik vond er twee die wel aan mijn eisen voldeden. Mogelijkheid om op pony's te rijden en iendien het nodig mocht zijn zonder te veel gezeur eerder de les uit te mogen waren op beiden aanwezig en ik plande op allebei een proefles.

En zo reed ik.
Votige week in de grote stad, in western stijl. Totaal niet wat ik gewend was, maar het paardje stal mijn hart. Die andere manege, die veel dichter in de buurt zat maar wel op de 'gewone' manier lesgaf, wat stiekem -nu ik dat andere kende- een minpunt was, moest wel vervelender zijn. Naarder, saaider, vermoeiender. Dat zou het kiezen makkelijker maken.
Ja vast.
Het rijden bleek inderdaad veel vermoeiender. OP de 'gewone' manier wilde ik eigenlijk van vermoeidheid al na een half uur stoppen, nu mijn lijf niets meer gewend was. En zo goed was de instructrice eigenlijk ook niet. Maar het clubje...
Het is een maandagochtend groepje. Van enkel vrouwen, van mijn leeftijd tot twee keer zoveel, met allen kinderen. Heel burgerlijk na de les koffie drinken en over man en kinderen roddelen heeft blijkbaar ook wel wat.

Volgende week mag ik van mezelf nog twee keer proberen. Daarna moet ik toch echt gekozen hebben.
Stiekem hoop ik dat ik op de in-de-buurt-manege niet toevallig een leuk paardje tegenkom....

Nieuwe tatoeage.

In mijn herinnering deed het echt niet zoveel pijn...

Kinderen worden groot.

Lyka heeft MSN.

En stuurde mij:
"Tylani, ik hou van je! (k)"
-voor alle onwetenden in MSN land, dat laatste is een kusje-

Na een tijdje stilte:
"Ik hou nog steeds van je hoor"

Na nog wat meer stilte:
"Doe je de groetjes aan Nanne? En een dikke knuffel. Ook voor jou hoor!"

En toen ik maar niet reageerde omdat de monitor en het geluid uitstonden en ik bovendien bij vriend M. in Schiedam was:
"Ga nu maar weer gauw verder met waar je mee bezig bent"

Acht jaar oud en MSN.
En ik was verdorie niet eens thuis om terug te praten!

Taaltechnisch.

Studenten zijn een raar soort mensen.

Nu zou dat niets nieuws moeten zijn. Het mag eenieder bekend zijn dat de student, eenmaal vrij van enige vorm van ouderlijk gezag en enkel nog onder toezicht bij de wasmachine, gemiddeld maar enkele uren in de collegebanken en verder vrij veel tijd achter een glas bier doorbrengt.
Mijn eigen vereniging schaarde ik daar nooit zo onder. Tuurlijk, ooit waren we als studentenvereniging begonnen, maar al lang voor mijn aantreden als lid waren we openbaar en dus minder student geworden. Ik geloof dat het aantal daadwerkelijk studerenden momenteel op twintig procent staat.

Dat studenten hun eigen taaltje hebben verbaasde mij dus in het allerminst.
Dat dat taaltje op wikipedia staat eigenlijk ook niet. Want zeg nou zelf, als de gemiddelde student zo weinig tijd met studeren bezig is dan heeft hij dus tijd over om iets anders te doen.
Maar dat veel van die uitdrukkingen ook in mijn vereniging ook blijken voor te komen deed mij het lijstje nogmaals doornemen.
Zo erg zijn wij toch niet?
Zo erg blijken wij wel.

Zo kom ik tegen:
"Permakek": Kek die een nogal permanent karakter heeft en moeilijk tot niet te verwijderen is.

Bij "Kek": Meuk.

En dan weer bij "Meuk": Algemene benaming voor een onbepaalde hoeveelheid ondefinieerbare dingen, maar meestal wordt er gerefereerd aan rode saus. Zo bestaat er pasta met meuk, rijst met meuk, maar ook bijvoorbeeld diskettes of MP3-lijstjes met meuk. (overigens bij ons vooral slaand op 'rotzooi')

Men zal studenten er nooit van kunnen beschuldigen duidelijke, ordelijke mensen te zijn...

Zo kennen wij ook het woord jetser
Niet te verwarren met een unit overigens.
Waar een unit (volgens enige bestuurs- dan wel GebouwKommissie leden) iets 'gaafs' -ook weer zo'n woord dat overal op kan slaan- is waar je zelf nog iets voor moet doen, is een jetser een gaaf, stoer of cool apparaat dat zelf ook iets kan. Dus is een tosti een unit en het apparaat een jetser. Of, volgens wikipedia: "Unit": passieve jetser.

Ik weet eigenlijk niet eens waar ik me nu het meest over druk maak. Dat er in mijn (enig linkse) vereniging het woord B'vo -voor allerlei mogelijkheden en momenten bruikbaar maar qua betekenis nogal vaag- wordt gebezigd terwijl wiki dat duidelijk bestempeld als corporaal (en dus vooral niet voor ons) of dat mijn eeuwige gebruik van het woord 'technisch' (als in: technisch gesproken... of: geld technisch niet haalbaar) in een lijst staat van een stad waar ik pas vier jaar geleden ben komen wonen...

Ontbijtnieuws.

Masturbatiemarathon.

Hoe diep kan een land (of moet ik hier de zender loskoppelen van de rest van het land) zinken...

Denkbeeld.

Pizza gegeten en toch afgevallen.

En in plaats van dat ik denk: 'zie je wel, pizza kan je dus best eten', vind ik het enkel jammer.
Als ik geen pizza had gegeten was ik vast meer afgevallen...

Bankhangdag.

Wat is dat toch, dat als je vindt dat je 'stabiel' bent en alles 'goed' gaat, je geen kutdag meer mag hebben. Alsof je niet alleen tegenover anderen, maar toch vooral tegenover jezelf ineens de burgelijke 'wij hangen onze vuile was niet buiten' act moet opvoeren. Alsof normale mensen nooit een kutdag hebben...

Toekomst.

De kok in onze vereniging heet Jaap.
Of nu ja, technisch gesproken heet hij helemaal geen Jaap, maar omdat hij een vergelijkbare oud-Hollandse naam heeft noem ik hem Jaap.
Jaap is de enige binnen de vereniging die wordt betaald en die boven de veertig is.

Laatst had hij, heel onfortuinlijk, zijn hand verbrand en nu was hij voor het eerst -of in ieder geval voor het eerst op een dag dat ik ook aanwezig was- weer in het pand waarbij wij even wat zinnen als 'hoe gaat het nu' en 'goed, en met jou' uitwisselden. Ik vertelde hem dat ik samenwonend ben tegenwoordig en tot mijn verbazing (of misschien ook wel juist helemaal niet) reageerde hij ongeveer zoals M. Ongeveer zo:

Het wordt tijd dat je gelukkig bent Ty.
Ik bedoel maar, je hebt nogal wat meegemaakt enzo. Ik bedoel, ach, je weet wel wat ik bedoel, toch? Nu heb je hem, en hij heeft jou, en jij houdt van hem en hij van jou en je bent gelukkig. Snap je wel enzo? Dat we je zien lachen, dat compenseert al dat zwart wat je draagt, snap je?

(Jaap is er niet een van de makkelijke korte gesprekken)

Ik was trots, geraakt en verbaasd.
Trots en geraakt, omdat het inderdaad wel een beetje zo is, en ik het fijn vind dat dat iemand anders dan uit mijn directe omgeving opvalt.
Maar ook wel een beetje verbaasd.
Want om eerlijk te zijn, zo slecht ging het toch nu ook weer niet voordat Nanne in mijn leven kwam. En dat ik zelden lachtte, dat bedoelde hij vast symbolisch.
Als er iemand het overschreeuwen van gevoel door stuiterende vrolijkheid tot een kunst heeft verheven...

Al wat me nog rest is dus trouwen, kindjes krijgen en verhuizen naar een eensgezinswoning met een tuin en een zandbak.

Digibeet.

Eigenlijk wilde ik helemaal niet zoveel.
Mijn linkjes en statistiekenknopje terug, wat kleurtjes veranderen.
En, als we dan toch bezig waren, eindelijk maar eens het tekstvak vergroten, zodat de stukjes wat minder lang en wat meer breed zouden lijken. Helemaal niet zo erg ingewikkeld zou je zo zeggen.

Mijn oude template wil hij niet, mijn mooie linkjes snapt hij niet en mijn minimale kennis van html is duidelijk niet genoeg om iets te wijzigen zodat hij niet meer 'xml error. img tag not ended.' roept, terwijl in mijn ogen die tag toch echt beeindigd wordt met mooie schuine haakjes.

Waar is vriendje als je hem nodig hebt...

Meervoudige persoonlijkheid.

- Goedemiddag, u spreekt met mevrouw S. Ik ga verhuizen. Dit is mijn nieuwe adres. Kunt u dat even aanpassen?

Nou mevrouw, dat hangt ervan af. Heeft u een sofinummer/burgerservicenummer/polisnummer/
declaratiecode/banknummer? (doorhalen wat niet van toepassing is)
(...) (Ik lees een nummer van een blaadje)
Prima hoor, mevrouw, uw nieuwe adres is aangepast.

Ik heb het geprobeerd, bellen als mezelf, om Nanne zijn adres te wijzigen.
Uiteindelijk bleek het veel beter te werken als ik gewoon doe alsof ik hem ben.

Werkelijkheden.

Ik vloog.
Ik reed veel, gruwelijk veel, te hard.
Ik vluchtte, zij het niet van de wet, maar van mezelf en mijn mogelijke schuldgevoel.
Ik stak een sigaret op en ontweek tenouwernood de bestuurder op dat deel van de weg waar ik me niet diende te bevinden.
Later dronk ik mij zat in een café om daarna weer weg te scheuren, naar God mag weten waar.
Ik genoot.
Het gevoel out of control te zijn, al had ik geen idee waarvan, was verslindend en vroeg om meer.
Ik had zo weinig zelfbesef dat bijna-ongelukken enkel voedsel waren voor stoere praat in het volgende café.

En werd uiteindelijk -omdat reden en logica in slaapstaat op vakantie zijn naar een ander melkwegstelsel- door ex. k. er toe bewogen mezelf aan te geven.

Zwetend werd ik wakker, dronk wat, viel weer in slaap en droomde vervolgens dat ik professioneel opvoeder was in een psychiatrische jeugdkliniek.

Vreemd, dat wat me het meest verbaast is niet dat ex. k. plotseling een geweten heeft en, nog veel ongebruikelijker, als het mijne fungeert, maar dat ik -als eeuwig geheelonthouder- dronken was...

Bouwvak.

De Makro, het soort groothandel zijnde waar vaak enkel particulieren op het pasje van het bedrijf spullen voor henzelf aanschaffen, had een aanbieding. En schoonpapa heeft een eigen bedrijf en dus een pasje.

Daar wij in een stad wonen met zowel een eigen Makro als een eigen IKEA vestiging gingen wij vrij vlot huiswaarts met een hele grote ton. Met 1800 LEGO steentjes.

Gecombineerd met de LEGO die al door Nanne van de zeer stoffige zolder bij zijn ouders was verwijderd en een wasbeurt later op een kleed was uitgestald hadden wij acht vierkante meter steentjes.

Lyka zou de helft van de voorjaarsvakantie bij ons verblijven en is dus sinds woensdag al hier. In die tijd hebben wij haar kamer verbouwd -het hele huis was al geweest dus dat kon er ook nog wel bij-, heeft Nanne zeven plankjes opgehangen -was die geleend klopboor nog ergens goed voor-, werd ik ziek -wat heb je aan verhuizen en herinrichten als daar niet een mooie griep bij past-, en kwamen mijn schoonouders het resultaat bewonderen van vele dagen hard werken.
Morgen is het zondag.
Morgen gaan we, omdat het de laatste dag van de vakantie is en bovendien de enige dag die we min of meer 'vrij' hebben, naar het museum in Den Haag. Iets met een kortingsbon en een tentoonstelling die Lyka graag wilde zien.

We hebben acht vierkante meter LEGO en niet eens tijd om er iets stoers van te bouwen...

Note to self.

Chocolade eitjes -pasen begint weer vroeg- zijn waardeloos eetbuivoedsel. Je moet al die krengen één voor één uitpakken voor dat je ze eten kunt.

Tussenstand.

We leven nog.
Het huis lijkt ingericht.
De luizen lijken meer dan dood.
Nog maar één a4-tje aan 'to do' lijstjes te gaan.

Vieze vingers.

Een toetsenbord föhnen na schoonmaak met afwasmiddel, kan dat wel?

Nog drie dagen.

Het huis is leeg.
Nu ja, leeg...
Beneden in een lege kamer staan alle dozen, tassen, vuilniszakken en overige losse troep.
We hoeven vanavond alleen nog een tent schoon te maken -wonderbaarlijk, hoe je in juli op vakantie kunt gaan en het schoonmaken van de tent tot februari kunt uitstellen- en de wasmachine los te koppelen.
Huisgenoot J. is niet blij dat we, na de tragedie met mijn wasmachine in de luizenoorlog, toch de wasmachine van Nanne mee gaan nemen. Hij stelde voor dat wij een nieuwe kopen, of liever, dat hij voor ons een nieuwe zouden kopen dan dat we hem dan terug zouden betalen zodat hij de oude kon houden. Ergens waren wij het niet zo eens met zijn plan, een jaar oude wasmachine inruilen voor een nieuwe omdat hij graag goedkoop uit wil zijn. Vriendendiensten hebben ook zo hun grenzen.

In mijn eigen huis kijk ik tegen lege kasten aan, is Lyka's kamer een slagveld met volle dozen en tassen -drie kasten boeken bleken, hoe onverwacht, niet in de vier meegebrachte sinaasappeldozen te passen- en blijkt de video die voor mijn broodnodige ochtendontspanning in de vorm van opgenomen Star Trek afleveringen moet zorgen al ontkoppelt.
Alles loopt op schema, ik heb een zorgvuldig plan met vier mogelijke locaties om de zaterdag door te brengen om te voorkomen dat het verhuisdrama van vier jaar geleden zich herhaald en heb zowaar tijd om naar schoonmama af te reizen om de laatste vijf vuilniszakken wasgoed schoon te krijgen.

Maandag spreek ik u weer.
Waarschijnlijk, of in ieder geval, hopelijk, met een verhaal hoe het allemaal wel meeviel en hoe Nanne en ik nog voor de zondagavond het hele huis hebben ingericht.

Hopelijk...

Groepsgevoel.

Elke twee weken heb ik op donderdag een clubje.
Met zes vrouwen en een man komen we dan samen om het leven van alledag wat door te lichten.
En, omdat we alleen eetgestoorden zijn, om wat thema gericht of therapeutisch bezig te zijn. Alhoewel het samenkomen op zich ook al therapeutisch is.

Persoonlijk zou ik elke gestoorde -op wat voor manier dan ook- en lotgenotenclubje willen aanbevelen. Zelden voel je je beter begrepen, omdat zij ook voelen wat jij voelt.
Je kunt anderen van advies voorzien en er zelf om vragen, want je kent elkaars ins en outs.
Je hoeft er niet eens zo heel erg ziek voor te zijn, het is enkel een stukje samenzijn wat je meestal mist in je dagelijks leven, samenzijn met gelijkgestemdengestoorden.

Er zijn wat kleine puntjes misschien.
Te verwaarlozen puntjes eigenlijk.
Niet eens echt het noemen waard.
Punt één is dat ik nergens zo jaloers op kan zijn als andere eetgestoorden.
Vooral op diegenen die wel weten af te vallen.
Punt twee behelst de locatie van het hele gebeuren.
Zutphen.
Op twee uur rijden van mijn woonplaats, in de spits drie.

Wat mij doet concluderen dat het jaloersheid probleem dus nooit zo belangrijk kan zijn als ik bereid ben om half zes mijn bed uit komen voor mijn clubje..

Gevonden voorwerpen.

Een koptelefoon voor mijn mp3 speler, van het soort die ik al maanden zoch, waarvan ik wist dat hij 'ergens' zijn verblijfplaats had maar nooit echt zeker wist waar dat moest wezen.

Verhuizen heeft blijkbaar toch zijn voordelen.

(En: bijna heel Nanne's huis al ingepakt, nog maar vijf zakken was over bij schoonpapa thuis en een hele vrije middag om hier alle kasten leeg te halen. Het zou zowaar allemaal kunnen lukken voor zaterdag)

Valentijn.

Ik kreeg een kaartje.

én een cadeautje.
én een boekje.
én een hanger met mijn naam erop.

Wow!

Voortaan vind ik dat Nanne moet vertellen wat hij me gaan geven, dan kan ik iets vergelijkbaars voor hem kopen, in plaats van alleen maar chocola.

Dramatisch.

Bijna was ik ingestort.

Bijna, want ik doe niet aan instorten.
En dan niet, wat een vrij logische redenering zou zijn, vanwege de praktische omhandigheden, of de geestelijke gevolgen, maar gewoon omdat ik het niet kan. Mijn geest schijnt zeer bedreven te zijn in het doorstrompelen ook al zijn de schoenen tot op de draad versleten.

Soms lijkt het me wel wat, dat instorten.
Begrijp me niet verkeerd, het instorten an zich lijkt me uitermate onprettig, huilen, angst, drama en meer van dat al, maar de beoogde rust erna lijkt me af en toe zeer te verkiezen boven de permanente spanning die mijn lichaam nu genereert.

Ik versta de kunst om zeer vakkundig muren te bouwen, flatgebouwen, Twin Towers, Tapei's. Het is een automatisme geworden, iets waar ik weinig tot niets actief voor hoef te ondernemen.
Wat er ook gebeurt, hoe erg de wereld ook vergaat om mij heen, Ty blijft altijd staan. Als enige, misschien, en waarschijnlijk op de totaal verkeerde plek, maar staan zal ik.

En dat is nu precies wat ik zo zat ben.

Ik heb niet zozeer een hekel aan verhuizen, als wel dat ik er buitengewoon gespannen van wordt. Op het randje van overspannenheid af, maar nooit helemaal. De laatste verhuizing was enigszins dramatisch, en dan ben ik waarschijnlijk nog eufemistisch. Van constant op dat randje wordt een mens heel, heel moe. En zou ik willen huilen, gillen, schreeuwen, rennen, vluchten, onderduiken, alles om maar af te komen van dat wat voor me ligt. Maar ik doe het niet. Ik doe het nooit. Ik slik, en zucht, en klaag, en chagerijn, en blijf lopen.

Nu ja, ik krijg in ieder geval alles op tijd af..

Onthouden.

Raar is dat, dat je de hele avond als een levende stuiterbal overdreven vrolijk maar toch blij, of in ieder geval niet neerslachtig, achter je eigen bar staat te springen, en dat het enige wat je denkt als je weer thuis in je bed ligt is:

'Wat een kutdag. Maar drie wassen gedaan en nu wil de verhuurder ook nog dat ik morgen mijn financiën doe...'

Negen dozen verder.

En nog steeds geen lege kamer.

had hij niet een andere leuke hobby kunnen nemen in plaats van computernerd te wezen?
Iets met postzegels ofzo?

Nanne is al bijna verhuisd.

De beestjes bleken veel moeilijker weg te krijgen dan verwacht.
Zowel de shampoo als de lotion bleken niet het effect te sorteren dat op het pakje stond; dode luizen.

Inmiddels zijn we over gegaan op drastischere maatregelen.
Alle kleren, knuffels, jassen, knuffelbeesten en beddenspullen zijn of wel in de wasmachine verdwenen of voor twee weken ingepakt in beestjesdodend plastic.
Alles wat ook maar in de verte lijkt op stof is gesprayed en besproeid en onze haren zijn tot drie keer toe twee uur onder een aluminum en azijn houdend pakketje gestopt.
Toen de wasmachine er -omdat Murphy's nu eenmaal stelt dat alles altijd tegelijk komt- mee ophield gingen we met vijftien vuilniszakken was naar het huis van schoonpapa om daar de wasfaciliteiten -en joepie! Een droger!- te misbruiken.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en lijkt de ramp bezworen.
Lijkt, want we hebben nog steeds geen jassen en trekken alle kleren die langer dan één shampoobeurt gedragen worden onmiddelijk uit om weer naar de schoonouders te verslepen.
We slapen op in vuilniszakken gepakte gloednieuwe kussens omdat de oude niet geheel wasbaar bleken en bibberen in de kou omdat sjaals als 'onveilig' worden beschouwd.

Raar. Toen ik als kind beestjes had leek dat toch helemaal niet zoveel werk...
Misschien omdat mijn moeder op dat moment het huis mocht ontluizen.

Het enige wat er nu nog moet gebeuren is het inpakken van een heel huis en een half ander huis.

Voor zaterdag.

Eitje..

Bang voor beestjes -part 2.

Toen waren ze er niet.
En was het advies: doe nog maar eens wassen met anti roos shampoo.
Dus toen ik een dag of wat geleden weer geplaagd werd door een wat extra kriebelende hoofdhuid besloot ik wederom tot shampoo.

Maar vannacht had ik toch al door dat het echt niet goed was. Tegen pijn kan je tenminste nog iets doen, massage, kruikjes, pijnstiller. Maar tegen jeuk doet men zo goed als niets, en dan kom je duidelijk nachtrust te kort. Dat was misschien toch wel een beetje veel voor een simpel beetje roos, dus vroeg ik Nanne de kam ter handen te nemen en even snel te kijken of er heel misschien eventueel hypotetisch toch iets van beestjes te zien waren.

Na drie keer kammen was het raak.
Tylani heeft luizen.

Raar is dat, geen Lyka in de buurt, en toch luizen.
Hoe hardnekkig is het beeld dat hoofluis enkel voorkomt bij kinderen, terwijl ik in een vereniging rondloop met een overvolle kapstok, en waar bovendien door iedereen met iedereen geknuffeld wordt.
Ergens schaam ik me zowaar een beetje, vanwege dat oeroude beeld dat luizen iets met hygiëne te maken heeft, ook al weet ik dat het niet waar is.
Ik twijfel om naar schoonmama te bellen, voor tips, en ben haast blij als ze niet thuis is. Maar toch wil ik advies, ik, die sinds mijn eigen kindertijd niets meer te maken heb gehad met andere beestjes dan vlooien van de kat.
Uitindelijk verzamel ik genoeg moed en bel Lyka's stiefpapa, die alles weet van luizen, en van grondige bestrijding, daar hij van die dreads heeft in zijn haar en een hekel heeft aan jeuk.

Dus moet er nu een heel huis ontluist.
Alle kussens, negen in totaal, moeten gewassen. Alle dekbedden moeten schoon, de stoelen gesprayed, de auto's besproeid en de kleding niet langer dan noodzakelijk gedragen en dan ook tot kookpunt in de wasmachine.

En ondertussen is de jeuk nog steeds niet weg.
Alhoewel ook dat normaal blijkt te zijn, een dode mug betekent ook niet direct een verdwenen bult.

Een schrale troost: De huidige luizenlotion is niet meer zo smerig als twintig jaar geleden..

Tijdelijk balansloos.

Als voorbereiding op de verhuizing van Nanne kochten wij een kast. Of liever een dressoir, maar ik vind dat dat best kast mag heten. Nanne ging die even in elkaar schroeven -ik begrijp ineens het voordeel van dure designketens die alles in elkaargezet afleveren- en ik hield zo af toe een deurtje vast of hamerde wat spijkertjes erin.

En ineens trof het besef me met de kracht van een aanstormende vrachtauto.
Er wordt écht verhuist.

Straks moet ik dozen gaan inpakken, en omdat er ook in dit huis wat verplaatst en heringericht moet worden komen hier ook dozen en pakketten en lege kasten te staan.

Oh God.

Ik heb het niet zo op verhuizen.
De laatste verhuizing was op zijn zachts gezegd dramatisch te noemen, waar bij ik uiteindelijk huilend in een hoekje van de slaapkamer eindigde. Er zijn een hoop soorten stress die ik best kan hebben, maar verhuizen hoort daar blijkbaar niet meer bij. Zelfs bij het verhuizen van anderen word ik gestressed, angstig en chagerijnig.

Van het ene op het andere moment wissel ik van boos en kortaf naar een klein dreinend meisje wat op bed wil liggen en luidkeels protesteert tegen de hele gang van zaken of haast huilend meldt dat ik nooit, maar dan ook nooit meer wil verhuizen.

Nanne is al ingelicht over mijn buien.
Dat het niets persoonlijks is, dat ik nog steeds volwassen en oud en verstandig ben en dat het allemaal maar van tijdelijke aard is en of hij toch vooral geen aanstoot wil nemen aan mijn kinderlijke dreinende gedrag.
Niet dat dat echt helpt, want de grootste irritatie is toch wel die aan mezelf.
Kinderlijk zijn en stuiteren als je vrolijk bent is nog tot daar aan toe, met dat deel van mezelf kan ik best leven, bovendien houdt het je jong.
Maar hoe ik het ook probeer, ik schijn het niet te kunnen helpen, van verhuizen raak ik uit balans. En dan kan geen eetstoornis me weghouden van een naar gevoel van hulpeloos- en verlatenheid.

In de gang heb ik een heel groot schema opgehangen.
Met tien grote vakjes, waarvan ik er, mijn kinderlijke staat van geest erend, iedere dag een mag doorstrepen met een heel groot kruis.
Nog tien dagen.
Dan ben ik weer normaal, en rustig, en stabiel en volwassen.
Maar nu nog even niet.

Witte wereld.

Het ziet er mooi uit, zo vanuit de warme veiligheid van je huiskamer.

Als ik even mijn ogen losscheur van het boek wat ik aan het lezen ben zie ik witte vlokjes de wereld schoon en licht maken.
En ik zie bouwvakkers.

De balkons van mijn flat zouden geverfd gaan worden, en voordat dat gedaan kan worden moet er eerst wat worden geschuurd en schoongemaakt. Daarvoor heeft men een legertje mannetjes ingehuurd die met een bakje omhoog mogen naar de balkons om daar schoon te maken. In de kou, in de sneeuw, in een heel klein, hoog, bungelend bakje.

IJsvrij krijgt ineens een hele andere betekenis.

Wie mooi wil zijn heeft pech.

Na zorgvuldige overweging van alle factoren ben ik tot een weloverwogen conclusie gekomen.

Ik word nooit vrouw.

Zolang ik meisje blijf kan ik tenminste nog in gympen de straat op...

In volgorde van belangrijkheid.

Nanne moet ook zo af en toe naar huis.
En daar hij technische gesproken dat huis nog deelt met een huisgenoot, leek thuiszijn op een tijdstip dat die ook aanwezig zou zijn niet eens een slecht idee.

Er kom wat achterstallige administratie worden weggewerkt en even worden gekeken naar wat de huisgenoot aan spullen wenste over te nemen, dat scheelt een hoop gesjouw tijdens het veruizen volgende week. Allemaal mooie redenen dus om een nachtje niet in het grote bed bij mij te slapen.

Maar...
Weegt het allemaal wel op tegen heel alleen wakker worden in een veel te koud, groot bed?

(Van de andere kant bekeken, ik ben vannacht zowaar niet wakker geworden van gesnurk...)

Vrijwillige zelfmarteling.

We zijn weer terug.
Terug uit het zuiden des lands, daar waar het taaltje klinkt als Brabants maar ze toch 'Hayè' zeggen als afscheidsgroet. Terug van een zwembad met een soort zout in plaats van chloor en waar je haar rare dingen van gaat doen, terug van lezen en knuffelen bij de open haard, van bos en meertjes, van zwanen naast de terrasdeur en gebakjes bij de koffie.
Het was leuk. Gaaf, geweldig.

Maar nu weer over tot de orde van de dag.
Want, in het kader van het vijfennegentig jarig bestaan van mijn vereniging is er een lustrumfeest. Een feest in stijl, met een dresscode. Iets wat, daar het gros van de leden zich meestal op straat begeeft in afgetrapte spijkerbroeken en gescheurde zwarte shirts met doodshoofdjes, geen overbodige luxe is als je pretendeert iets nets te organiseren.

Lyka heeft een oude galajurk van Nannes jongere zusje, hij zelf moet nog even een jasje aangemeten krijgen (de stropdas die hij volgens Lyka moet krijg ik er echt niet in ben ik bang) en ik heb de keuze uit een geleende galajurk of een van mijn baljurken.

Bij zo'n galafeest hoort natuurlijk bijpassend schoeisel.
En dus kan ik eigenlijk niet aankomen met mijn kistachtige Doc Marten voor-elke-gelegenheid-geschikt-en-jaren-houdbaar voetwaar.
Maar gelukkig kocht ik ooit hele mooie laarzen.
Met veters, en hoog, en gala en heel netjes, met een mooi ouderwets ogend smal rijglaars voetje.
Met hakken, dat wel.

Hakken van een centimeter of vier, vijf.
Voor een vrouw -ik word blijkbaar toch echt te oud om nog 'meisje' te heten- die haar hele leven misschien tien keer hakken heeft gedragen en zeker nooit langer dan een uurtje of wat. Dat hou ik nooit een hele avond vol.

Dus ben ik nu maar alvast begonnen aan een wen-periode.
Met het idee dat als ik maar zes dagen van te voren al hele dagen op stelten doorbreng ik dan vast wel gewend genoeg zal zijn om het er een hele avond op vol te houden. Normaal gesproken loop ik immers niet zo veel, dan kan ik er nooit heel veel last van krijgen, was het idee.

Fout idee.
Zeer fout idee.
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden is een heel letterlijk gezegde, merk ik nu.

En dan te bedenken dat er vrouwen zijn met naaldhakken...
Hou houden ze het vol...

Vakantiehuisje here we come.

Het is bijna zover.
Er staan drie tassen in de gang, die ik op volkomen onverklaarbare wijze in één keer lopen naar beneden wens te krijgen straks en in de achterbak van Taya moet proppen. Nanne gaat een sumier ontbijt krijgen straks, daar ik alle vleeswaren en de boter al heb meegepikt en in de koeltas gepropt, -koelstasjes die je gratis krijgt bij ijsjes blijken veel minder geschikt voor botervlootjes, merk ik nu- en al wat mij rest is thee drinken en rustig richting het werk vertrekken om vanaf daar naar Limburg te rijden.

En natuurlijk, daar een huisje in te ruimen en als volleerde huisvrouw te wachten tot Nanne met de trein uit zijn werk is gekomen.

Hmmm... iets zegt me dat hij de eindschoonmaak mag gaan doen.
Er is een duidelijke limiet aan burgerlijkheid... :)

Toe aan rust.

Op advies van een vriendin die mij een linkje stuurde gaan Nanne en ik morgen een paar daagjes naar een bungalowpark. Gratis en voor niets.
Nu ja, gratis...
De website meldde wel reserveringskosten.
Enige telefooncontact met het 0900 nummer van de organisatie leerde ons dat die een luttele twaalf euro betroffen. Nu, daarvoor wilde wij wel een midweekje weg, zelfs als Nanne niet alle dagen vrij zou krijgen.

Ik ga met Taya vooruit, en Nanne komt er na zijn werk met de trein achteraan. En eenmaal in Limburg is het enige wat we te doen hebben luieren bij een open haard of zwemmen in het subtropisch zwemparadijs.
Voor die tijd hoef ik dus alleen nog maar even in te pakken, te werken, naar de Praxis voor een bestelling, naar de Gamma voor een te ruilen bestelling, naar de nabijgelegen Grote Stad voor een verenigings spel, naar de sportschool voor mijn spieroefeningen omdat ik daar gisteren niet was en naar het postkantoor om die brieven weg te brengen die al een week op tafel liggen.

Iets zegt me dat dat vroeg naar bed gaan er vanavond niet meer bij past.

Visie op schoonheid.

Dat ik vind dat je pas 'mooi' bent als je minstens iets doet als mooie pirouettes draaien in korte jurkjes zegt waarschijnlijk eerder iets over mij en mijn eetgestoorheid dan over de daadwerkelijke schoonheid van de sport...

Ikke ook...

Er is een EK kunstschaatsen op Eurosport en zoals gewoonlijk loop ik achter. Daar ik zelden tijd heb om daadwerkelijk te kijken als er geschaatst wordt, kijk ik nu al twee dagen naar opgenomen videobanden. Het EK zelf is al afgelopen, maar ik ben nog halverwege de korte kür van de vrouwen en weet nog niet eens of de enige Nederlandse deelneemster wel in de finale zit.

Kunstschaatsen is een vreemd iets.
In tegenstelling tot turnen, waarvan ik -waarschijnlijk omdat ik het zelf ooit deed- wel weet hoe de bewegingen correct uitgevoerd zouden moeten worden, heb ik hierbij nauwelijks een idee wat het verschil is tussen de verschillende sprongen. Ze dragen namen als Rittberger en Axel en hebben een ingewikkelde uitleg als 'aanschaats van de buitenste hoek van de binnenste voet met landing op de binnenste hoek van de tegengestelde voet.' Niet iets wat je met wikipedia even uit je hoofd kent.
Nee, wat mij het meeste boeit aan kunstschaatsen is niet hoe ze het doen, maar hoe het er uit ziet. Feitelijk kijk ik alleen omdat het mooi is. Gruwelijk mooi, zo af en toe.

En, natuurlijk, omdat een beetje afgunstig zijn af en toe heel verfrissend is.

Parental advisory.

Even terugkomend op de knoop.

Vanavond gaan we eten bij schoonmama.
Een lief en aardig mens, goed gezelschap ook.
Maar af en toe heel erg mama.

Nu heb ik het niet zo op mama's. Of liever, ik heb zo weinig ervaring met het omgaan met ouderlijk advies en gezag, dat ik de neiging heb er ietswat geirriteerd van te worden. Advies en hulp is lief en aardig, maar in the end schijn ik maar niet te kunnen snappen waarom het kind niet zelf beslist. Dat je als volwassen kind de mening van je ouders vraagt wil er best in, maar dat je daar ook naar zou luisteren, dat is echt iets volkomen ongrijpbaars voor mij. De reden daartoe zit waarschijnlijk ergens in mijn veel te vroege gedwongen zelfstandigheid, of misschien wel in de algehele naarheid van mijn eigen ouders.

Maar goed, schoonmama is heel aardig.
En bedoeld het bovendien goed.
En heeft, in alle eerlijkheid, veel meer van de wereld gezien dan Nanne en ik.
En is moeder, dus heeft zo ongeveer de plicht om bezorgde vragen te stellen als haar oudste kind voor het eerst gaat samenwonen.

En toch... zou ik haar op de een of andere manier kunnen overhalen om daarmee te wachten tot we daadwerkelijk verhuisd zijn..?

Zelfstandigheid.

Ze had het eerder gedaan. En was uiteindelijk geslaagd voor het felbegeerde papiertje met de grote rode A. Maar er zaten nog wat lesuren in het pakket en zo gingen de lessen door tot ze gisteren voor haar zwemdiploma B. mocht opgaan.

Samen met Papa P. en stiefpapa H., vriendin S., opa en oma en een hele rits familieleden van de andere kinderen zaten we met blauwe hoesjes om de schoenen te zweten aan de rand van het zwembad. Met drie fotocamera's in de aanslag om toch vooral alles vast te leggen voor het nageslacht. En voor Nanne, want die moest werken.

Ze dook en zwom, met kleren, zonder kleren. De regels voor de zwemdiploma's zijn wat veranderd sinds ik het voor het laatst deed en tegenwoordig moeten de kinderen allerlei oefeningen doen met matten en gaten en draaien onder water. Maar ze deed het goed. Ok, feitelijk is het afzwemmen een soort show voor de ouders natuurlijk, als je niet al zo goed als klaar bent voor je diploma laten ze je niet eens meedoen, dus echte twijfel over Lyka's geslaagdheid was er niet. Ze deed een baantje extra terwijl ze moest wachten, had de grootste moeite stil te blijven zitten toen de meester dat zei en ging met een gek gezicht met haar diploma op de foto, dus eigenlijk waren er geen bijzonderheden.

Voortaan mag mijn meisje overal zonder mij zwemmen.

Nu ja, als ze dat zou willen, natuurlijk.
Mét mij is het overduidelijk veel gezelliger.

Knoop. Hakken.

De zeventiende gaat Nanne hierheen verhuizen.

Dus nu ben ik vooral blij en maak ik me totaal niet druk over formulieren, UWV, belastingdienst en huurtoeslagen.

Overdenking.

Eigenlijk vertel ik hier nog maar zelden hoe het eigenlijk gaat met me.
Tuurlijk, ik blaat en neuzel en schrijf postjes vol over mijn teruggang naar mijn jeugdjaren en de spelcomputer, mijn muziekvoorkeuren en het weer en verkeer in ons kleine landje. Misschien meld ik tussen neus en lippen door iets over rugpijn en moeheid of stip ik zachtjes aan dat ik meer dan gemiddeld nadenk over de zin van het leven. Maar eigenlijk meld ik zelden iets wat er écht toe doet.

Ok, natuurlijk zou ik hier een betoog kunnen houden waar onzin begint en zin eindigd en dat alles wat je in een creatieve bui neerpent er heus wel toe doet maar het feit blijft dat ik terughoudender lijk te zijn met persoonlijke anekdotes. Terughoudender dan vroeger in ieder geval. Vroeger, voor ik alles omzette naar de inmiddels overeleden tylani.free.fr, toen mijn Engelse log nog Nederlands was.

Het doet mij bedenken wat het verschil is tussen Toen en Nu.
Wat was er toen anders? Was er toen meer wel wat er nu niet is of is er nu wat wel wat toen miste?

Ik heb het druk.
Of liever, ik heb Nanne, en ben liever in mijn vrije tijd met hem bezig dan met de computer, wat op zich een redelijk gezond iets lijkt te zijn.

Ik werk iets meer.
Alhoewel dat ook in perspectief gezet moet worden nu ik besloten heb te stoppen met het postertjes klussen voor de plaatselijke GGZ en het eigenlijk alleen maar in lijkt te houden dat ik drie dagen in de week een paar uur de deur uit ben.

Ik ben eetgestoorder dan toen.
Maar ook dat lijkt eigenlijk positief -ruim bekeken, dat wel- daar ik veel minder van de angsten heb die toen zo opspeelden.

Misschien ben ik burgerlijker.
Met een huis een vriendje, katten, kind en auto en plannen voor samenwonen wat ik stiekem eigenlijk heerlijk vind. Nog nooit heb ik zo goed begrepen hoe prettig stabiliteit kan zijn voor je geluksgevoel.

Misschien ben ik minder eerlijk geworden.
Of liever, als we onder eerlijk verstaan dat ik in het verleden de behoefte had om iedereen overal en altijd zeer precies uit de doeken te doen hoe ik mij voelde en waarom en wat de wereld toch eigenlijk kut in elkaar zat zonder ook maar een greintje empathie voor het gevoel van de ander bij al mijn onthullingen.
Ergens ben ik blij daar vanaf te zijn. Enige geheimhouding is denk ik op zijn plaats als je tot de wat extremere mensen behoort.

Heb ik dan zoveel minder te vertellen?
Gaat het dan echt zo goed?
Blijkbaar wel.
Of liever, op voedselgebied gaat het af en toe flink waardeloos, maar dat hang ik liever niet aan de grote klok. En daarbij komt er altijd de dag of het uur waarop het weer beter gaat. Dus eigenlijk zie ik het leven best wel zonnig in.

Misschien moet ik het daar maar op houden.
En vooral niet nadenken over de mogelijkheid dat ik het niet zou durven melden als er mindere dagen zijn, omdat ik me de laatste jaren zoveel meer bewust ben geworden van het effect van 'klagen' op mijn omgeving...

Leerzaam smakeloos.

Nu ben ik normaal helemaal niet van de house muziek.
Ik geloof ook dat dat tegenwoordig anders heet -trance, of elektro, of hardcore of een van die andere tientallen namen-, maar ik ben bijven hangen bij de komst van Turn Up The Bass één en noem alle over elektronische muziek met beatjes 'house'.
Maar zo heel af en toe zit er wat tussen wat ik dan wel aardig vind.
Om bij op te ruimen, de verenigingsbar bij op te poetsen, of gewoon lekker hard aan te hebben in de auto als ik geen zin heb in mijn gebruikelijke muziek met echte instrumenten. Om de één of andere reden lukken allerhande klusjes mij beter met wat ik 'teringherrie' doop, dan met muziek die ik wél leuk vind.

Daarnaast ben ik al sinds 2002 bezig met een cursus Zweeds.
Het is het soort thuiscursus waar je je leven lang over kan doen, omdat ik soort van verzuimd heb de Leidse Onderwijs Instellingen te vertellen dat ik én verhuisde én mijn naam liet wijzigen, maar daarbij eigenlijk nog wel post van ze wilde krijgen. Dus zit dat diploma er niet echt meer in. Maar erg jammer is dat nu ook weer niet, het was niet alsof ik echt iets met de cursus wilde doen, enkel wat wijzer worden in een taal die ik erg mooi vind, misschien op een dag op vakantie gaan naar Zweden en dan de weg kunnen vragen en heel eventueel de Zweeds ondertitelde versie van mijn Noors gesproken Pochahontas verstaan.
En dus lagen de cursusboeken samen met de cd's het grootste deel van de tijd in de kast en nam ik mij als goede ongediciplineerde Hollander minstens iedere maand voor om er meer aan te doen maar kwam dat er zelden van. Thuiswerk is niet zo mijn ding.

En toen kwam Basshunter.
Echte goede teringherrie.
Ergens house, heel in verte tekst, maar vooral herrie.
Iedereen (=lees: een tiental verenigingsleden) was er gek op en dus moest ik dan ook maar eens die clip met ondertiteling gaan bekijken.
Het is een ontzettend stom liedje.
Je denkt dat het over een boot gaat, omdat het Nederlandse 'boot' nu eenmaal in je hoofd gebakken zit, maar het gaat over chatten.
Een ontzettend suffe, nietszeggende tekst over een computerprogramma en een meisje.

Maar..
Het was wél Zweeds.
En zoveel Zweedse liedjes kende ik niet.
Ik zocht de tekst op, vertaalde die, slaagde daar toch niet in en zocht een vertaling. Ik leerde de tekst uit mijn hoofd en oefende tot tien keer achter elkaar mijn uitspraak bij het liedje achter de pc. Werd wederom gemotiveerd om iets aan mijn Zweeds te gaan doen.

Het duurde zes weken.
Waarin ik vier keer daadwerkelijk achter mijn boeken ging zitten.
Die inmiddels al weer twee maanden bij Nanne in huis liggen, waar ik eigenlijk nooit ben.
Het is niet dat ik niet wil hoor, maar de dicipline om er ook mee door te gaan ontbreekt me een beetje, zoals bij alles eigenlijk als er geen leraar is die je op je kop geeft als je huiswerk niet af is.

En nu is er weer een nieuw liedje.
Ik vind het waardeloos, waar ik Boten Anna en DotA nog 'acceptabel' vond, is hier weinig meer in te zien wat ik eventueel leuk of muzikaal vind.
Maar ik zoek het toch op, duik weer in de teksten -waar dit keer geen vertaling van is, dus ik zou er zowaar nog iets aan kunnen hebben- en bedenk me dat ik, als Nanne eindelijk hier woont, toch écht weer iets met dat Zweeds moet doen.

Ben benieuwd hoeveel uur housemuziek een mens aankan op maanmdagmiddag.

Wij krijgen Yoshi!

Ik had het een tijdje geleden geloof ik al gehad over Mario en Yoshi en hun allesovertreffende stoerheid waar het gaat om computerspelletjes op op de televisie aan te sluiten spelcomputers. -ja, die twee op's horen daar echt (denk ik, dus..)-

En we waren eigenlijk alleen maar voor de lol op GroteVeilingSite.nl aan het kijken naar eventuele Nintendo dingetjes, het ding is immers nog steeds van Papa P. en moet ooit eens terug.
En het was vooral echt de bedoeling niet om een bod te doen op een meer dan vijftien jaar oude spelcomputer die bovendien nu duurder zijn dan waar deze in 1998 ooit voor is aangeschaft.

Dus waarom sta ik dan toch zo blij te stuiteren als ik iedereen vertel: Wij krijgen een Nintendo!..

Stormpje.

Drie uur onderweg naar de bijeenkomst in Zutphen.
Tweeeneenhalf uur onderweg terug.
Drie keer bijna van de weg geblazen.

Iets zegt me dat ik de rit door de polder naar vrienden M. en A. vanavond beter kan afzeggen...

Bang voor beestjes.

Als kind had ik ooit hoofdluizen.
Vast wel meer dan eens, maar die ene keer staat me nog helder voor de geest. We waren op vakantie op Texel en ik had jeuk, jeuk, jeuk. Mijn oma was mee en bedacht het briljante plan dat hoofdluis gestopt kon worden door een petroleum achtige substantie, iets waar mijn moeder gelukkig een stokje voor stak. Het alternatief was desalniettemin weinig beter, een kleverige, stroperige bruine shampoo en nog een vies ruikende lotion die je bovendien nog 's nachts in moest houden ook. Naar mijn mening stonk mijn hoofd er nog weken naar.

Sinds die tijd kan ik me niet herinneren nog luizen gehad te hebben. Lyka wel, en die werd braaf behandeld met iets wat tegenwoordig wel normaal kan ruiken, maar ik had enkel roos. Zo een keer of vier per jaar waste ik mijn haar met de huismerk variant van Hoofd en Schouders en dan was alle ellende weer verdwenen.

En toch heb ik nu al vier dagen jeuk.
En niet een beetje jeuk, nee Jeuk met driedubbel hoofdletter J.
Van het soort waarbij het absoluut niet, als in helemaal echt echt ECHT NIET lukt om niet te krabben en te kriebelen, waarvan de jeuk natuurlijk enkel erger wordt.
Dus waste ik met de anti roos. En voor de zekerheid nog maar eens. En toen de jeuk bleef na twee dagen nog maar eens. En toen vanochtend nog eens.

Toen de jeuk er nog steeds was besloot ik serieus de mogelijkheid te overwegen dat ik misschien luizen zou kunnen hebben. Ik besloot vriendje uit bed te bellen om hem met de kleinste kam in huis een snelle luizen controle te laten doen, maar hij zag niets.
Nu zou dat natuurlijk aan de kam kunnen liggen, het is immers geen luizenkam.
Of aan mijn haar, wat min of meer zwart is, net als die mooie beestjes.
Of het zou nog residu-roos kunnen zijn die alleen wenst weg te gaan met duurdere shampoo.
Of misschien heb ik het juist te vaak gewassen en moet het rusten.
Of misschien heb ik wel iets anders.

Hoe dan ook, waarschijnlijk moet ik naar de drogist om advies in te gaan winnen over het wel en wee van luizen.
Want stel je voor dat.

Die vraag krijgen ze daar vast vaker.
En zo vreemd is dat echt niet. Helemaal niets om je voor te schamen. Of om bang voor te wezen.

Toch denk ik dat ik een drogist opzoek aan het andere einde van de stad...

Back to the eighties.

Mijn dochter heeft een SNES.
Of liever, vroeger, toen Papa P. en ik nog samen één huis bevolkten, zochten wij stad en land af en vonden uiteindelijk in een dorpje in het zuiden een Super Nintendo. Er gaat niets boven Mario.
Niet dat ik als kind de beschikking had over dat spel, mijn broertje ging over de spelcomputers en hij had een Sega. Met een soort blauw egeltje dat dan Sonic heette. Maar zo af en toe was hij het egeltje zat en ruilde hij de Sega voor de Nintendo van een vriendje. En schoten wij uren lang met een orange pistooltje op eenden op het scherm. Nog jaren nadien vroeg ik mij af hoe dat toch in hemelsnaam kon werken, dat schieten op je scherm.

Sindsdien kwamen en gingen vele spelcomputers, maar de meeste boeiden mij niet. Ik ben geen digibeet, maar hou de spelletjes graag simpel. Iets met een platformje en dan van links naar rechts lopen, niet dat 3D gedoe en zelf je weg vinden, daar was ik alleen maar slecht in.
Toen Papa P. en ik uit elkaar gingen nam ik de televisie mee en hield hij de Nintendo. Even had ik er nog eentje te leen van een tijdelijk vriendje, maar daarna was ik Marioloos. Toegegeven, ik kreeg een Playstation van een vriendin, iets waar Lyka erg blij mee was, maar zelf gebruikte ik hem nooit. Ik heb een la met twintig spelletjes, maar maar één van al die werkt volgens het van-links-naar-rechts principe en dus vind ik de rest niet leuk. Maar om nu te zeggen dat ik echt de Nintendo miste... Nee, dat dan ook weer niet.

En toen werd het kerstvakantie en praatte ik lang en diep in op Papa P. Als Lyka dan toch een hele week hier zou verblijven dan konden zij vast de computer wel een weekje missen. Ik zou er voorzichtig mee zijn, niets slopen, hem poezenveilig opbergen en zo ging de kerstvakantie voorbij in een roes van plingpling muziekjes en het opnieuw uitvinden van Mario bros. 1.
Inmiddels is het half januari en heb ik Papa P. tot twee keer toe overgehaald om hem 'nog even' te laten staan. Nanne en ik zitten diep in Super Mario -daar is Yoshi!- en dat dient vanzelfsprekend niet onderbroken te worden. We hebben al twee keer overnieuw moeten beginnen omdat het rotding zichzelf besloot te herstarten en niet onze bewaarde spellen mee te nemen. Ik heb gevloekt, getierd en gescholden. Ik heb negenennegentig levens gehad en ben dood gegaan. Ik heb gespeeld tot diep in de nacht en ben vroeg in de ochtend begonnen. Ik heb zelfs een Yoshi t-shirt geklust.

Iets zegt mij dat het voor mijn sociale leven misschien een idee zou zijn als de SNES binnenkort toch echt teruggaat naar Papa P.
Maar het is zo leuk!

En zeg nou zelf, wie wil er nu naar buiten en iets doen in deze halfslachtige winter...?

Error! Virus found. Error! Virus...

Zo maar eventjes een kabeltje in de laptop proppen zodat het nieuwe internet daar ook op gaat werken, bleek bij nader inzien toch een minder goed plan.

Waar was de tijd dat je met je inbelverbinding makkelijk een uur online kon wezen zonder dat je daarbij enge dingen binnenhaalde...

Vroeger was alles beter.

Een jaar of elf, twaalf geleden kocht ik een Zippo. U weet wel, zo'n weerbestendige aansteker die nooit uitwaait maar waar het vlammetje dan wel van in de deksel verdwijnt bij wind zoals nu en die je bovendien twee keer zo vaak moet bijvullen als een gasaansteker. Maar hij was gaaf. Niet van dat glimmende, maar mat metaal waar ik de naam van mijn eerste verzorgpony -ja, erg pony-meisjes-achtig, maar het was een mooie naam- in had laten graveren en waar ik later Lyka bij liet zetten. Een beetje echte Zippo -niet die namaak benzine aanstekers voor een paar euro- heeft een levenslange garantie op het binnenwerk en mits ik hem niet zou verliezen zou ik daar dus nog jaren plezier van hebben. Ik kocht een hoesje om hem aan mijn riem te kunnen hangen zodat hij nog langer dan levenslang zou meegaan en dacht er verder zo goed als nooit over na.

Tot ik overstapte van een broeken-meisje en meisjes-meisje te wezen. En rokken en bijbehorend tasje om te hangen om al mijn rotzooi in kwijt te kunnen. En tasjes hebben ritsen die je kunt vergeten dicht te doen. Zo verloor ik mijn allereerste echte aansteker. Die waar ik ruzie over had bij de juwelier, die waardeloos werk uitvoerde bij het graveren van Lyka's naam. Die die ik altijd bij me had, en waarvan iedereen in de verniging wist dat hij van mij was, vanwege die rare paardennaam.

Nu ja, er was geen man overboord. Het was immers maar een aansteker, en daar waren er zat van. Ik zou wel weer een nieuwe kopen.
Maar het marktstandje waar ik hem ooit bij had gekocht was niet meer. En feitelijk vond ik dat het opnieuw laten graveren van een ponynaam misschien wel een beetje achter me lag. Dus struinde ik de plaatselijke sigarenboeren af naar een ander model. Iets nieuws, iets eigentijds, iets helemaal Tylani.

Ik vond een dolfijn.
Geen matte dit keer, een glanzende. Maar wel met mooie, al helemaal ingegraveerde dolfijntjes. En plaats om Lyka's naam en geboortedag alsnog neer te zetten. Al wat ik hoefde te doen was zevenenvijftig euro vijftig te betalen.

Wát?!
Zevenenhoeveel?
Zippo's waren toch iets van twintig? Vijfentwintig misschien, maar dan toch echt op zijn hoogst dertig met die gravering erbij? Geen zevenenveel euro vijftig?

Oh.
Wacht.
Twaalf jaar geleden was er nog geen euro.
En was het twaalf jaar geleden.
Vast iets met inflatie en tijd enzo...

Ik voel me oud.

Nieuwe onlivebox.

Orange stuurde mij in verband met de nieuw aan te schaffen telefoon verbinding een mooi wit kastje. Hun livebox zou vooral sneller werken, gemakkelijker zijn in het gebruik en bovenal, een eitje om te installeren. Dan had ik én internet én de mogelijkheid om voor een luttele zes eurie in de maand gratis te bellen naar alles ern iedereen die een vast nummer heeft.

Makkelijk te installeren zei u toch?
Sneller werken enzo?

Ik ben weer online, eerst maar eens een kilo aan emails bekijken voor ik me waag aan iets onbelangrijks als loggen...

Wens om stilte.

En toch schijn ik zeker te weten dat de buurtkinders vorig jaar ook met ontploffingen hebben gestrooid en dat zowel mijn huis, mijn gemoedsrust en mijn auto allen in het nieuwe jaar nog redelijk intact waren. Waarom lijkt het dan zo erg?

Eitje.

Nanne had het er al over gehad, en de laatste tijd begon ik er zelf ook steeds meer voor te voelen. Nu tylani.free.fr permanent overleden lijkt te zijn werd het misschien toch tijd voor een tylani.nl. Of .com, .nu of iets van dien aard. Dat moest wel even te regelen zijn.
Enig zoeken leerde mij dat er geen enkele tylani geregistreerd is, of in ieder geval, niet daar waar ik hem vinden kan. Dat je je website gewoon kunt houden, dat wil zeggen, niet met php, java, html of een van die andere dingen die ik heel slecht begrijp een totaal nieuw log hoeft te bouwen maar gewoon kunt blijven loggen bij blogger terwijl men wel tylani. iets kan intypen. Ik leerde dat er iets als META bestaat, waarmee je kunt instellen of en waarmee je boven wilt komen drijven bij een zoekmachine. Dat er ook nog de keuze bestaat uit emailadressen als info at tylani, of help at tylani. Dat ik subdomeinen kan maken voor mijn Engelse log -waar ik dan natuurlijk wel vaker op ga posten- en die dan ook weer emailadressen kan geven. En dat het me, afhankelijk van wat ik eigenlijk wil, tussen de tien en de zestig euro per jaar kan gaan kosten.

Ik hoef dus alleen nog maar even te kiezen wat ik wil...

Irritant.

Ik heb een Harry Potter scheurkalender. Of liever, ik had, want hij is op een blaadje na op. Maar na drie jaar Lord of the Rings vond ik dat het tijd werd voor iets anders (en bovendien waren de LOTR kalenders niet meer te krijgen). Een Harry Potter kalender staat vol onnozele feitjes, waarvan ik de meeste op zich al weet, daar ik ieder boek al minstens vijf keer gelezen heb. Maar Lyka is gek op alle in te kleuren plaatjes en men moet toch iets op het toilet hangen.

Wat mij opviel in de kalender is dat er een heleboel kleine foutjes in zitten. Geen grote dingen, een spelfoutje in een spreuk, dat soort dingen. Tot ik bij dertig november kwam. Waar een 'kwistige kwisvraag' staat met de vraag wat het nummer is van Harry's kluis bij de tovenaarsbank Goudgrijp. Er staan drie nummers onder, in a-b-c volgorde, met onderaan een heel klein antwoord.
B.

B. is in deze 713.
Jammer alleen dat het nummer van Harry's kluis helemaal nergens wordt genoemd, in geen enkel boek. 713 wordt wel degelijk genoemd, maar dan als nummer van de kluis waar Hagrid een onbekend pakketje uit moet halen voor de enige tovenaar die Jeweetwel ooit vreesde, Perkamentus.
Omdat ik verder toch niets te doen had besloot ik de andere vijf boeken er ook maar op na te slaan. Na enig gespeur in de hoofdstukken die zich in de verste verte in de buurt van de tovenaarsbank afspelen wist ik het zeker, Harry's kluis heeft geen nummer. In ieder geval niet in de gedrukte boeken.

En omdat een vrije dag een vrije dag niet zou zijn als je hem niet vol zou plannen met nutteloze activiteiten besloot ik eens uit te zoeken waar ik Warner Bros. kon bereiken om ze dit te gaan vertellen.
Een beetje internationaal bedrijf als Warner Bros. heeft een eigen website in het Nederlands, een emailadres en een telefoonnummer. Toch?
Nou, nee dus.
Er is een Warner Bros. in Amsterdam, maar zonder email. Wel met telefoon, maar die is afgesloten. Er is wel email op de .nl website, maar enkel als men vragen heeft over het privicay beleid of een offerte wil aanvragen. Ik zou natuurlijk een brief kunnen sturen naar JK Rowling, maar ik betwijfel of die zit te wachten op een 'nitpicker' zoals ik met een fout in een onbenullig scheurkalendertje. En feitelijk gaat het nergens over. En is de kalender bovendien zo goed als afgelopen. Dus moesten we het maar gewoon vergeten, naast ons neerleggen, afdoen als triviale onzin en de maker van het ding een rustige dag gunnen.

Jammer dat ik nooit zo goed ben geweest in triviale zaken naast me neerleggen...

Punt komma.

Wij lazen Lyka het Groot Kinderdictee voor.
Zij maakte, nieuwe spellingsregels inbegrepen, twaalf fouten, op een Nederlands gemiddelde van elf. Best aardig, zeker als je bedenkt dat ze bijna drie jaar jonger is.

Nanne en ik werden daarop door Lyka getrakteerd op het dictee van 2005. Oude spelling nog, dus ietwat extra fouten zou wel mogen, zo dachten wij. Bij het volwassen dictee hadden we een gemiddelde van rond de veertig fouten en ondanks flink geoefen op de nieuwe alles-aan-elkaar-schrijf spelling schreven we nog zo veel los dat de punten met een oude spelling alleen maar vooruit konden gaan.

Negen en tien fout.
In maar drie zinnen.

Ik wijt het aan de school.
Wij zijn eeuwen geleden voor het laatst een les taal of Nederlands binnen gestapt, en hoeven zelden teksten te schrijven zonder spellingscontrole, Lyka daarentegen heeft nog elke dag les.
Of zou ze gewoon veel slimmer zijn dan wij...

Even familietijd.

We wish you a merry christmas, we wish you a merry christmas
and a happy new year!

Spitsuur.

En toen zat mijn werk er weer op voor vandaag. Nu rest mij niets anders dan de rest van de dag wachten op de monteurs van Ea'van, die gegarandeerd pas rond vier of vijf uur hun verschijning zullen maken. Of, nog erger, pas als ik net weg ben richting Lyka's kerstvoorstelling van school. Om die reden zal ik ook maar niet proberen om de verloren uurtjes slaap in te gaan halen, dat is natuurlijk vragen om dwars door te intercom heen te ronken als de monteurs onverwacht wel zouden besluiten om in de ochtend langs te komen.

Wat ik wel zou kunnen doen is iets melden over nutteloze feitjes. Iets over de opmerking die ik op de radio hoorde bijvoorbeeld, dat wij belasting betalen over belasting. Er was iets met accijns, vast een verhoging of iets dergelijks. Nu ben ik normaal gesproken voor iedere verhoging die roken, drinken of autorijden duurder maakt en maak ik me zelden druk over belastingen, daar je daar als minima toch niet zo geweldig veel aan betaalt. Maar dat je belasting betaald over belasting vind ik wel een heel ingenieuze stap. Iets met btw over je accijns, zodat de gemiddelde Nederlander niet eens doorheeft dat er dubbel belasting wordt betaald. Waarom ben ik niet met zo'n plan gekomen? Maar feitelijk is dat een behoorlijk saai onderwerp.

Dan wilde ik nog iets kwijt over de Sire reclame. De zwerfjongeren, het kinderleed, de mensen die er voor kiezen om niets te zien. Iets over mijn eigen jeugd, met zijn zwarte dagen en koude nachten zou daar mooi bij aansluiten. Maar dat zou zo'n lang verhaal worden dat mijn gemiddelde lezer dan door de letters het boek niet meer zou zien en dus bewaar ik dat maar voor een ander tijdstip. En bovendien heb ik dan voor later in de week nog een onderwerp, voor de dagen dat ik weinig te vertellen heb.

Dus eigenlijk heb ik nu een mooi postje gevuld met niets dan bijzaken, met dingen die er eigenlijk niet echt toe doen omdat ik nergens diep genoeg op in ga. En dat vind ik eigenlijk wel prima, dan kan ik de rest van de dag lekker op de bank met mijn nieuwe boek.
Stiekem hopend dat het reparatieteam zich niet voor halverwege de middag laat zien, om zo het beste excuus te hebben om lekker helemaal niets te doen.

Update.

Ik had stukjes. Hopen stukjes. Of liever, hopen ideeën. Van een uitleg bij de Sire banner, tot een mooie dinsdag anekdote, het Groot Dictee en mijn fouten met koppeltekens, mijn werk en het kerstontbijt, Nanne die de verwarming weer vergeet, ... Nu ja, een hoop dus.

En iedere ochtend wilde ik er eentje neerschrijven. Dat kon best, zo na het ontbijt. Want zeg nou zelf, een idee in een logje omzetten kon nooit zo lang duren.

Dat is, in theorie natuurlijk.

Dit is de eerste ochtend dat ik daadwerkelijk voor de pc ben beland.
En eigenlijk vind ik dat vijf uur 's morgens veel te vroeg is voor ideeën-in-logjes-omzet-gedoe.

Ziet u met mij mee?

Zin zonder einde.

Zou het zin hebben dat mijn rationele geest mijn hersenen vertelt dat griep krijgen als je een prik hebt gehad zeer zeker binnen de mogelijkheden ligt, daar de prik enkel inhoudt dat je wat minder ziek wordt en niet dat deze geheel uitblijft en dat het dientengevolge niet is aan te raden heel kwaad te worden, noch op je eigen lijf noch op je omgeving, omdat je jezelf niet kunt uitstaan vanwege die kriebelende keel en pijnlijke holtes of om die eetbuien die zich bij ieder extra lichamelijk teken van zwakte dubbel zo vaak schijnen aan te dienen?

Het zal vast zin hebben.
Jammer dat het zo weinig uithaalt.
Tijd voor een nieuwe geest dan maar?

Toekomst in een notedop.

Niet dat ik en vriendje Nanne al toe zijn aan kinderen, maar omdat ik als grieperige nu eenmaal niets anders te doen had op een koude winterochtend en met in gedachten een gesprek met schoonmama -dat overigens veel meer over stoppen met roken dan over kinderen ging, maar dat terzijde- vond ik mijzelf met een blaadje met twee mooie rijtjes namen op de bank. Namen die wel geschikt moeten zijn voor een potentieël tweetalige Nederlands-Engelse opvoeding, makkelijk afkortbaar en bovenal niet te gewoon of al te ongewoon -je wilt immers niet dat je kind haar naam overal moet spellen-.

Dan krijgt men dit:

V Merlijn/Merlynn Aranka Arani Franka Maran/Mara Lesley Wylie Quinn Meran/Merran Trillian Jaydi Oud lijstje Lindi Floortje Ciska Arana Kytari Sycrini Gillian Sycari

M Merlijn/Merlin Fenno Sylvian Storm Quinn Merral Maikel Tiko Keiran/Kyran Oud lijstje Cisko Arano Kyaran Tarian Taran Sterre

Ergens heb ik zo het gevoel dat Nanne mijn ideeën over 'niet te gewoon en niet te ongewoon' niet helemaal delen zal...

(Het mag overigens duidelijk zijn dat het bouwen van tabellen (nog) niet tot mijn vele talenten behoort...)

Griep ondanks griepprik.

Grmbl.

Kerstgeest.

In het kader van zowel mijn medewerkerschap van de landelijke Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa en omdat lotgenoten contact nu eenmaal prettig is ook al ligt je eigen verhaal toch net iets anders, vertoef ik zo af en toe op het een of andere forum van bovengenoemde vereniging.

En liep daar tegen het volgende stukje aan.

Kerstkaartjes

Ieder jaar, rond deze tijd, denk ik terug aan mijn opnameperiode op de gesloten afdeling. Dat was in 1999. Zoveel verdriet en haat had ik op dat moment voor mijzelf. Maar op een gegeven moment kreeg ik van een wildvreemd persoon een kerstkaartje, Ada heette ze. Het was een vreselijk oudbollig kaartje, je weet wel zo eentje met hertjes in de sneeuw enzo. Daarin stond het volgende:

Beste Linda, ik weet dat jij nu niet de vreugde voelt die velen op dit moment voelen. Maar geloof mij, die tijden zullen er voor jou wel weer komen. Hoop is juist heel erg dichtbij kerst en oud en nieuw! Hoop doet wonderen, Linda! Denk er over na! Groetjes, Ada.

Toen smeet ik die kaart neer in de hoek, ik had echt werkelijk waar geen enkel grijntje hoop meer over. Alles was teveel en hoop, hoe durf je over hoop te praten terwijl ik aan het overleven ben!! Terwijl eigenlijk hoop op een gegeven moment het enige werd waardoor ik verder ging. Door de diepe dalen van het verleden, door de onzekerheden en door de pijn. Telkens weer was dat ene kaartje van die ene onbekende in mijn achterhoofd. Ada had gelijk, hoop doet wonderen. Hoop zorgt ervoor dat ik ga vechten! Mooi gebaar van Ada, ik heb er enorm veel steun aan gehad. Door die paar woorden op een flutkaartje.

Toen bedacht ik mij eigenlijk dat het een enorm mooi gebaar zou zijn als we allemaal gewoon eens kaartjes zouden sturen naar personen die het ook heel moeilijk hebben, voor wie de hoop ver te zoeken is. Een klein kerstkaartje, er hoeven geen mooie woorden op, maar gewoon een klein gebaar doet al wonderen én doet hoop herleven. Wat zou er gebeuren als zo'n persoon meerdere kaartjes krijgt?
Daarom doe ik deze oproep. Deze oproep om mensen die even de hoop verloren zijn nieuwe hoop te geven.

Stiekem vind ik het zo'n geweldig idee dat ik wilde dat ik het bedacht had.

Goedkeuring.

M. is oud lid bij mijn vereniging. Ze is nog lid, maar soort van oud -binnen onze jonge vereniging wel te verstaan- en al vrij lang lid. We zien haar weinig meer de laatste paar jaar. Dinsdag was ze er ineens voor koffie en koffie en een praatje. Wilde vanalles weten over Nanne, het nieuwe vriendje. Ik vertelde en vergat het weer, we hebben een boel leden, en veel daarvan zie ik weinig. Gezellig om mee te kletsen, maar niet echt belangrijk, of wereldschokkend, onthoudbaar of logmateriaal.

Zaterdag was ze er weer. Nanne en ik waren eventjes uit, na een avond klaverjassen -jaja, weer wat geleerd en nog gewonnen ook- met mijn schoonouders.

En M. vroeg of hij het nou was. De Nanne. Het vriendje.
Jaja. Hij was het.

En M. zou M. niet zijn als ze haar mening niet zou geven. Dat hoort er gewoon bij, dat opene, dat nooit een blad voor de mond nemende van haar is wat ons allen bijblijft.

'Eindelijk een normaal vriendje voor Ty en iemand die je kan kan overladen met liefde voor jou' meldde ze tegen Nanne.

Nanne is goedgekeurd.
Niet dat het boeit, vanzelf heb ik me nooit wat aangetrokken van wat anderen wel of niet van mijn keuzes in relaties vonden door de jaren heen, en droeg daar zelf de pijnen van zo af en toe, maar ergens is het wel leuk. Bovendien heb ik het idee dat ze Nanne alleen kent van 'horen zeggen' en dat is op zijn zachts gezegd vaag te noemen in onze verenigingscultuur, dus hoe ze het dan presteerd om nog gelijk te hebben ook is me totaal onduidelijk.

Maar toch, een goedgekeurd vriendje, dat voelt best leuk.

Zelfspot via via.

Nanne heeft ook een log.

En blijkbaar niets te doen. Of wilde gewoon even spuien. Of vond dat ik te veel leek op 'vrouwen' en 'winkelen' toen we in de Grote Stad waren voor de jas. Hoe dan ook, Nanne schreef dit.

En hoezeer ik het ook met hem eens zou zijn, het moet wel even gezegd:
Ik ben helemaal niet klein!
Minstens een meter vier en zeventig.

Vrijwilligers Vrije Tijd

Eigenlijk mag het niet. Niet eens, of misschien oogluikend, maar dan maar heel even, om je email te bekijken. Maar dan zeker niet de rest van het internet afstruinen.

Maar ja, er was geen werk. En ik had een een uur van de baas zijn tijd besteed aan het afmaken van het commissie logo. En er was nog steeds geen werk. Dus dan kon ik vast wel even een nutteloos postje schrijven in die baas zijn tijd, toch? Feitelijk ben ik toch over een kwartier klaar met werken dus zelfs al was er werk, dan had het weinig zin om er zo vlak voor het einde der tijd nog aan te gaan beginnen. Toch? Toch....?

Stuiterbal.

Ik heb een stoere nieuwe jas!

Van mijn lieve vriendje gehad!

Ik heb een stoere nieuwe jas!

(Ok, het heeft me een hele middag door de Grote Stad struinen gekost om twee acceptabele te vinden, die ik vervolgens beide weg liet leggen om met vriendje terug te komen, een van de twee te kopen en mee te nemen naar de winkel waar de andere huisde. Ze daar om en om en weer om te passen tot ik echt zeker, heel zeker -hé, voor zoveel geld mag je erg zeker van je zaak zijn- wist welke van de twee mijn voorkeur had om daarna de tweede weer terug te brengen naar de andere winkel. Maar hij is gaaf. De voering is roze, heel fel, en de binnenkant van de capuchon ook, maar dat is bijzaak.)

Licht in donkere maanden.

Het is vroeg, dat zeker. Sinterklaas is het land nog niet uit, dat was voorheen toch mijn graadmeter voor het begin.

Maar nu ik met Lyka afgelopen weekend al iets aan Sint en Piet had gedaan was de weg eigenlijk vrij.
Vrij voor rood en lichtjes en spuitsneeuw die je niet moet proberen in juni nog van je ramen te krijgen. Voor papieren klokken aan de kroonluchter, rode linten in de ramen. Sterretjes in de planten en, last but not least, de kerstboom.
Die laatste moet nog uit de berging worden gehaald en opgezet -plastic heeft zo zijn voordelen- maar de rest van het huis is al in kerstsfeer.

Raar ergens, daar mijn jeugd weinig goede herinneringen heeft, en zeker niet aan feestdagen in welke zin dan ook. Maar kerst doet iets met me. 's Ochtends vroeg je bed uit en dan in bijna volledige duisternis naar het stekkertje van de kerstlampjes kruipen. Op de bank hangen met een kop thee en muziek en die mooie lichtjes. Van het idee alleen al wil ik dat het eeuwig winter blijft. Of nu ja, voor even dan. Of, dat is, als het gaat vriezen en stopt met waaien en regenen.
De kerstdagen zelf zie ik eigenlijk met meer angst tegemoet, maar dat heeft meer iets met het verplichte eten te maken dan met kerstgevoel. Dus ga ik de maand met lichtjes in huis zo lang mogelijk maken.

Wat zou het ook, als de plaatselijke detailhandel al in oktober ballen klaar mag leggen, dan mag ik toch zeker wel op vijf december sjabloontjes op mijn ramen spuiten.

Ongebruikte eerste hulp.

Wat denkt u, als je een flesje betadine van onbekende datum uit een stoffige verbanddoos pakt en het prikt na een kwartier nog, zou het dan tijd zijn om hem weg te gooien?

Middagje stroomstoring.

Dat de stroom uitvalt terwijl je net in de laatste tien minuten van je favoriete serie zit, dan de meterkast induikt om alle knopjes en stoppen om en nog maar eens om te zetten, weer naar je stekkers loopt, nog maar weer het huis door wandelt om te kijken of er echt niet een groep is die het, misschien toch, nog doet, je verbaast over hoe het toch kan dat alle groepen tegerlijkertijd uit schieten terwijl je niet eens een wasmachine of magnetron aan had en pas na tien minuten op het idee komt uit het raam te kijken om te zien of de rest van de stad nog stroom heeft.

Om je vervolgens enkel te irriteren aan het feit dat de enige radio op batterijen in het huishouden natuurlijk leeg blijkt te zijn.

Pakjesavond, the day after.

Lyka heeft zoveel cadeau's gekregen dat het niet eens meer op haar kleine bureautje past, kater Thyrin heeft veel meer lol met het kado wat eigenlijk voor poes Suzy was bedoeld en ik heb mezelf toch maar marsepein toegestaan. De ouders van het vriendje-van waren vreemd, maar zo weet je in ieder geval dat je voortaan Sinterklaas met enkel familie wilt vieren.

Best geslaagd dus, al met al.

Pepernoten, here I come.

Vanmiddag vieren wij een vervroegde pakjesavond. Nanne's ouders vroegen ons om dat bij hen te doen, en met mijn schoonzus, haar vriend, zijn broers en zijn ouders wordt dat nog een drukke boel. Lyka gaat het vast geweldig vinden, hoe hard wij ook riepen tegen Nanne's ouders dat er vooral echt niets meer gekocht hoefde te worden voor Lyka, omdat wij al zoveel hadden, ik betwijfel of ze dat advies hebben opgevolgd.

Dan rest mij dus enkel de stress om de aanwezige hoeveelheid pepernoten, chocola en marsepein -ik ben zelden zo gek geweest op marsepein sinds ik het mezelf heb verboden te eten- en misschien dan ook een beetje omdat ik de ouders van het vriendje-van totaal niet ken.

Niet dat ik niet voorbereid ben. Een mooie stapel lijstjes en berekeningen vertellen mij precies hoeveel pepernoten ik van mezelf mag eten en ik heb bij zowel Nanne als zijn ouders zorgvuldig informatie ingewonnen over het hoe en wat van schoonzus haar schoonouders. Dat Nanne meldde dat ze 'enigszins raar' zijn, hielp niet echt, dat moet ik er wel bij vertellen.
Tenslotte heb ik me wat ingelezen, heb een uurtje achter de pc doorgebracht met het Nederlands rijmwoordenboek -dichten in het Nederlands en dichten in het Engels (wat ik bovendien nooit op rijm doe ook) blijkt iets van een heel andere orde te zijn- voor het benodigde gedicht bij het cadeau voor degene die op mijn lootje stond. Mijn nagels zijn gelakt, het fototoestel is opgeladen en zit in de tas.

Feitelijk kan er dus niets misgaan vanmiddag.
Dat ik dat even onthoud.

Once in a lifetime.

Er was een kruispunt zonder stoplicht. Wel waren er haaietanden, en wachtende auto's van links. Ik had haast, moest nog zoveel voor ik mij als zorgzame moeder bij Lyka's school kon aandienen, en bovendien werd ik afgeleid door een van links naar rechts zwalkende Amerikaan met weinig gevoel voor Nederlandse drukke wegen. Kort draaide ik mijn hoofd richting de wachtende auto's. Stonden ze nog stil? Dan kon ik veilig rijden, naar rechts draaien, voor hen op de rijbaan komen, en zo vermijden kostbare minuten te wachten tot ze langzaam optrekken voorbij zouden snorren.

Ik zag haar pas toen ze de voorkant van Taya raakte. Schuin, aan de linkerkant. Gekomen van dat fietspad langs die wachtende rij auto's. Waarschijnlijk door dat net groen geworden sfietslicht, daar naast die auto's waar ik mijn blik op had gericht. Dat licht wat altijd net iets eerder groen wordt als dat van die auto's.

Piepende remmen, schurend metaal. Oranje brommer en een slappe gestalte die om en om rolde over de straat. Hart in mijn keel.

Ze had niets. Of liever, zo goed als niets. Ik struilde over duizend excuses, gaf mezelf een mentale schop onder de kont; "jij idioot!..." terwijl ik mijn auto aan de kant zette en haar met brommer en al aan de kant en op de bijrijdersplaats hielp. Ze wist nog welke dag het was, wie er president, ahum, koningin was, en haar adres aan mij te vertellen, zodat ik haar thuis kon brengen. Ik liet mijn naam en telefoonnnummer achter, struikelde opnieuw over excuses, belde de school dat ze Lyka op moesten vangen. Vroeg haar hoe het ging met de pijnlijke knie en pols, meldde dat ik het wilde horen als ze wisten hoe het stond met de schade.

Pas stilstaand bij het tankstation -zelfs met haast kom je niet bij school zonder benzine- kwam mijn hart weer in beweging. Mijn rationele deel die zei dat het iedereen een keer kan overkomen, dat niemand alziend is en dat ik echt niet te hard reed streed met het emotionele deel dat diep diep, zeer diep boete wilde doen en alle voortgang aangaande mijn slachtoffer op de voet wilde volgen. Trillend haalde ik Lyka op, stuurde Nanne een sms. De school informeerde voorzichtig of ik wel ok was. Ja, ik was OK, zelfs Taya had, zo op het eerste oog, helemaal niets.

Samen met Lyka zocht ik een doos chocolade uit. Ging op zoek naar het huis waar ik haar -het meisje, daar ik niet eens wist hoe ze heette- had afgezet. Har moeder deed open. Ze waren toch maar naar de eerste hulp geweest. De knie ging beter worden, de pols ook, wel genoeg rust nemen. Ze begreep het allemaal, mijn excuses. Bedankte me, voor de attentheid, de chocola. Vroeg nog wat over verzekeringsgegevens en bedankte me, uit naam van haar dochter, opnieuw voor de chocola.

Gek toch.
Al dat begrip is fijn hoor, maar absoluut onwenselijk in mijn gevoel van boetedoening...

1 dag per jaar stilstaan.

Creatief met snelheid.

Bij ons in de vereniging bestaat een speletjescommissie. Die, zeer jaren zeventig, Spelkie is genaamd. Ik hou nogal van spelletjes en zit met een drietal anderen al tijden in het groepje. Het toch wel zeer zware -ahum- werk van de commissie bestaat -naast het daadwerkelijke spelen van al onze spellen- onder andere uit het promoten van de gezelligheid van spelletjes spelen. En zo bedachten wij een kerstvakantie vulling. Strikt genomen is de vereniging dicht tijdens de vakantie, maar op de een of andere zondag konden wij wel de zolderverdieping claimen, de verwarming opdraaien en een vracht bordspellen naar boven halen. Even rust voor de tentamens voor de studerenden -vreemd, daar geen van de Spelkie leden nog daadwerkelijk studeerd- en bijkomen van kerstdagen vol schoonfamilies.

Daar moest een postertje voor geklust worden. Het heeft weinig nut iets te organiseren als niemand weet dat het plaatsvind immers. O, en een stukje voor in het verenigingsblaadje. Iets van een advertentie ofzo, dat valt flink op. Vol goede moed bood ik mij aan om dat wel voor mijn rekening te nemen. Als je als vrijwilliger ook al iets doet met design en ontwerpen, dan kan dat er mooi bij. Nog afgezien van het voordeel van mooie programma's voor goede resultaten op je werk.

Toen lag op het werk het internet eruit. En natuurlijk had ik niet van te voren bedacht het vereniginglogo en alle andere plaatjes die ik wenste in te voeren op een schijfje mee te nemen. Dus sloeg ik het bestand op zeven verschillende manieren op -dan was er zeker eentje die bij mij thuis leesbaar zou zijn- en besloot mijn eigen pc te gaan proberen. Tijd zat immers, geen haast, ik zou zelfs nog op de verenigings computers kunnen rotzooien.

Toch leek het alsof ik iets vergeten was. Ergens in de nachten met gebrek aan slaap en de vermoeide dagen knaagde iets.
Wacht even. Die deadline. Voor dat blaadje dus. Was die niet de dertigste? Wanneer is het ook al weer de dertigste?...

Mijn pc was geheel oncoöperatief. Uiteindelijk slaagde ik erin een oeroud microsoft program -Publisher, iets als verjaardagkaartjes maken voor dummy's- dusdanig te misbruiken dat ik plaatjes op mijn half afgemaakte poster kon plakken om die vervolgens uit te printen en weer in te scannen om het als .jpeg naar de redactie te sturen.

Voortaan weiger ik elke knutsel klus als ik niet zeker weet dat ik een maand de tijd heb. Of in ieder geval een week. Of dan zeker nog vier dagen nadat ik het overloos heb uitgesteld.

Ach, wat zeur ik ook. Hij is af, en leesbaar.
Dat met die zelfgeschreven tekst -iets met paginaranden en printinstellingen- moeten ze maar voor lief nemen...

Zo. Ook weer gehad.

Niet dat we niet eerder een meningverschil hadden gehad. Of niet eerder geirriteerd waren, of chagerijnig. Op sommige punten lijken we dusdanig irritant veel op elkaar dat er soms wel vonken moeten komen, omdat je anders je energie nergens kwijtkunt.

Maar dit was toch wel echt een ruzie. Het sinterklaas feest bij Nanne's ouders, slaapgebrek en studeerstress combineerden zich tot korte lontjes.
Met stemverheffing, irritatie, onbegrip. Met het aloude veralgemeniseren (jij bent altijd.. maar jij doet nooit...) wat ik zo hard probeer te vermijden maar waar ik in een chagerijnige bui zelden in slaag. Met niet luisteren, want daar waren we veel te geirriteerd voor. En met een beetje schelden. Nu ja, een heel klein beetje dan.

Drie hele minuten zat ik in de hal aan tafel met mijn thee en hij in de woonkamer op de bank. Toen was ik het zat, niet boos meer, en moest er geknuffeld worden.

Moeten we vaker doen, dat knuffelen.

Harteloos.

Met het risico me de toorn van alle VVD stemmers op de hals te halen, die massaal voor Rita Verdonk kozen, moet het me toch van het hart.

Wat zijn wij voor land, dat we een gezin wat al elf jaar in Nederland is de deur wijzen omdat er tien jaar geleden een administratieve fout is gemaakt...

Planningtechnisch.

Na een vol en vooral enerverend weekend vol van uitersten ging ik een hele maandagochtend niets doen. Iets met opgenomen Sci-Fi series op video, en dan nog wat op cd's. Ik had me helemaal voorbereid, de computer opgestart om het wereld wijde web te raadplegen naar de juiste te kijken aflevering en die vervolgens opgesnord in een bak met cdroms. Allerlei kabeltjes van laptop naar televisie laten lopen en knopjes omgezet. De stereo op opnemen gezet, want als je zelf toch de hele ochtend niets doet kan je mooi iets anders aan het werk zetten om bandjes voor je dochter over te nemen, -jaja, dat gebeurd nog, dochters die bandjes met gesproken verhalen luisteren- terwijl ik thee drinkend op de bank hang voor het een of andere ruimteschip heeft mijn radio Sjakie en de Chocoladefabriek overgezet. De thee stond klaar, de kussens opgeschud, laptop snorde, ik hoefde alleen nog even een kabeltje naar de stereo laten lopen -ik beschik nu eenmaal niet over losse boxjes bij mijn computer- en geluid te creeën en het feest van niets doen kon beginnen.

Geluid dus.
Uit die stereo die dat boek over stond te nemen.
En die, in tegenstelling tot mijn computer, geen twee taken tegerlijkertijd kan volbrengen.

Goed.
Ik ben geduldig hoor.
Ik wacht wel hoor.
Ik zou natuurlijk ook best een boek kunnen lezen op mijn vrije maandagochtend.
Ik bedoel, het is immers niet alsof ik haast heb, of iets te doen. Niets moet.

Dat bandje moet maar wachten.
Ruimtescheepjes wil ik!
Nu!

Ochtendverwarring.

Iedere dag sta ik om zes uur op. Of nu ja, tussen zes en half zeven. En dat 'iedere dag' geldt natuurlijk niet voor het weekend. Maar toch, het grootste deel van de week sta ik om zes uur op. Omdat de neuroloog het gezegd heeft, omdat blijkt dat ik beter slaap als ik zeer rigide ritmes aanhoud en, misschien, omdat ik zo tijdens Nederland in Beweging en het Journaal mijn ochtend oefeningen kan doen.

Vriendje Nanne is veel minder goed in dat vroege opstaan. Toegegeven, ik heb er twee wekkers, een telefoon en een automatische lichtschakelaar voor nodig, maar dan ben ik er wel uit. Nanne staat slaapdronken op en zet de wekker uit en snurkt verder. Of nog erger, wordt een half uur voor aanvang van de werkdag wakker naast een wekker die al drie kwartier staat af te lopen. Dus besloten wij dat ik hem 's ochtends uit bed zou bellen. Of dan in ieder geval op de dagen dat ik me dat zou herinneren. Om half acht.

Om dan in verbazing te horen dat hij al koffie heeft gezet, of hem hardhandig uit bed te praten, een knuffel te geven en weer op te hangen.
Zo ook deze ochtend.

Raar, dat het zo lang duurde voor hij opnam. Zeker te laat naar bed gisteren. Slecht geslapen misschien? In ieder geval duidelijk nog niet wakker. Dat hij opneemt met 'met Nanne' is al raar. Bijna alsof hij mijn telefoontje niet verwach... Oh oh..

Nanne had vrije dagen. Veel vrije dagen. En mocht die in december niet opnemen. Wat hij wel mocht, was in november alle vrijdagen vrij hebben, en lekker lange weekenden maken.
November. Vrijdagen. Vrij....

Kusje. Knuffel. Ga maar lekker slapen schat. Vergeet toch vooral dat ik gebeld heb.

Zou het zin hebben om rond een uur of elf te bellen en te doen alsof er niets gebeurd is in de hoop dat hij het daadwerkelijk vergeten zal..?

Kiezen, koos, gekozen?

Wat zijn wij toch een bijzonder raar land. Alleen hier kan een partij zeventien zetels winnen en waarschijnlijk niet eens in de regering komen...

Ach, op deze manier kunnen we in ieder geval nog mooi een tijdje doorzeuren over 'hen daar in Den Haag', niets is immers beter als gespreksonderwerp aan tafel en bar als verkiezingen.

Mug. Olifant. Mug.

Mijn log is wat leeg de laatste dagen.
Tuurlijk, er was een rugontsteking en daarna waren er drukke dagen waarin allerlei achterstallig werk ingehaald moesten worden en waardevolle uren met Lyka, maar toch merk ik dat ik het een beetje verwaarloos hier.
Of eigenlijk, overal.
Ik heb dvd's liggen die opgestuurd willen worden naar kennissen van fora die allang betaald hebben voor de verzendkosten en mails en papieren van personen en bedrijven die op antwoord wachten.
En vervolgens kijk ik tv.

Misschien stel ik ook wel te hoge eisen aan mezelf, als ik een dag geen computer heb gezien stelt mijn geest de drempel om de email op te halen gelijk een paar tandjes naar boven bij. Alsof achterlopen een zonde zou zijn. En onmiddelijk daarop lijkt mijn achterstand zo hoog te worden dat het onmogelijk nog ingehaald kan worden en het dus toch eigenlijk niet meer de moeite zou zijn om nog email te kijken in dat halve uurtje voor mijn werk. Rare kronkel, want zoveel mail krijg ik helemaal niet.

Noch is het zo dat u, als ik eenmaal een dag of wat niet gelogd heb, van mij hoogstaande literaire werken zou verwachten. Nog afgezien van het feit dat u feitelijk niets te verwachten heeft, want dit hele internetdagboek is immers mijn leven en mijn keuze.

Dus waar maak ik me nu eigenlijk zo druk om?

Mooi.
Zijn we daar ook weer vanaf.

Pleegfamile (2)

En zo vond ik, na een uurtje in het plaatselijke winkelcentrum:

Een hartvormig doosje met overheerlijke chocolade (het hartvormige schoteltje met de drie bonbons erop -eerlijk delen!- was helaas gebroken en niet op voorraad) en een flesje romantische badolie die dubbelt als massagevloeistof.

Ze vonden zichzelf ook nog erg jong, stelden voor dat ik volgende keer vooral geen cadeau mee zou nemen -waaruit af te leiden was dat ze stiekem toch erg blij waren met hun kleinnood- en ondanks Lyka's zorgvuldige gevis zijn we nog steeds niet achter het recept van de kippetjes.

Wat heerlijk als alles precies gaat zoals gepland.

Soort van pleegfamilie.

Tussen mij en mijn ouders botert het niet zo. Of eigenlijk botert het zo slecht dat ik ze al negen jaar niet heb gezien. Gelukkig had ik daar als tiener een soort van vervanging voor. Mijn beste vriendin I., woonachtig aan de andere kant van het land, maar ook met ouders, hele lieve nog wel. Door de jaren heen ontwikkelde mijn relatie met haar ouders als iets van een pleegdochterschap, zij het een pleegdochter op afstand. Lyka ging er logeren zo af en toe, als een soort surrogaat opa en oma, en ik besprak steeds volwassener zaken met de moeder van I.

Toen kwam er een moment dat er een breuk kwam tussen I. en mijzelf. Door omstandigheden, door mij, door niet uitgesproken zaken en veel oud zeer was de druk op de relatie zo groot dat we elkaar maanden niet spraken. In het begin ging ik nog wel bij haar ouders langs, die immers niet echt iets van doen hadden met de problemen tussen ons, zolang we dat niet bespraken althans. Maar naarmate de stilte tussen I. en mij langer duurde verwaterde ook het contact met haar ouders.

En tegen de tijd dat I. en ik de relatie weer wat nieuw leven in bliezen had ik al twee jaar niets van mij laten horen bij haar ouders. Om de een of andere reden had ik het gevoel dat ze een oordeel over me zouden hebben, iets negatiefs zouden denken, vanwege de breuk tussen mij en hun dochter. Niet dat ik het ooit gevraagd had, of zelfs maar in de verte zeker wist, maar ik voelde iets, een onzekerheid, een afstand.

Toen werd het zomer en reed ik, misschien niet geheel toevallig, na een uurtje sightseeing over diverse snelwegen ineens in hun dorp rond. Misschien, heel misschien... Ik zou in iedere geval even kunnen kijken hoe het nieuwe huis er van buiten uitzag. Mama I. bleek thuis, en vroeg mij prompt op de thee.

En ineens werd ik mij bewust van het feit dat de afstand enkel in mijn hoofd had gezeten. Dat ik, door langer en langer weg te blijven, de drempel om langs te gaan enkel verder had verhoogd. En dat er feitelijk niet echt iets veranderd was.

Vorige week waren ze dertig jaar getrouwd en zondag ga ik met Nanne en Lyka op de thee. Thee en kippetjes, want mama I. maakt de lekkerste kippepootjes op aarde. Ik plan het hele weekend erom heen, want, eetgestoord of niet, ik zal kippetjes eten, net als vroeger, zoals het was, zoals het hoort te zijn.

Rest nog de vraag, wat koopt men voor een stel van middelbare leeftijd, na zoveel jaar samenzijn? Iets eetbaars? Iets voor samen? Iets puberigs, om aan te geven dat liefde na dertig jaar nog steeds onstuimig kan wezen?

Ik benijd Lyka, die gewoon een tekening knutselt en daarmee tevreden is.

Blij, beterende, busy.

Met een nieuw tabletje en wat strikte regels aangaande spiergebruik en rusten zou de huidige verbetering door moeten gaan zetten.

Zo heb ik gisteren mijn neus laten zien bij de vereniging en verwacht ik later deze week ook op het andere werk te laten merken dat ik opnieuw levend ben.

Dat is, als ik de karrevracht aan email, post, financieën en ideeën voor nieuwe blogpostjes heb verwerkt dan...

Boren naar diepe emoties.

Gisteren was ik bij Henk, mijn huisarts, voor die griepprik. Als een beetje chronisch zieke of bejaarde heb je daar recht op, vergoed en al, en ik kwam met mijn ME dan ook mooi in aanmerking. Dus reed ik mij op een grijze natte zaterdagochtend naar de arts naar een rij in de praktijk, waar het voltallig assistetencorps gereed stond om mij en een heel stel anderen in de arm te prikken.

En als ik er dan toch was kon ik mooi even advies vragen hoe dat nu zat met die rug, die pijn en die ontsteking. Want, in aanmerking genomen dat de pillen wel iets schijnen te helpen daar ik weer rechtop kan lopen en inmiddels bijna een uur op een normale stoel kan ziten, echt beter is het nog niet.

Dat het lang kon duren werd beaamd door zowel Henk als de assistente. Dat het na de eerste vooruitgang helemaal niet beter ging was naar, en vervelend, en niet helemaal volgens plan. Ik bewoog toch wel? Want dat is belangrijk, bij spieren en vastzitten en ontstekingen, dat je wel blijft bewegen. Ik legde uit dat ik had geprobeerd te werken, maar dat twee keer bukken naar een pak melk in de koelkast tot een explosie aan pijn leidde en dan dus maar weer terug naar de bank verhuisde. Nee, ik moest vooral niet door de pijngrens. Tot de grens, maar er vooral niet doorheen. En dus nog maar die ontstekingremmers blijven nemen. Als ik daar dan doorheen zou zijn, zo na het weekend, en het was niet over, dan moest ik maar weer eens langskomen. Misschien moest ik dan iets anders remmends of iets met fysiotherapie erbij.

Ondertussen heb ik vier dagen verenigingswerk misgelopen. En loop de twee van volgende week vast ook nog mis. En die vereniging betaals mij, niet veel, en min of meer zwart (iets met vrijwilligersvergoeding en maximaal en belastingen en net aan haalbaar), maar toch, mijn boodschapengeld.
En word ik, frankly enigszins gek van de bank, de thee en de tv. Chagerijnig ook, waar Nanne niet altijd even blij mee is, al doet hij zijn best het te begrijpen en meelevend en knuffelend te zijn.

Wonderbaarlijk hoe iets relatief simpels en haast gewoontjes -eindelijk iets niet psychiatrisch, geks of specifiek tylani's- als rugklachten huilbuien op kan roepen over het onrecht in mijn leven, mijn ME, het eeuwige geldgebrek en dieptheoretische discussies over het lenen van betaalmiddelen en mijn visie daarop.

Beter is dit snel over, er is ook iets als een teveel aan zelfreflectie.

Stiller en stiller.

De rugpijn bleek een ontsteking. De eigen arts was er niet, maar die dienstdoende vond een klein gaatje aan het eind van de middag en confronteerde mij met spuiten in de bilspier, een mooie pijnstillende ontstekingsremmer en de mededeling dat ik toch vooral iets moest proberen te bewegen.

Vier dagen later blijkt dat bewegen enkel in nog meer pijn te resulteren, en heb ik dus ook de afspraken voor de komende week nog maar even in de koelkast en Nanne aan de rugmassage gezet.

Postieve noot: Lyka wilde het hele weekend thee voor me zetten. Geheel uit zichzelf.

Afwezig.

In verband met een stel wervels die besloten hebben dat iedere voor- of zijwaartse beweging en überhaupt alles behalve heel stil liggen of kaarsrecht staan een zonde is.