Onderbewust rookgordijn.

Zo af en toe doe ik mee aan interviews.
Vanuit de stichting worden er dan mailtjes verstuurd naar de leden en dan mag iedereen met expertise in hulpverlening/eetstoornissen/zelfbeschadiging/depressie (streep door wat niet van toepassing is) een lijst invullen van de afstuderende psycholoog of pedagoog. Zo was ik al bij Nova te zien om wat te vertellen over anorexia en vulde ik lijsten in over eetstoornissen en depressie. Op deze manier heb ik het gevoel dat ik met mijn verleden het heden van een ander wat tot nut kan zijn. Dienstbaar zijn voelt goed.

Vandaag kwam D.
Het stond op mijn kalender. Half tien D., interview.
Ik was moe en bleef tot half negen liggen, een doodzonde bijna voor mijn doen. Stapte gauw in een jurk, hing wat sieraden om en zat om half tien klaar met koffie en thee.
Ik wist alleen totaal niet meer waarvoor ze kwam.
In het afgelopen half jaar vulde ik bijna een dozijn lijsten in, belde met mensen, emailde met anderen en van welke organisatie of voor welke scriptie deze D. een lijst wilde afnemen, ik had geen idee.
Ze bleek een aardige meid, en na een half uur kletsen over onze wederzijdse katten moest ik misschien toch maar eens vragen waarvoor ze ook al weer kwam.
Dat is, als ik de moed had gevonden om te vertellen hoe vergeetachtig ik was, en vooral, dat ik haar blijkbaar niet de moeite waard had gevonden om in mijn mailbox op te zoeken voor welk onderzoek ze wilde komen interviewen.
Hmmm... Beter was het misschien om gewoon te wachten op vraag één, dan zou het me vanzelf duidelijk worden. Overactief denken heeft zo zijn nadelen.

Het bleek te gaan om de relatie tussen eetstoornissen en zelfbeschadiging, de achtergronden van de laatste en het uit de weg helpen van vooroordelen op dat gebied. Ineens herinnerde ik me waarom de vragenlijst van een paar maanden terug me zo aan had gesproken. Als voormalig ervaringsdeskundige wil ik graag aan de wereld uit de doeken doen hoe het één en ander in elkaar steekt. Bij mij dan, dat is.
Een eitje van een onderzoekje dus. Beetje over vroeger praten, de hond uitlaten, over katten roddelen, wat over vroeger praten, meer thee zetten, over vroeger praten... Eitje.

Toen ze om half twaalf wegging stond de kamer blauw.
Van al die sigaretten die ik gerookt had tijdens het 'makkelijke' onderzoek.
En zaten er negen theezakjes in het kopje. Van de achttien kopjes thee die ik nodig had gehad.

Misschien moet ik het 'gemak' waarmee ik over vroeger schijn te praten toch nog een goed onder de loep nemen...

Never say never?

Ooit hadden beste vriendin I. en ik de volgende discussie.

Om daadwerkelijk dood te gaan in science fiction heb je meerdere dingen nodig.
Je moet zichtbaar doodgaan, je lichaam moet gevonden worden en het liefst begraven of -nog beter- gecremeerd. Je dient zichtbare fatale verwondingen te hebben en er dienen meerdere getuigen bij aanwezig te zijn die je overduidelijk zien sterven.

En zelfs als aan al deze voorwaarden is voldaan geldt nog steeds: dood is een relatief begrip.
Je had een dubbelganger kunnen zijn, een vreselijke ziekte kunnen hebben waardoor het leek alsof je dood was, ontvoerd kunnen zijn door de Vulcans die je tot leven wekken in de 26e eeuw, of een enge relatie kunnen hebben met een tovenaar die je verplaatste naar een andere dimensie zijn maar een paar van de voorbeelden die science fiction fiction maken.

In boeken geldt ongeveer hetzelfde.
Daarom is er een Save Harry Potter dot co dot uk waarin de fans vinden dat mevrouw Rowling best nog wel een boek acht tot en met veertien mag schrijven. Of een min één, wat ze maar wil.

Ergens heeft het wel wat, nog meer Harry Potters.
Ik leen het boek altijd, daar ik de eerste zes in paperback versie heb en vind dat het zevende boek dat ook moet wezen moet ik nog wat maanden wachten voor ik het kan aanschaffen. Waarschijnlijk is de Nederlandse versie eerder uit. I. koopt hem echter wel, een paar uur nadat hij uit is. Een aantal uur daarna leen ik hem van haar, zet mijn vrijwilligerswerk en telefoondiensten op slot en trek me terug in de leunstoel, om nog enkel op te staan voor nieuwe kopjes thee en toiletbezoek.
Dat nogmaals meemaken zou me niet echt tegenvallen.

En toch heeft het wel wat om te stoppen als het uit is.
Lord of the Rings heeft ook maar drie delen en het zevende deel van de Kronieken van Narnia -geweldig hoeveel mensen dat ineens kennen als je er een film van maakt, jammer dat ze niet weten dat het ooit een boek was- eindigd heel toepasselijk met de dood, of eigenlijk de hemel. Eigenlijk hoort er geen achtste deel, hoe graag we dat ook willen.

Maar, voor het geval mevrouw Rowling nog ingenieuze ideeën zou krijgen en zich af zou vragen hoeveel animo er is, toch maar even mijn naam invullen op die petitie...

Zaterdagavondgevoel.

Ik wilde iets schrijven.
Echt.
Ik had vast ideeën, zeeën, maar niet nu.
Nu heb ik een hoofd dat leegloopt.
Eigenlijk heb ik elke dag een hoofd dat leegloopt.
Ik weet niet eens of het me wel echt iets kan schelen.
Voel me schuldig, ergens, omdat ik zo weinig stukjes pen, omdat ik, zoals ik dat noem 'achterloop'. Schuldig tegenover wie eigelijk?
Ik ben gelukkig, heb vakantie van het vrijwilligerswerk, en waar ik in het verleden geen idee had wat te doen met de vrije tijd vind ik het nu fijn. Ik heb een hondje op te voeden, een paardje om naar toe te gaan, en bank om op tv te kijken en een Nannetje die 's avonds thuiskomt om me te knuffelen.

Life is good.
Ik ben faalangstig, iedere keer als ik boos ben of chagerijnig, als ik denk dat Nanne me verlaten gaat.
Ik ben eetgestoord, als ik in de spiegel kijk of op een weegschaal sta, of me 's avonds bedenk waarom ik in hemelsnaam al die snoepjes at.
Maar verder ben ik redelijk normaal.
Ik was zenuwachtig om Nanne als eerste te vragen, van de week -de uitleg komt nog wel, ooit-, maar heb me door een betrouwbare bron -M. je bent mijn held in bange uren- laten vertellen dat dat heel normaal is. Ik ben gestressed als het over werk gaat bij mijn schoonouders, omdat ik te veel wil en graag zekerheid heb, met het oog op kindertjes enzo, terwijl Nanne graag iets wil wat leuk is en opleidingsmogelijkheden heeft, maar ook dat schijnt heel burgerlijk en gewoon te wezen.
Ook weet ik dat niet schrijven als het goed gaat voor mij -zoals voor zoveel anderen- een zaak van alledag is. Mijn stapel van anderhalve meter dagboeken zullen enkel getuigen van dagen vol zwartheid en rotte appels, niet van geluk, verliefdheid of dagen van boodschappen-kinderdagverblijf-school-koken-was-bed.
Dus feitelijk is alles peachy en moet ik me niet zo druk maken om te late of zelfs totaal afwezige logjes. Het getal zonder tientallen naast mijn lijst met gearchiveerde postjes maar negeren en vooral verder gaan met een gelukkig huisvrouwtje wezen.

Jeetje wat saai...

Ouder worden.

Ik ben bang dat ik iets onder de leden heb.
Iets verschrikkelijks, afgrijselijks.

Ik ben wezen winkelen, voor kleren notabene, en had het naar mijn zin...

Zou ik dan toch nog geclaimd worden door het vrouwelijkheidsvirus?

Weekendje weg geweest.

Ik ben verloofd!

Cool.

Ijsland, lieverd, zou dat niet wat zijn?
- Huh? Wat? Als wat?
Huwelijksreis schat. We hadden al Ierland, maar Ijsland lijkt me ook wel wat.

Niet dat we al een trouwdatum hebben hoor, of één van ons de ander al gevraagd heeft, stel je voor, we moeten niet te hard van stapel lopen. Wat we wel doen is Top Gear kijken op zondagavonden. En die gingen naar Ijsland, iets met cabrio's doen.
En Ijsland lijkt me dus wel wat, voor een weekje huwelijksreis. Eigenlijk wilde ik naar Nieuw Zeeland, maar sinds ik erachter ben wat reizen naar Nieuw Zeeland kost ben ik vast besloten om exotische, bizarre, romantische plekjes dichter bij huis te zoeken.

Ik was in de bibliotheek en nam er een boekje over mee.
Mijn paardje is een Ijslander, en er waren ook vast websites over het rijden van Ijslanders op Ijsland. Niemand kan ooit zeggen dat ik mijn impulsieve ideeën niet zorgvuldig onderzoek. Na pakweg een uurtje had ik alles over het land gelezen wat er te lezen valt, zo groot is het immers niet. Nog even achterin het boek het A-B-C: banken, winkels, ziekenhuizen.. En, de gemiddelde weersverwachting in augustus in Reykjavik.

Veertien komma twee graden. In de zomer.
Let wel, dat is gemiddeld, tien is heel gewoon en in andere delen van het land iets daaronder ook erg normaal.

Het Ijs in Ijsland was me duidelijk even ontgaan...

Tentamenstress.

Nanne is 's avonds altijd thuis.
Waar ik iedere dinsdag achte mijn verenigingsbar sta en af en toe vergader of een paardje heb te verzorgen is hij enkel weg om af en toe een les te volgen in iets ingewikkelds computerigs. Heerlijk stabiel en voorspelbaar is dat, dat als ik thuiskom er altijd iemand is.

Maylinn kan ongeveer drie uur alleen thuis zijn.
Ze is jong en moet het zindelijk zijn nog leren en om die redenen -en omdat ze zo niet op de meubels kan gaan knagen- hebben wij een bench, een kamerkennel met water, botten, speeltjes, kussen, dekens, alles wat een jonge hond wensen kan terwijl ze slapend wacht tot wij weer thuiskomen.

Ik moest nog wat verenigingswerk doen en ging om vier uur de deur uit.
Langer dan een uurtje ging het niet worden.
Er had een medelid wat stress en ik hielp even mee.
Er had een ander lid ergens anders stress en ook daar hielp ik even mee.
Ik kletste wat aan de bar met leden en roddelde over Nanne en zijn trouwplannen.
Ik kreeg honger en besloot dat het nu toch echt tijd was om naar huis te gaan.

Oh oh...

Ik wist dat er een reden was waarom ik op een redelijke tijd naar huis wilde...

Nanne heeft tentamen vandaag, van dat computervak waar hij al die tijd voor naar het naar school gaan is. En Maylinn was nu alleen thuis...

Ik was om tien over zeven thuis.
Nadat ik heel hard geprobeerd had om geen verkeersregels te negeren en braaf alle trage voetgangers die de zebrapaden ontdoken voor te laten gaan.
Mijn hondje had dus welgeteld tien minuten langer dan drie uur in de bench gelegen.

Ze lag nog te slapen toen ik binnenkwam, wilde zelfs in eerste instantie helemaal niet naar buiten en vond achter haar oren gekriebeld worden wel aandacht genoeg.

Dus waarom voel ik me dan zo verschrikkelijk schuldig?

Eigen grenzen.

Lieverd, ik heb schoongemaakt. En alles is af. In maar een uurtje! Ik ben stoer he.

- Ja hoor.

Nee! Je moet wel zeggen dat ik stoer ben!

- Je bent lief en geweldig en stoer.


Misschien moet ik dat stoer-zijn omdat ik het-huis-heb-schoongemaakt-in-een-uur toch nog even goed bekijken. Vooral dat stuk waar ik nu op een stoel hang met lamme armen en verzengende rugpijn...

Werken met B.

Ik heb de hele avond gepraat over schiekunde, religie en energievoorziening.

Zelden was het zo gezellig en ging de tijd zo snel achter mijn bar.

Waarom verbaast me dat eigenlijk?

Thuiskomst.

Een mooie reden dus om alle afspraken af te bellen en me heerlijk op een warme bank te nestelen in een kamerjas, met warme thee en een boek.

Zwervend in de regen.

Nooit vergeet ik mijn huissleutels.
Of in ieder geval heel zelden, waarvan de laatste keer was toen ik achttien was en nog op kamers woonde. Ik moest toen op de fiets naar de ouders van Papa P., waar ik veilig bleef tot hij uit zijn werk kwam.

Dit keer was ik niet zo gelukkig.
Er hangen speciaal sleutels in de keuken, voor het geval ik bij de deur zou zijn en nog geen sleutels van het dressoir zou hebben gepakt. Maylinn had diarree en net toen ik de keukenrol wilde pakken...
Gelukkig was er iemand thuis op de galerij, daar ik zelden een tas met telefoon meeneem als ik mijn hond uitlaat. Nanne moest komen, en de deur voor me open doen. Vanuit zijn werk, dat een half uur rijden hier vandaan was, mits er geen file was. En het regende...

Als puber was ik met enige regelmaat dakloos.
Omdat mijn ouders me niet meer wilde hebben, of ik zelf de lege straten verkoos boven hun gezelschap. Ik ben er in de afgelopen jaren vrij aardig in geslaagd om de meeste gevoelens uit die tijd te vergeten. Voor zover er iets te voelen viel, wat overigens niet aan te raden is als je kleumend voor de bibliotheek wacht tot hij opengaat op koude wintermaandagen. Meer dan een vage hekel aan de stad waar ik toen zwierf bleef er niet hangen.

Vreemd wat een half uurtje wachten in de regen al niet bij je naar boven kan halen...

Iene miene...

Lyka is naar huis.
Het was het kortste weekend sinds tijden, iets met de bruiloft van haar oom van vaderskant en laat gaan slapen.
We waren een Look Who's Talking marathon aan het houden, omdat ze die graag wilde zien. (Wij hadden ooit verteld van het gillende eicelletje aan het begin van de film en look where it got us..) Hij was nog niet helemaal afgelopen en Papa P. bleef -zeer uitzonderlijk op schoolavonden- om het einde te zien. Ze wilde niet, en zeurde om knuffels en beweerde dat school best kon wachten. Ik deed pedagogisch en moederlijk en negeerde de innerlijke pijn op die zeldzame momenten dat ze blijven wil.
En nu ben ik het zat. Ik wil eten, kilo's, zakken vol. Ik wens de pijn niet, het gemis. Als een hele nacht buikpijn het gevolg is van een avond niets voelen dan neem ik dat graag voor lief.

Ik wil mezelf begraven in het een of andere tv programma met een doos vol snoep. Of koekjes. Of pizza. Of misschien wel chinees. Nee, laat ik pannekoeken bakken. Of oliebollen. Zal ik mergpijpjes kopen op het benzinestation? Of Nanne vragen om chips te halen?

Waar was de tijd dat ik in een eetbui gewoon at wat voor me stond?
Deze keuzevrijheid is veel te ingewikkeld...

Keuzevrijheid.

"Lieverd, kies jij zelf je kleren uit voor vandaag?"
Ja mam, dat kan ik echt wel.
"Ok, lieverd."
...
"Maar hó even, doe maar niet die.
Die is paars en dat is onze enige nette rok.
En doe ook maar niet die bruine maillot, dat lijkt me niet zo handig."
Máhám! Die is óók net!
"Nee, die is van spijkerstof. Een rok van spijkerstof is geen nette rok."
Maar ik wil díé! Die vind ik mooi.
...
"Nou ja. Ok dan. Dan bel ik wel met je stiefvader om te zorgen dat ze weer hier heen komen volgende week."

Ik had het zelf niet eens door tot Nanne me er op wees.
Eerst tegen je kind zeggen dat ze hun eigen kleren mogen uitzoeken, en dan een woud met restricties opleggen, omdat je stiekem toch wilt dat de mooiste kleren niet naar haar vaders huis verhuizen...

Leermoeheid.

Mijn paardje staat op een weiland.
Een heel groot, open weiland, zonder bomen of beschutting.
Wat er wel is is vooral veel wind, veel harde, koude wind.
En plassen. Plassen in drassige grond, van het soort waarvan je denkt dat je er wel doorheen kunt lopen en droge sokken kunt houden en dat dan het tegendeel waar blijkt te zijn.

Dat alles wetende koos ik mijn hoogste nog lekker lopende waterdichte schoenen.
Die een flapje hadden naast het flapje bij je veters, zodat je zeker wist dat je droge sokken hield. En ik zou de echte plassen vermijden.

...

Mijn paarse sokken zijn nu bruin.
Ik moet duidelijk eens praten met de maker van legerkisten.

(Ik had ze natuurlijk ook bij kunnen houden in de laatste drie jaar. Af en toe poetsen bijvoorbeeld....)

Verbinding.

Ooit schreef ik dat ik wegens mijn verlatingsangst een blaadje, in drievoud, met zegel en handtekening, waar op staat dat hij me nooit en te nimmer verlaten zal wilde hebben. Ik vertelde hem dat ook, waarop meneer heel droog zei: "Dat heet trouwen, schat."

Ik wil graag trouwen.
Vroeger wilde ik nooit trouwen.
Vond het burgerlijk, onnodig, zelfs voor kinderen -bouw maar een testament- en iets wat je ouders deden. Inmiddels ben ik bijne tien jaar verder en bijna dertig -nu ja, heel ruim genomen- en denk ik daar, net als over vouwwagens, iets anders over.
Nanne wil ook trouwen.
We willen oud worden en hordes kinders krijgen en grijs zijn met kunstgebitten.
Feitelijk hoefde er dus alleen nog even een datum geprikt te worden.

Maar daar vond ik geen lol aan.
Gewoon tussen de bedrijven door besluiten dat je gaat trouwen.. tja.. er moet toch wel iets van romantiek inzitten. Niet te veel, ik moet wel aan mijn reputatie denken natuurlijk, maar een beetje. Ik wilde Nanne dus wel op een mooi origineel moment ten huwelijk vragen. En daar was meteen het eerste probleem.
Meneer is nogal van het traditionele, en vond dat de man de vrouw dient te vragen.
Ik ben nogal van het onafhankelijke feministische en vond dat de vrouw dat best zelf kon doen.

De compromis is dat we elkaar vragen.
Hij mocht eerst, zo ver wilde ik dan nog wel gaan.
Ik beloofde dat ik voor achtentwintig juni -onze anniversary, een jaar al bijna!- niets met verloving wilde doen en liet hem dus ruim de keuze om het daarvoor te plannen, wat hij dan ook wilde plannen.
Nu is het bijna de achtentwintigste en vorige week vond ik tijd om Nanne maar eens aan de tand te voelen wat hij dan wel wilde plannen. Zoals dat hoort met verrasssingen vertelde hij niets, alleen dat het langer duurt dan één avond, en dat de anniversary dus afviel daar het op een werkdag valt. Ineens sloop het probleem binnen dat als we beiden een verrassing voor de ander willen plannen en de ander niet willen laten weten wanneer dat is we best de kans zouden kunnen lopen dat we beiden dezelfde dag in ons hoofd hadden. Hmmm..

Ik onthulde de maand van mijn plannen: juli.
Wat voor Nanne inhield dat voor of na de achtentwintigste ineens een hele kleine marge had. Zo werd ik alsnog de eerste.

De eerste...

En toen kwam de onzekerheid.
Niet dat ik er van uitga dat hij mijn plannen niets vind, ik heb ze uitvoerig besproken met, nu ja, iedereen: zijn moeder, Lyka, mijn vrienden, zijn vrienden, de halve vereniging. Ik heb een of een veel te romantisch idee -overkill maakt dat het weer kan, dus mijn reputatie blijft intact- of iets totaal bizars -ik moet wel een beetje in mijn eigen straatje blijven- en waarschijnlijk vindt hij beiden leuk.
Ook verwacht ik niet dat hij 'nee' zegt.
We willen trouwen, praten over trouwen en kinderen, met elkaar, met vrienden.

Maar stel nou...
Ik ben wel de eerste...
Dat houdt dus wel in dat hij, geheel potentieël, hypotetisch en theoretisch, Nee zou kunnen zeggen.
En dat ik me dus ergens zorgen over kan maken.

Je zou denken dat ik, gewend als ik ben aan me zorgen maken over de meest nutteloze dingen, er toch wel een beetje aan gewend zou zijn.

Jammer maar helaas.

Ondanks dat ik toch met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid weet dat ik u in augustus kan vertellen dat alles op rolletjes verliep en dat de trouwdag is vastgesteld op ergens in 2008...

Ignorance is bliss no more.

Vroeger had ik een tellertje.
U weet wel, zo'n klein blokje onderaan je lijst met links waaraan ik dan kan zien met hoevelen u bent en waar u vandaan komt.
Toen kwamen er reorganisaties bij blogger en kwam er een nieuwe template en was ik mijn layout kwijt.
Ik rommelde nog wat aan om het weer ongeveer zoals het was te krijgen, maar het lukte me niet zo.
Toegegeven, ik zat er nooit langer dan een uurtje of wat aan, daar ik de neiging heb redelijk snel ontmoedigd te raken als iets niet wil lukken.

Zo ging het ook ongeveer met het tellertje.
Ik ging terug naar de website waar hij vandaan kwam en kopieërde opnieuw de codes die ik ergens in moest plakken. Ik zocht heel precies op waar dat dan zou moeten staan, plakte, en...
Niets.
Na vijf keer was ik het zat.
Dan maar geen tellertje.
Wie wil er nu eigenlijk precies weten wie er op zijn site komt en waarom en waarvandaan. Ik kon best zonder.

Ettelijke maanden later begin ik het te missen.
Zelfs dusdanig dat ik overweeg om Nanne te vragen ernaar te kijken, alhoewel zijn specialiteit nu niet direct het bouwen van websites is, zal hij er vast beter in zijn dan ik.
Dus met een beetje geluk weet ik tegen maandag precies weer wie u bent en waar u vandaan komt en waarom.

Verzopen katjes.

Het regende.
Het regende zo hard dat het leek of ik de individuele druppels kon zien.
Er waren watervalletjes en meertjes op de galerij rondom de regenpijpen.
De flat aan de overkant was niets dan een grijs waas.

En ik, ik zat niet binnen met thee en een boek op de bank, nee, ik was buiten, in de plassen.
Maylinn moet naar buiten, welk weer het ook is.
Ook als ze daar zelf niet eens zin in heeft.
En dus wenste mevrouw toch echt niet te gaan plassen op het natte randje gras naats het pas. Maar ik wenste niet van het pad af het modderige gras op, waar meer water stond dan in de sloot.

Geheel tegen mijn principes in maakte ik de lijn los, zomaar op het pad.
Als je los loopt is regen en nattigheid ineens veel leuker had ik al lang geleden geleerd. En, wat veel belangrijker is, hebben wij minder kans op plasjes in huis.

Ik moest er zeven hele minuten voor buiten blijven met het onweer om mijn oren.
Lange waterdichte jassen zijn ook duidelijk niet meer wat lange waterdichte jassen vroeger waren...

Apathie.

Druk.
Met vanalles en niets.
Met twee katten, een hond en een paard.
Met me verwonderen.
Met liefde en geluk.
Met rotgevoel en angst.
Even geen tijd voor log.
Geen tijd voor lezen.
Bibliotheekboeken al een week over tijd.
Met cursus twee weken achter.

En het kan me even helemaal niets schelen.

Openbaring.

Ik droeg een kort rokje naar de vereniging.

E. vond me sexy.

Sexy

Ik proef het woord, alsof het een toffee is, langzaam vooraan in mijn mond.

Ik. Sexy.

Hihi.

Erbij horen.

Ik was op stal bij mijn nieuwe paardje in een hele brave effen zwarte broek en dito zwart hemdje.

Een ponymeisje vroeg of ik 'gothic' was.
Ze verontschuldigde zich erbij, alsof vragen of iemand gothic is een rare vraag is, of nieuwschierigheid een zonde.

Ik had geen lange jurk, geen rokje, geen zwaar zwart opgemaakte ogen -daar zat een zwarte zonnebril voor- en toch vraagt iemand of ik gothic ben.
En ik vond mezelf er nog wel zo normaal uitzien...

Wat doe ik verkeerd?

(Waarschijnlijk de oorbellen -zwart-, de ketting -niet zwart, rood dit keer-, de tien ringen -aan elke vinger één-, de paarse nagellak of de tatoeages...)

Stuiterbal.

Ik heb een paard, ik heb een paard, ik heb een paard, ik heb een paard, ik heb een paard!!!

Nu ja, niet helemaal mijn eigen paard, maar een kniesoor die daar op let.

Ik heb een paard ik heb een paard!

Na thee en een een sigaretje.

In alle eerlijkheid: zo vaak piept ze niet natuurlijk.

Alleen als ze in haar bench moet als wij eten, als wij koken of als ze moet logeren.
Of als ze vast zit en wij een meter of verder weg staan.

Valt dus eigenlijk nog wel mee.
Dus waar maakt ik me ook al weer zo druk om...

Opvoeding.

De derde piratenfilm werd om vijf na middernacht vertoond.
Vanaf negen uur zaten we al naar deel twee te kijken en tot drie uur zouden we blijven kijken.
Maylinn was uit logeren bij mijn schoonzusje en alleen Nanne moest werken de volgende dag dus dat zou allemaal goed komen.

Noot.
Ik heb geleerd nooit zinnen te vertrouwen die uit mijn brien ontspruiten als 'zou moeten' en 'technisch gesproken'. U als lezer kunt hier ook uit afleiden dat dingen overduidelijk niet liepen zoals gepland. Maar ja, als ik dat er elke keer bij zeg is het verrassingeffect er af.
/Noot.

Buikpijn.
Er was overduidelijke, gruwelijke buikpijn.
Nu ja, daar was mee te leven, pijn heb ik tenslotte vaker.
Dan was er kou.
De eigenaar van de bioscoop had een omgevingstemperatur bedacht van een graad of zeventien en ondanks dat dat te verwachten viel omdat de meeste bioscopen zo zijn had ik er geen rekening mee gehouden door zeg, een trui in te pakken.
Maar het was gaaf.
Zes uur film kijken met vriendje en nog wakker zijn op het eind, dat beviel prima.

Het was raar om thuis te komen in een hondloos huis, maar ook daar maakte de allesoverheersde moeheid gauw een einde aan. Toen werd het zeven uur en moest Nanne opstaan. En smste schoonzusje dat Maylinn nog helemaal niet geslapen had. En wilde Nanne overleggen, na drie uur slaap.

Ik was daar niet zo goed in.
Werd boos en kortaf, wat hij niet verdiende.
En vooral, maakte me zorgen.
Ik voel me, zonder disrespect voor de moeders met echte kinderen, soms de moeder van een huilbaby. Zielsveel van je kind houdend, maar soms met de handen in het haar omdat ik wil dat ze STIL is. Alles willen doen maar nog weinig verschil merken. Plannen makend om het aan te pakken, schema's, lijstjes, omdat je niet naar de camping durft als ze 's nachts niet stil is en dat dus voor die tijd geleerd moet hebben. En vooral: in de war. Al mijn andere kinderen hadden het niet, wat doe ik verkeerd?

Niets natuurlijk.
Nanne en ik volgen alle pedakynologische opvoedrichtlijnen dat je pupy nooit aandacht mag als ze piept en dat je haar vol mag stoppen met brokjes en mag verzwelgen in aandacht als ze dat niet doet.
Als dat nu nog even tot mijn geest en gevoel door wil dringen zodat ik me niet meer zo'n zorgen maak...

Tegenwoordige tijd.

Toen ik na zeven jaar mix van VWO en HAVO eindelijk examen deed was er ook al een LAKS.
Het deed toen weinig en was volgens ons, de die hard politiekelingen met onze bezettingen en milieuacties, meer laks dan actief. Tegenwoordig hebben ze er een heel eindexamenjournaal omheen gebouwd.

Ik wist om eerlijk te zijn niet eens dat de examens begonnen waren.
Ik ben gezegend met enkel vrienden van na de middelbare school (al zitten sommigen er niet eens zo heel ver na, maar dat terzijde) en de hele maand mei gaat totaal aan mij voorbij waar het testen en toetsen aangaat.
Maar manlief was naar studie en ik wilde hersenloos tv kijken tijdens het eten, daar ik normaal nooit op de bank zit. En zapte langs het eindexamenjournaal op drie.

Er was een special.
Elke dag een ander interview met een studentscholier die het moeilijker heeft dan anderen. Dit keer was het D., die examen Vmbo deed, vijftien jaar oud. Met zoontje, twee maanden oud, geboren toen D. nog veertien was.

Ik weet dat het gebeurd.
Vorig jaar nog werd een zus van een kennis op dertienjarige leeftijd zwanger.
Het was de eerste keer en dan had je toch geen condoom nodig...
Maar de vanzelfsprekendheid waarmee het in beeld werd gebracht schokte me toch wat.
De trotse moeder, de jubelende oma, de oom van negen jaar oud.
Hoe het 'allemaal wel ging', het examen met een zoontje thuis.
En 'helemaal geen probleem' was.

Begrijp me niet verkeerd, als Lyka op zo'n belachelijk jonge leeftijd een kind zou krijgen zou ik alles op alles zetten om dat kind te verzorgen en op te vangen. Ik zou zielsveel van het kind houden en ervoor zorgen dat zij nog alle studies kan doen die ze doen wil.

Maar ik zou het zeker niet als 'normaal' beschouwen.
Of als 'geen probleem' zien.
Veertienjarigen met een baby zijn in mijn visie verre van normaal.
Als je veertien bent moet je met je vriendinnen op stap, naar jongens kijken, met makeup experimenteren. Als je vijftien bent drink je je eerste drank, ook al mag het nog niet en zeur je bij je ouders om uitgaan omdat 'iedereen' dat al doet.

Ben ik ouderwets?
Ben ik hypocriet misschien zelfs, omdat ik zelf op mijn achttiende zwanger werd van Lyka, op mijn negentiende beviel en zelf nog aan het HBO studeerde?
En praat ik dat weg met redenaties dat wij een huis hadden, samen waren, dat papa P. een baan had en wij een kind wat te beiden hadden?
Is achttien zoveel ouder dan veertien?

Ja.
Ik vind van wel.
Dan maar hypocriet en ouderwets.

Jong geleerd..

Lyka deed een tiepcursus.
Iets met een grote map en elke week lesjes opgestuurd krijgen.
Ze is al lang klaar, en ik besloot hem ook te doen.
Met tien vingers zou ik vast nog sneller kunnen typen dan ik nu al doe met zeven, misschien zou ik dan ooit mimjn gedachten kunnen bijhouden.

Ik ben al bij les vijf.
Deze week krijgen we de e erbij.
En ik tiep de overige acht letters nog niet eeens foutloos....

Vakantie.

Ik weet het niet.
Misschien heb ik het druk, mischien doe ik graag alsof.
Het zou kunnen dat ik denk dat ik het druk heb, omdat ik in mijn vrije tijd -als Lyka en Nanne nog op bed liggen en ik er al uit ben om het hondje uit te laten- graag voor de televisie hang met een kop thee.
Wat ook nog kan is dat ik gewoon helemaal geen zin heb.
Dat het loggen en pennen en schrijven me even gestolen kan worden.
Dat ik even mijn tijd wil richten op mijn kleine gezinnetje, burgerlijk of niet.
Waarschijnlijk ben ik gewoon moe.
Te weinig slaap in te veel uren in bed ben ik duidelijk niet meer gewend.
Ik sta voornamelijk overeind dankzij cafeine, nicotine, en allerhande andere -ines.

Ik voel me dus ook vooral niet schuldig.
Er hoeft helemaal niet elke dag iets te staan hier.

...

Rust en relaxaxation...

Lyka heeft een hele week vakantie.
Wonderbaarlijk hoe druk ik het heb in haar vrije tijd...

Planning technisch onhandig.

Gisteren gewerkt.
Tot half twee.
Al maanden van te voren gepland.
Om negen uur Maylinns pupycursus.
Nog maar een week geleden gepland.
Half acht opstaan.
En na de cursus de landelijke eetstoornisdag in Arnhem.

Ik heb nu al visioenen van een kussen en een heel zacht matras...

Oenig.

Ben ik al anderhalf uur bezig om de eerste drie seizoenen van Buffy the Vampire Slayer op dvd'tjes te branden -nieuwe computers zijn zoo gaaf- voordat ik me bedenk dat ik die eerste drie seizoenen op dvd heb liggen op de videorecorder...

Liefde is...

Soms kan het heerlijk zijn om even boos te zijn.
Chagerijnig, geïrriteerd.
Je even afreageren op iemand waarvan je weet dat hij daarna toch nog steeds van je houdt.

Gisteren had ik een rotdag.
Of liever, een rotavond, maar omdat de laatste uren van de dag op de een of andere manier zeer bepalend kunnen zijn voor het gevoel over de gehele dag was dus de hele dag rot.
Ik was naar, ziek, moe. Boos op alles en voelde me dik. (wonderbaarlijk hoe je 'dik' voelen als een soort algehele malaise telt tegenwoordig..)
Nanne was druk en had geen tijd voor me.
Niet dat ik die gewild had als hij die had gehad, maar dat hij die nu niet had irriteerde me toch.
Hij moest de was ophangen. En stofzuigen en dweilen. En eigenlijk ook de wc schoonmaken. En bovenal ook studeren. Hij had eigenlijk les moeten hebben, maar stond in de file en besloot thuis te studeren. Heel belangrijk allemaal die school, en dus moest hij dat ook. Dat er te weinig tijd in één avond zit om dat allemaal te doen irriteerde me nog meer.

Ik zei boos dat ik naar bed ging, om half tien al. Ik was het zat.
Nanne reageerde niet.
Ik hing boos de was over de stoel.
Ging nog bozer de wc schoonmaken, en werd van de rugpijn die in felle steken kwam nog chagerijniger. Nanne, die zich braaf aan mijn eerder gegeven advies hield dat ik als ik zo'n bui heb niet echt voor rede vatbaar ben, zei niets.

Hallo!
Ik Ben Chagerijnig!
De Wereld Is Kut!
Doe eens reageren dan!

...

Er is geen lol aan om boos te zijn als de ander je niet wat redenen geeft om je lekker op af te reageren. Ik had al allemaal mooie zinnen en felle adremme replieken klaar voor alles wat hij eventueel zou kunnen zeggen.
En hij zei het niet.

Waarna ik hem maar ben gaan knuffelen.

(En enigszins geplaagd werd door de eerder genoemde verlatingsangst. Dat ik heel assertief en boos kan reageren af en toe wil natuurlijk niet zeggen dat ik me geen zorgen kan maken dat mijn vriendje daarom bij me weg zal gaan. Zeker op zeer Rotte Dagen.)

Nieuw.

Wij hebben een nieuwe computer.
Eigenlijk hadden we de computer al een tijdje, maar wegens geldgebrek stond die nolg stof te vangen in de zaak waar we hem kochten. En vervolgens stond hij thuis stof te vangen omdat er geen tijd was om hem te verplaatsen en te installeren.
Maar nu hebben we een nieuwe computer.
Met, erg hip in IT land, twee monitoren, twee dvd branders en vier harde schijven met meer Gb dan we ooit gebruiken kunnen. Duidelijk een vooruitgang met mijn vorige bak dus, die nog ergens in het vorige millinium was aangeschaft en, hoewel steeds aangepast en geupgrade (is dat uberhaupt een woord?), niet meer echt naar tevredenheid functioneerde.

Nanne heeft gisteren de grote installatie uitgevoerd.
Windows, geluidskaarten en meer van dat al.
Aan mij de taak vandaag om het ding eens binnenstebuiten te keren en te kijken wat ik er nog meer op wil hebben en of alles wel werkt.
Alle honderd favorieten opnieuw opzoeken en instellen, mailprogramma's aanpassen, zodat je mail er ook daadwerkelijk gaat binnenkomen, dat soort dingen.
En, niet geheel onbelangrijk, zorgen dat het er allemaal een beetje uitziet.

Nanne boeit dat niet zo, die vindt die blauwe wolkjes en dat groene heuveltje van XP prima, want hij kijkt er toch nooit naar.
Maar ik wil graag gave plaatjes, iets met draken of elfjes, en als het een beetje kan met een bijpassende screensaver erbij. Of dan toch in ieder geval een hele rits plaatjes in een mapje, zodat ik om de andere dag een andere als achtergrond kan kiezen. Een beetje variatie maakt de mens tenslotte.

Ligt er op het -inmiddels veel te kleine, veel plek in je pc heeft zo zijn nadelen voor de bureauruimte- bureautje een blaadje met letters. Krabbeltjes met programmanamen, dingen die Nanne nog moet of nog wil installeren. En ergens onderaan:
"Wil je nog geen screensaver downloaden?
Kus"

Wat? Waarom mag ik geen screensaver?
Ik wil een screensaver!
Ik heb ook verstand van computers en ga heus geen nare pop up programmaatjes met allerlei adware op de pc zetten, echt niet!
(Nu ja, dat moet je relatief bekijken. Je kunt best iets downloaden wat reclame aan zich vast heeft zitten. Je zoekt dat dan op in je program files of je programmalijst en verwijderd het weer. Dat het er dan oorspronkelijk was is dus eigenlijk te verwaarlozen.)

Ik zou natuurlijk Nanne kunnen opbellen om te vragen waar de vraag vandaan komt om iets wel of niet op onze pc te zetten.
Maar ja, dan is de lol van dit logje schrijven er af natuurlijk. :)

Naamsverwarring.

Hoe typisch.
Dat je inlogt met een al jaren bestaande mailaccount van Grote Voet dot com en dat blogger je dan verteld dat je bent ingelogd onder de gmail die je twee weken geleden hebt aangemaakt...

Het nadeel van een IT'er als vriendje is vervolgens wel dat je te lui wordt om nog ergens zelf naar te kijken...

Huisje, boompje, vouwwagen.

Het plan was Engeland.
Of eigenlijk: Wales.

Ik was er tien jaar geleden al een geweest.
Op de fiets, wat eenmaal daar aangekomen een heel slecht plan bleek, daar ik een Batavus met maar drie versnellingen had en bovendien een kapot licht, in een streek waar straatlantaarns alleen bij huizen staan.

Maar goed, het zou dus Engeland worden.
Ik had al wat websites opgezocht, de plaatselijke lijst met kastelen bekeken en meer van dat al. Toen kwam Maylinn. En keken we naar de inentingsregels van het consulaat.
Ontwormen, tekenbehandeling, rabiësineneting, controle op de rabiës inenting. Dat zou allemaal best lukken. Het was een verbetering, want vroeger mocht je helemaal niet met je huisdier het water over. Na de rabiësinenting hoefde ze alleen maar zes maanden te wachten en dan waren we zo goed als op weg.
Ho. Wacht.
Zes maanden?
Ze is pas in februari geboren...
Dat werd het dus niet.

Frankrijk is ons nieuwe plan.
De Jura.
Daar waar er bergen zijn, in de buurt van Geneve.
Omdat ik niet lager dan Lyon wil -want daar is het veel te warm- en omdat ik als kind nooit naar de Jura of de Vogezen mocht.
'Daar zijn bergen en heb je kans op regen.'
Mijn ouders wilden geen regen op vakantie.
Die wensten dertig graden en verzengende hitte op gele maisvelden zonder schaduw waar ze ons uren doorheen lieten lopen. Precies waar ik niet heen wil dus.
Vorig jaar zaten we in Duitsland, in het Zwarte Woud, was het augustus en twintig graden in heel Europa, omdat we al verwend waren met de droogst julimaand in de historie. Kouder dan vorig jaar kan het onmogelijk worden in de Jura. En dus gaan we erheen.

In het kader van het gemak nemen we Ducky, de peugot bestelwagen van schoonpapa, weer mee waar scootmobiel Ea'van mooi in past en hebben we stroom op locatie voor de oplader van het vervoer en de radio. En om het geheel helemaal af te maken hebben we gisteren een vouwwagen aangschaft.

Het was een moeilijke beslissing.
Als kind opgevoed met kamperen leerde ik al snel dat een hotel niet echt vakantie houden is en dat mensen met een caravan te lui zijn om een tent op te zetten. Mijn ouders waren geheel zonder vooroordelen -en hebben nu zelf een camper-, ahum.
Maar een vouwwagen was nog wel een tent.
Een grote tent misschien -zeker in vergelijking met ons koepeltentje met amper plaats voor drie bij regen-, maar nog wel een tent.
Je slaapt op hout in plaats van op de grond, maar een kniesoor die daar op let.
En vooral zoveel makkelijker op te zetten dan onze oude tent.

Maar ja, als je een vouwwagen koopt, een kind en een hond meeneemt en naar Frankrijk op vakantie gaat ben je natuurlijk wel bijna rijp voor de Walibi sticker en een burgerlijk plakkaat...

Ik ga wel overdreven gothic. Met enkel corsetten en lange jurken in de koffer. En elke dag make-up.
Dat niemand het in zijn hoofd haalt dat ik, de koningin van impulsiviteit en onburgerlijkheid, gewoontjes en normaal zou zijn..

Organisatietalent.

Mijn spelletjescommissie had het idee om een toernooitje te organiseren.
Er bestaat een kaartspel, >Magic genaamd, waarin je een tovenaar met allerlei nare kwaliteiten speelt. Het spel is nogal populair geworden in de laatste vijftien jaar en dus dachten wij ook maar eens een wedstrijdje te organiseren.

Ik speel het spelletje zelf ook. Niet op hoog nivo, meer dan met mijn vrienden spelen heb ik nooit gedaan. Ik heb een luttele vijftienhonderd kaarten bij elkaar gespaard, een hoeveelheid die in de wereld van die-hard Magic spelers nauwelijks een stapeltje is. Dus was mij de eer te beurt gevallen om maar eens even de puntjes op de i te zetten voor dat toernooi. Dat kon nooit zo moeilijk zijn, lijstje maken, regels opzoeken, eitje.

Een gesprek met een die-hard en acht websites later bleek dat toch iets ingewikkelder te liggen. Zomaar een schema bouwen ging al niet, want dan zou je spelers hebben die al meteen afvallen en dan is de lol van een toernooi voor de simpele zielen (zoals ik) er gauw vanaf. Dus moest er zorgvuldig gezocht worden wat we dan wél gaan doen. En met welke kaarten we de spelers eigenlijk laten spelen.

Nu kan ik best wat organiseren.
Regelen, delegeren, afspraken maken, posters klussen en praten met de andere vereniging die ook wat vervente Magic'ers in zijn ranken heeft om mee te doen.
Dat is iets wat je best aan mij kan overlaten.
Zeer waarschijnlijk ga ik het nog op tijd afkrijgen ook.

Maar o wat ben ik bang dat er op de dag zelf niemand komt opdagen...

Koning te rijk.

Maylinn heeft de hele trap op gelopen!
Helemaal uit zichzelf -helemaal niet voor de snoepjes die ik bovenaan verstopte-
en helemaal alleen.
Met open treden nog wel!

Ha!
Het komt wel goed met die opvoeding.

Burgerlijk of bangerik.

Verlatingangst is een wonderlijk iets.
Normaal heb ik er niet zo'n last van, of heb ik in ieder geval niet zo door dat ik er last van heb.
Vroeger deed ik de meest rare dingen om mansen aan me te binden, maakte me door mijn onmogelijk aanhankelijke gedrag haast onmisbaar maar voelde me niet verlatingangstig.
Tegenwoordig ben ik veel redelijker, maar ook veel bozer.

Wat zoveel inhoud als dat ik chagerijnig kan zijn en kortaf.
Als Maylinn niet wil luisteren bijvoorbeeld, en ik me zorgen maak over haar opvoeding, terwijl ik eigenlijk echt wel weet dat het goedkomt.
Of als we te weinig geld hebben, omdat de computer stukging en er een nieuwe moet komen, en Nanne dan uit wil en geld mee wil nemen, terwijl ik weet dadt ik niet zeuren moet, daar het meeste onnodige geld nog steeds in mijn eetbuien gaat zitten en echt niet in Nanne.
Vroeger werd ik angstig en onredelijk als ik in de war was, of eenzaam, of teleurgesteld, of depressief, of iets anders naars voelde.
Nu kan ik daar beter mee omgaan.
En feitelijk heeft iedereen wel eens een ochtendhumeur, dus ben ik nu veel normaler.

En toch heb ik het gevoel dat boosheid voor mijn omgeving (lees: Nanne) veel moeilijker te verteren is dan mijn oude angsten. Aan de angst kon ik immers niets doen, dat was machteloosheid, dat zag een kind.
Woede en chagerijnige woorden lijken iets wat expres gebeurd en dus zo te controleren zou moeten zijn.
Dus heb ik verlatingsangst.

Als ik weer om een totaal onzinnig iets kortaf ben geweest tegen Nanne en we het na de ruzie goedmaken ben ik als de dood dat hij op een dag zal bedenken dat ik té vaak boos ben, té vaak ruzie maak en dat het tijd is om op zoek te gaan naar een vriendinnetje dat wat beter op haar tanden kan bijten.
Ik vraag het aan hem, maar hij ontkent, wat me geen soelaas biedt, daar hij niet kan weten hoe hij er over twee, drie, vier jaar over denkt. En ik wil graag zekerheid.
Een blaadje, in drievoud, met zegel en handtekening, waar op staat dat hij me nooit en te nimmer verlaten zal.

Het is maar af en toe.
En zoveel beter dan het vroeger was, toen ik zo slecht alleen kon zijn dat ik gezelschap afdwong, al zag ik dat toen totaal niet zo.
Maar toch, ik ben het zo ontwend dat ik het graag inruil voor wat extra eetgestoordheid.
Kunnen de Goden niet ergens een ruilhandeltje opzetten?

Dipje.

Nanne is koninginnenach vieren.
Ik ben alleen thuis en de tv is stuk.

Ik wilde zowaar dat Maylinn er niet was, zodat ik naar bed kan...

Verjaardagsfestijn.

Hier in de buurt zijn wat festiviteiten rond koninginnedag.
Of liever, wat in de nacht ervoor.
Nanne gaat al sinds jaar en dag met een stel vrienden met de tram naar de grote stad in de buurt en dan met een taxi weer terug. Koninginnenach is blijkbaar iets wat je meegemaakt moet hebben.
En ook dit jaar kwam er een email van vriendin S., die zich afvroeg wat wij wilde afspreken voor de negenentwintigste.

Ik daarentegen heb mijn duik vol van drukke steden.
Nog nooit in Den Haag geweest zijnde tijdens koninginnenach heb ik toch een vrij aardig beeld van hoe het er aan toe gaat daar.
Veel mensen.
Heel veel mensen.
Heel veel dronken mensen.
Heel veel heel erg dronken mensen.
Waden door plastic bekentjes.
Geen ruimte voor de scootmobiel.
Had ik al gezegd dat er heel veel dronken mensen waren?

Vroeger, toen ik nog klein, jong en onschuldig was, of nu, in ieder geval jong, ging ik naar carnaval. Met vrienden uit het zuiden struinden wij diverse steden af. Daar is het ook zo. Dronken mensen en op de ochtend erna de anderen helpen hun fietssleutels terug te vinden. Enkelhoog -bij uitzonderlijk mooi weer zelfs kniehoog- waden door plastic bekertjes omdat dronken hoofden een prullenbak te veel moeite vinden.
Misschien komt het omdat ik zelf niet drink.
Misschien komt het omdat ik niet drinken kán, maar dat ergens misschien -ooit- wel zou willen.
Waarschijnlijk komt het omdat dronken mensen niet te volgen zijn als je zelf de enige nuchtere bent.

Ik zou me enkel irriteren.
Thuisblijven is dus een veel logischere keuze, en bovedien prettiger voor mijn omgeving, daar ze me nu niet kunnen horen zeuren over overmatig alcohol gebruik.

Dus waarom voel ik me nu schuldig -Nanne moet alleen- en buitengesloten -Nanne gaat alleen- en eenzaam?

Meegaand.

Ik ben vrouw.
Ik ben vrouwelijk.
Ik kocht een nieuw rokje. Kort, paars, zomers en in de uitverkoop.
Ik trok er een panty onder aan, rolde die op tot legging en liep er hip bij.
Legging zijn weer in tegenwoordig.
Ik probeerde te gaan zitten in de zon op het trappetje voor onze vereniging.

...

Ik probeerde te gaan zitten in de zon op het trappetje voor onze vereniging.

Waar laat ik in hemelsnaam mijn benen?
Hoe ga ik zo zitten dat iedereen die voorbijloopt niet alle naden van de panty ziet?
Hoe ga ik in hemelsnaam zitten?

Screw in.
Met een lange rok ben ik ook vrouwelijk.
En is veel praktischer bovendien.

Gevoelige snaar.

Waarom schreef ik dit?
Vroeg ik me af.
En: Is het wel verstandig?
Straks komt 'men' mij vertellen dat ik een dierenbeul ben, of een verschrikkelijk baasje. En ik ben nogal gevoelig voor dat soort kritiek. Dus vroeg ik me af, deed ik er wel goed aan..?

Ooit had ik een ander hondje.
Met recht een hondje, daar ze op volwassen leeftijd amper groter was dan de katten. Ze heette Kg'el Tika en moest ook in de bench. Dat ging met wisselend succes, maar meestal goed, mits wij maar niet in dezelfde kamer waren. Totaal het tegenovergestelde van Maylinn, die juist stiller wordt als wij erbij zijn en zodra we weglopen denkt dat de wereld vergaat.

Tika was nogal aan me gehecht en meestal had ik een soort schaduw achter mijn voeten aan hangen die me overal volgde. Maar ja, ze was klein, dus ik zag het door de vingers, vond het vertederend dat ze me zo lief vond.
Tot ze voor het eerst buiten de supermarkt aan de lijn moest.
Daar waar ze mij wel niet zag, maar wel al die andere mensen. En dan toch minstens aan iedereen luidruchtig moest vragen of ze haar wilden verlossen van die lijn zodat ze naar haar baasje kon...
In plaats van te denken dat de tijd gekomen was voor een alleen-zijn cursus loste ik het op door haar mee de supermarkt in te nemen. Ach, ze was zo klein...

In de vereniging moest ze ook alleen zijn. Een eettafel laat meestal geen hondjes toe in de buurt van een keuken. Inmiddels was ik vastbesloten haar te leren alleen te zijn en bedacht een oplossing: het ledenhok. Ik nam een dekentje mee en legde haar in een hoekje vast en dan was ze stil. Mits de deur dicht was en het licht uit. En er niet toevallig leden naar binnen moesten.
Die leden bleken dat niet zo op prijs te stellen en gingen haar uitgebreid zitten troosten en vooral vitten op mij dat ik het gewaagd had het lef te hebben om mijn hondje zo dierenbeulig alleen in een donkere kamer te laten.

Ik ben vastbesloten dat met Maylinn niet te laten gebeuren, en dus laten we haar regelmatig, even -want ze is klein-, alleen. En negeren alle pogingen om onze aandacht te trekken, omdat ze het moet leren. Precies zoals alle boekjes zeggen dat we het moeten doen.

Maar o wat ben ik bang dat iemand me uitmaakt voor dierenbeul en slechte opvoeder omdat ik mijn 'kindje' zo laat janken...

Wanhopige liefde.

Mevrouw moet in de bench als wij ontbijten haar eten klaarmaken.
Zo slaat men twee vliegen in één klap. Ze leert er haar plaats in de roedel mee, want iedereen eet eerder dan zij, en kan bovendien geen ongein uithalen als wij aan tafel zitten en geen tijd hebben om op haar te letten.
Allemaal heel pedagogisch dus.

Mevrouw houdt niet zo van de bench.
Tenminste, niet als ze weet dat er ergens iets met voedselbereiding wordt gedaan.
Mevrouw heeft een erg luide manier van dat alles kenbaar te maken.

Zou het bij honden net zo zijn als met kinderen?

Ik bedoel, ik hou zielsveel van haar hoor, maar af en toe zou ik haar grondig door elkaar willen rammelen.
Niet dat ze daardoor zou stoppen met janken denk ik overigens..

Faalangstige getrainde gespreksvoerder.

In het kader van het terugdringen van mijn eigen nutteloze gevoel doe ik tegenwoordig aan helpdeskwerk.
Ik deed een training bij mijn ervaringsdeskundige eetstoornis stichting en mag me nu medewerker telefoonteam noemen, wat zoveel inhoud als dat ik thuis achter de telefoon zit.
Tenminste, dat was het idee.
Men belt naar een landelijk nummer en krijgt een verwijzing naar iemand die thuis achter zijn eigen telefoon zit en verstand heeft van datgene waar de beller wat van weten wil.
Maar na anderhalve week op de grote Lijst met medewerkers was ik nog steeds niet gebeld. Ik begon me af te vragen of mijn telefoon wel in orde was, maakte me zorgen of ik niet te vaak weg was om Maylinn uit te laten of mijn andere vrijwilligersdingen te doen. Luisterde braaf elke dag mijn antwoordapparaat af en keek voor de zekerheid de nummerweergave na, maar alles bleef leeg.

Tot vanmiddag dan.
Eigenlijk hoor ik op vrijdag niet gebeld te worden.
In het kader van de zo zeer belangrijke Lyka-tijd wilde ik enkel van maandag tot donderdag bereikbaar zijn en dat was duidelijk vermeld op de grote Lijst.
Maar toch werd ik gebeld.
Ergens was ik blij.
Er was niets mis met de telefoon en ik stond echt ook op de lijst die de doorverwijzers hadden en niet alleen op de mijne, dus was dat geen hersenspinsel of hallucinatie geweest.
Nu had ik dus een Gesprek.
Dit komt helemaal goed, ik ben getraind en heb bovendien -een tijdje geleden alweer maar wat geeft het- drie jaar lang gespreksvoering en communicatie geoefend op een HBO waar men leert om dwarse pubers te heropvoeden. Dit kon nooit zo moeilijk zijn.
O God, ik had een Gesprek.
Een gesprek, terwijl ik amper drie minuten mijn schoenen uit had, Maylinn net achter de kat aan zat en Lyka in haar kamer zat te kleuren.
Wat als ik er niets van bakte?
Wat als ik in stotteren zou uitbarsten, onduidelijke informatie zou geven? Of als de ander totaal in paniek zou zijn en ik uren aan de telefoon zou zitten en geen tijd voor Lyka zou hebben?

Er moet duidelijk nog wat gewerkt worden aan mijn zelfvertrouwen.
Ondanks mijn rationele gedachten die me ervan overtuigen dat ik het er voor een eerste keer best heel aardig van af heb gebracht moet ik duidelijk nog wat irrationele faalangstige gevoelens van me afschudden dat ik de onduidelijkste medwerker ooit zou zijn.

Zou het te laat zijn om zelf naar een andere helpdesker te bellen om ze deze angsten voor te leggen?..

Spelenderwijs.

Onze inspanningen om de dinsdag-verenigings-spellenavond aan het grote publiek bekend te maken lijkt vruchten af te werpen.

Men heeft tot vijf (!) uur vanmorgen gespeeld.

Ergens vind ik het jammer dat ik vroeg naar huis moest, slaap en hond en slaap enzo.
Aan de andere kant, ik wil niet weten in welke staat de leden op hun werk zijn verschenen vanmorgen...

Stralende ochtend.

Zes uur slaap van Maylinn is zes uur slaap van ons.

Wonderbaarlijk hoe anders je de wereld gaat bezien als je die eens een keer wél krijgt..

Stuiterend graven.

Mijn schoonouders hebben een tuin.
Of liever, ze hebben een heel erf.
En daar zaten wij, in het kader van het mooie weer, op thee te drinken.

Wat mijn schoonouders ook hebben is een eigen bedrijf.
Iets met grond en rioleringswerken en vooral met dingen waar ik niets van snap, maar erg handig zijn als er iets verbouwd moet worden of je een busje nodig hebt.
Onderdeel van de bedrijfvervoermiddelen is ook de Kubota, een soort mini graafmachine op rupsbandjes.
Klein en mooi en handzaam stond hij geparkeerd naast een grote berg zand.
Nu lag dat zand daar prima en hoefde daar helemaal niets aan gegraafd te worden, maar ja, het was weekend, en wij hadden toch niets te doen....

Lyka gaat me de oren van het hoofd zeuren als ze erachter komt dat ik op het ding gereden heb en hoe leuk ik het vond.

EersteLaatste keer.

Die deur is eng.
Zie je niet dat die deur daar eng is?!
Die trap trouwens ook.
Ik ga me verstoppen.
Ga dicht tegen jou aan onder je lange rokken liggen.
Hé, wat zei ik nou!
Ik wil helemaal niet mee!
Weer zo'n raar trap ding, dit keer zelf met een gat eronder!
Zie je dan niet hoe ver het wel niet is naar de overkant!
Mooi dat ik niet mee ga.
Je kan de pot op met je snoepjes en je knufels, ik blijf lekker hier.

Maylinn ging voor het eerst mee in de trein.
Alle puppyboeken zijn het over een aantal zaken eens, en één daarvan is het je spruit nog voor hij drie maanden is blootstellen aan allerlei potentieël enge geluiden en plaatsen.
Nu ga ik nooit -of dan in ieder geval zelden- met de trein, daar ze zelden rolstoel- of scootmobiel geschikt zijn en meestal vol met mensen zitten die mij het in mijn eigen tempo lopen belemmeren, maar voor het geval ik ooit de neiging zou voelen me in het openbaar vervoer te begeven leek het me zaak dat onze pup daaraan gewend zou zijn.

Op het hissende geluid na van de sluitende treindeuren ging alles voorbeeldig.
Dus nu liggen Maylinn en ik op de grond naast de bank.
En slapen. Of drinken thee.
En rusten uit. Rusten veel, veel uit.

Er was duidelijke een reden waarom ik nooit met de trein ging...

Samenlevend, samenzoekend.

Nanne is ziek thuis.
Ik leef met hem mee,
En hou van hem, heel veel.
En gun hem zijn ziekte, zijn knuffels, zijn rust.

Voorheen had ik overdag het huis voor mezelf.
Kon ik in alle rust alles zelf indelen.
De hele bank voor mezelf hebben en alle series kijken die hij nooit keek.
Tegen niemand spreken, als ik dat zo wil.

Ik hou van Nanne.
Echt heel veel.

Is het erg egoïstisch dat ik wil dat hij weer aan het werk gaat?

Expertise.

Ik had al twee keer eerder pups.
De eerste werd bij ons thuis geboren en daar rolden we dus min of meer in.
De tweede was ongeveer zou oud als Maylinn toen ze bij ons kwam, maar maar de helft zo groot, en daar was ik iets gemakkelijker mee.
Toch ben ik ietwat de expert.
In de ogen van Nanne dan.
Zijn ouders haden honden, maar hij had zich, jong als hij was, nauwelijks met de opvoeding beziggehouden.
Ik had eerder pups.
En heb boeken.
En ze ook allemaal gelezen.
En Ervaring.

Dus ik moet het wel weten, als ze piept, jankt, blaft, achter de katten aanzit, niet wil meelopen aan de lijn of aan het tapijt knaagt.

Enig idee hoe ik aan hem uitleg dat ik ook maar een klein bang meisje ben met een angst om te falen en het liefst een open telefoonlijn opzet met de plaatselijke kynologenclub om elke minuut verzekerd te zijn van goedkeuring van mijn opvoedingsmethoden?...

Opvoedingsstress?

Met het oogje van hondje Maylinn gaat het beter.
Met haar opvoeding zowaar ook, ze lijkt 'zit' al te begrijpen.
Met mij en Nanne gaat het daarentegen steeds minder.
Iets met maag en darm infecties of ontstekingen en iets met stress en grieperigheid.

Nog even wat stilte dus hier.

Rust roest.

Heb ik eindelijk even een momentje voor mezelf, besluit ik daarin mijn mail te gaan bekijken.
En, als ik toch achter de pc zat, de laptop aan te sluiten, met CorelDraw te worstelen, het te verliezen, in ruil daarvoor met een oeroude versie van een Adobe tekenprogram te gaan werken en eindelijk de poster te maken die mijn spelletjes commissie zo hard nodig had.

Mooi natuurlijk allemaal, en mijn medeleden zijn me vast heel dankbaar, maar nu is het twaalf uur, moet ik eten, naar de stad en mijn dochter ophalen zodat ze de hier door het huis verstopte paaseitjes kan gaan zoeken.

Ik moet echt beter leren plannen..

Vroege problemen.

Ze heeft iets aan haar oogjes.
Blauw en donker en raar en vreemd.

Internet zegt allemaal nare dingen over erfelijke aandoeningen waar je blind van wordt. Niet bij haar ras weliswaar, maar wel bij dat ene ras wat zo verwant is aan het hare.

De dierenarts zei dat ik niet op het net had moeten kijken en dat ze waarschijnlijk een krabbel van de kat gehad heeft. Maar ik moet voor de zekerheid wel even naar Wageningen om naar de oogarts te gaan.

Die zei vervolgens dat je nooit op internet moet kijken, ook als het zondag is en altijd de dierenarts moet bellen en dat alles goed komt als we maar smeren met zalfjes en pillen en drankjes geven.

Het komt allemaal weer goed.

Gelukkig heeft ze opgeschreven wat Maylinn dan allemaal moet hebben aan pillen en drankjes, want ik heb er geen woord van verstaan.

Even geen tijd.

Ons nieuwe pupje Maylinn wordt zindelijk gemaakt.

Details later.

Voorkeursbehandeling.

Ik heb mijn profiel ontdekt.
Dat wat ik ooit invulde toen ik de oorspronkelijke versie van mijn blog opstartte.
Nanne had op zijn profiel een leeftijd, en een sterrenbeeld en meer van dat al.
Dat wilde ik ook. (alhoewel, achteraf gezien, mijn leeftijd ergens neerzetten vast later een slecht idee blijkt te zijn)

Aldus geschiede.

Maar waarom ben ik schaap...?!
Ik wil iets cools.
Paard ofzo, vleermuis, slang of draak.
Geen schaap kindje slaap....

Wekelijkse cowboyles.

Mijn schoonzusje rijdt ook.
Ze rijdt zelfs in precies dezelfde les als ik, en om geld en het milieu wat te besparen doen wij aan carpoolen. Er is iedere donderdag nog net genoeg tijd om met Nanne wat te eten, om vervolgens naar schoonzus te rijden en met haar precies op tijd te zijn om onze paarden te poetsen en bezadeld en getuigd in de les te verschijnen. Best gezellig en bovendien is wat extra bonding met mijn familie-in-wording niet eens zo'n slecht iets.

Maar eigenlijk wil ik om half vijf al weg. En samen met mijn lievelingspaardje Frosti uren naast haar stal zitten en haar door haar oren kriebelen. Niet gewoon een borsteltje over haar haren halen, maar haar eens echt schoon maken, voor zover een paard echt schoon kan zijn. En dan middenin de week nog eens terug komen. En aan de grasrand zitten met een boek, en met Frosti.
Van het soort dingen wat een ponymeisje doet.
Het soort dingen waar ik veel en veel te oud voor dien te zijn.

Toch?...

En ik zei ja.

Mijn schoonmoeder belde.
Mijn zwager -hoe verklein ik dat woord eigenlijk als hij jonger is dan ik? zwagertje?- is gehandicapt en gek van Jan Smit. Die geeft in april volgend jaar een concert en raad eens wie er meegevraagd werden?
Juist. Wij.

Nu ben ik best bereid om leuke dingen te doen met Nanne's broertje, bij een gebrek aan eigen familie is bonding met schoonfamilie niet eens zo'n slecht idee en heeft het zeker de potentie om leuk en gezellig te zijn.

Maar Jan Smit? Met al die gruwelijke vrouwen en adorerende plattelandsmeisjes?
Mijn imago als die-hard gothic in het zwart is aan diggelen zodra ik iemand ooit vertel dat ik ooit in mijn leven naar Jantje Smit ben geweest...

Knuffelzacht.

Ooit was er een actie bij de Bijenkorf.
Wat men er precies voor moest doen was onduidelijk, daar was ik waarschijnlijk toch iets te jong voor, maar het resultaat was dat mijn ouders hun huis verfraaiden met de Bob beer. Bob was een Bijenkorf beer, heel zacht en fluffy en met verschillende sets kleren, één voor gewone dagen en eentje voor de feestdagen, zijn nette pak zogezegd.

Bob had een vrouwtje, Sabine. Die hadden mijn ouders ook aangeschaft en kreeg ik in mijn schoot geworpen toen ik op het een of andere internaat verbleef in de jaren negentig. Haar oospronkelijke kleren werden al gauw vervangen door een schoonmoeder die goed was met naaien en voor de beer gothic jurkjes en spijkerpakjes naaide, want zeg nou zelf, een beetje post-puber wil geen gruwelijk, ooit wit geweest -want teveel gerookt- kanten jurkje. En zo zat ze jaren mooi te wezen op een stoel in de huiskamer.

Inmiddels was ik verhuisd en verhuisd en had ik in de woonkamer enkel nog een grote pluchen panter en het broertje wat ik ooit voor Sabine had aangeschaft om het spijkerpak te kunnen dragen. Bine was inmiddels verhuisd naar de slaapkamer waar ze dienst doet als kussen en stootrand, daar ik mezelf graag inbouw in een huis van dekbed, kussen en knuffelbeesten als ik slapen ga.
Op een dag probeerde ik Nanne uit te leggen hoe Bob eruit zag maar faalde daar schromelijk in. Iets verbaal visualiseren is blijkbaar niet zo mijn sterkste kant en dus googlede ik op de beren in de hoop plaatjes van ze te kunnen vinden.

Ik vond een hele familie.
Bob, Sabine, twee neefjes of nichtjes en hun broer/oom/achterneef de piloot.
Tegen enige vergoeding konden wij het hele berengezin in huis hebben, met nette kleertjes en al!
Twee in bed, en vier in de woonkamer.
Niet dat er plek is in de woonkamer, want op de stoel waar mijn Bine vroeger op zat is maar plaats voor twee beren, maar daar is vast een mouw aan te passen.

Een beetje kind zijn is heerlijk hoor, zo af en toe :)

Dat ik dusdanig veel kind word dat ik stuiterend door het huis huppel en onderwijl Nanne knuffel met uitroepen als 'Ty mag beren!' is misschien iets wat ik hier niet moet vermelden...

Zat.

Al ruim een uur bezig met vier luttele pagina's notulen.
Iets zegt me dat een cursus blind typen geen luxe zou zijn...

Oorzaak-Gevolg. (2)

Het is af!
Nog voor elf uur 's avonds zelfs.
En we krijgen geld terug.

Há, zo wil ik vaker dingen doen met nummertjes!

Oorzaak-Gevolg.

Zou het er zowaar van gaan komen?
De blaadjes met nummertjes liggen klaar, schoonmama is gebeld en heeft een mooi lijstje met aftrekposten doorgegeven en de computer snort met het aangifteprogramma.

Wie weet is alles vanavond wel af!

Oil of Olaz.

De hele bovenbouw was weggeweest naar brandweer en gemeentearchief, iets met beroepen, roefelen en Jantje Beton. En zo stonden wij, de ouders, op een kluitje te schuilen voor de maartse wind bij de voordeur van de school.

Groepen één en twee waren al binnen en Lyka en ik stonden enkel te wachten op Papa P., die met groep drie was meegegaan.
Toen daar eindelijke de groep met kinderen bij school was aangekomen kreeg Papa P. een oorkonde -dank voor het begeleiden-, Lyka een rugzak -fijn dat je deelnam!- en moest er uitvoerig gekletst worden met groep acht, die ze zeker tot maandag niet zou zien. Waarbij één van de jongetjes zei: "Hey Lyka, is dat je zus?"

Alle andere moeders lachtten, Lyka vertelde op rustige toon dat ik haar moeder was, alsof ze dat misverstand dagelijks rechtzet.
En ik, ik ga voortaan mantelpakes in saaie kleuren en knotjes in mijn haar dragen...

Je zús...
Kom nou zeg, er jong uitzien heeft zo zijn grenzen...

Oorzaak-gevolg.

Er was iets met de belastingdienst.
In het kader van mijn samenwonend zijn met Nanne en de huur- en zorgtoeslag.
Zij stuurden een formuliertje, ik vulde in, schoof het onder Nanne's neus tijdens het eten voor een handtekening en de dienst zou dat binnen acht weken verwerken.
'Vergeet u niet ook een hernieuwde voorlopige teruggaaf door te geven?' schreven ze nog even op een briefje. Want ik krijg geld van ze. Of liever, ik kreeg geld. Of, eigenlijk, ik krijg nog steeds geld -die acht weken zijn nog lang niet om na negen weken- en dat zou ik eigenlijk niet moeten krijgen. Want Nanne werkt, en dus hebben we er samen geen recht op. Of dan toch in ieder geval maar op een deel.

Toen kwam er nog een blauwe envelop.
Belastingaangifte twee-duizend-en-zeven.
Maar die hoefde pas op één april binnen te zijn, en zo hadden wij vooral geen haast. Een voorlopige teruggaaf, en een aangifte ook, bestaan uit zeer veel nummertjes. Cijfers en gereken, en al die formulieren die ergens diep in de één of andere la begraven liggen en waar we vooral niet eerder zin in hadden dan dat het toch echt bijna tijd zou zijn.

En zo werd het maart. Inmiddels was het toch wel bijna tijd. Iedere maand kreeg ik teveel geld, en al dat teveel aan geld zou ik aan het einde van jaar in een bups moeten terugbetalen. -want, mezelf kennende, had ik dat natuurlijk niet gespaard op de een of andere veilige bankrekening maar uitgegeven aan rekeningen en meer van dat al- Maar we hadden geen zin in nummertjes en cijfers en rekenen en formulieren.
En het was nog láng geen 1 april...

Volgende week is het april.
Op de achterkant van een envelop staat heel groot "Belastingdienst", in de hoop dat wij dat lezen en dan ook daadwerkelijk een formuliertje gaan invullen.
Voorlopig ligt het al vier dagen op het bureau.

Zou je uitstel kunnen krijgen wegens een chronisch gebrek aan zin?

Peuterpuberteit.

Ik ben niet zo goed in het omgaan met kritiek.
Of liever, eigenlijk ben ik ronduit zeer slecht in omgaan met kritiek.
Op het moment zelf kan ik aardig luisteren, het tot me nemen, rustig inzien wat de ander vindt en mijn eigen mening daarover vormen. Ik-zinnen grbuiken als ik het er niet mee eens ben en meer van dat al.
Maar als het gesprek is afgelopen stort ik in en wil ik in een hoekje zitten huilen.
Ik voel me als een kind dat terecht wordt gewezen, ongeacht waar de kritiek over gaat.

Raar ergens.
Je zou verwachten dat, wetende dat ik slecht ben in het onvangen van enige vorm van feedback, het gevoel erover enigszins zou afnemen. Of dan toch in ieder geval het gevoel van irritatie dat ik nadien jegens mezelf heb. -heerlijk is dat overigens, je rot en naar voelen omdat je kriteik krijgt en je dan irriteren aan jezelf omdát je je rot voelt-
Maar niets blijkt minder waar.
Hoe wijs ik op rationeel gebied ook onderlegd ben, ik blijf me voelen als een gekwetste kleuter.

Nu sta ik in mijn vereniging al jaren op dinsdag achter de bar.
Het is mijn dag, mijn bar, en de hele vereniging weet dat.
Maandagen en woensdagen hebben totaal niet het gevoel wat de dinsdag heeft.
Om niet te vergeten dat ik ook daadwerkelijk mijn bar heb op mijn dag schuif ik één keer in de twee maanden het grote barboek naar mij toe en schrijf mezelf op een heleboel dinsdagen in. De ervaring leert dat als ik dat vergeet, er prompt een ander mijn dag heeft ingepikt.
En dat was nu precies wat de tapcomissie als probleem beschouwde.

Nietsvermoedend had ik pauze aan de bar toen bestuurlid T. meldde dat hij even wilde 'babbelen'.
Zwetend en trillend vroeg ik mij af wat ik had fout gedaan.
De ervaring van jaren in deze vereniging en mijn eigen gekte van voorgaande jaren in ogenschouw nemend leerde mij dat 'babbelen' met het bestuur zelden een reden geeft tot rust en complimentjes.
Dus kwam ik heel braaf voor mezelf op door te zeggen dat ik niet straks maar nu dat gesprek wilde en luisterde vervolgens braaf naar de kritiek op mijn bardiensten.
Behalve wat kleine puntjes over glas en geld vroeg T. mij om 'af en toe' niet op dinsdag bar te staan.
'Mensen' zouden daar geirriteerd van kunnen raken.
Want ik sta daar altijd.

Kijk, technisch gezien vind ik dat hij gelijk heeft.
Waarschijnlijk, als ik zelf in zijn positie zat, zou ik hetzelfde doen.
Er zijn vierhonderd leden binnen onze vereniging, en het is een beetje oneerlijk als ik al bij voorbaat alle anderen de kans ontneem om op dinsdag een bardienst te draaien.
Ook weet ik dat hij echt niet bedoeld dat ik het niet goed doe, dat hij weet dat ik het leuk vind, en zeker niet wil dat ik niet meer achter de tap kom hangen.
Maar toch...
Au...

Als een klein kind wiens snoepje wordt afgepakt.
Míjn bar. Míjn dag. Mijn, mijn, mijn.
Ik voel me aan de kant gezet, alsof vijf jaar werk niets betekent en ik totaal niet gewaardeerd wordt als eeuwig aanwezig zijnde barpersoneel.
Gekwetst, ben ik. Verdrietig ook. Ik wil mijn dag helemaal niet kwijt.

Gedachten dat 'af en toe' helemaal niet betekent dat ik mijn bar, of mijn dag 'kwijt' raak, slaan de plank finaal mis. Ik hoor ze wel, maar mijn gevoel weigert er aandacht aan te schenken.

Míjn bar....

Alsof hij niet ook van die driehonderdnegenennegentig andere leden zou zijn...

Cirkeltje.

Ik ga niet.
Ik durf niet.
Of ik ga wel.
Maar als ik dan ga, en ik durf niet...
Als niet durf dan is het nogal nutteloos.
Dan heeft gaan toch geen zin.
Dan zit ik daar angstig te wezen.
En niet te durven.
Nee, het is beter als ik niet ga.
Besides, ik durfde toch al niet...

Nederlandsch.

Worden kinderen zo snel groot of is mijn herinnering van het taalgebruik van kinderen zo out of date?

Mijn dochter zei zojuist: 'je ziet me wel weer verschijnen op msn'

Welke achtjarige gebruikt er nu het woord verschijnen...?

Luxeprobleem.

Als kind was ik, zoals de meeste jonge meisjes, gek op paarden.
Op mijn elfde had ik eindelijk mijn ouders genoeg overtuigd dat ik lessen mocht gaan nemen op de plaatselijke manege.

Ik reed achtereenvolgens op maneges in dorpjes, kleine dorpjes, steden en weer kleine dorpjes. Werd zwanger van Lyka, stopte pas met zes maanden met rijden en begon weer na de bevalling. Nam Lyka mee, overtuigde zelfs Papa P. van het leuke eraan. Ging als goed ponymeisje op ponykampen en roddelde over paarden met beste vriendin I. Ik werd ziek, kreeg ME en rijden werd meer ets voor de lol dan nog echt iets om verder mee te komen. Ik overtuigde de eigenaar van mijn manege dat ik op pony's in plaats van op paarden kon rijden omdat dat minder zwaar was. Ik kreeg ruzie met de bedrijfleider die het daar niet mee eens was en me een oud wijf noemnde en vertrok. Maar begon twee jaar later ergens anders weer opnieuw.

De laatste twee jaar had ik amper een paard gezien. Vriend E., met wie ik ooit hier in de buurt was begonnen met rijden op de vierde of vijfde manege, reed niet meer en eigenlijk had ik er het geld niet meer voor. En toen ging ik samenwonen.

Nu het financiële aspect niet meer zo bestond kon ik wel weer gaan rijden, en vol goede moed ging ik met Taya de beschikbare maneges langs. Ik vond er twee die wel aan mijn eisen voldeden. Mogelijkheid om op pony's te rijden en iendien het nodig mocht zijn zonder te veel gezeur eerder de les uit te mogen waren op beiden aanwezig en ik plande op allebei een proefles.

En zo reed ik.
Votige week in de grote stad, in western stijl. Totaal niet wat ik gewend was, maar het paardje stal mijn hart. Die andere manege, die veel dichter in de buurt zat maar wel op de 'gewone' manier lesgaf, wat stiekem -nu ik dat andere kende- een minpunt was, moest wel vervelender zijn. Naarder, saaider, vermoeiender. Dat zou het kiezen makkelijker maken.
Ja vast.
Het rijden bleek inderdaad veel vermoeiender. OP de 'gewone' manier wilde ik eigenlijk van vermoeidheid al na een half uur stoppen, nu mijn lijf niets meer gewend was. En zo goed was de instructrice eigenlijk ook niet. Maar het clubje...
Het is een maandagochtend groepje. Van enkel vrouwen, van mijn leeftijd tot twee keer zoveel, met allen kinderen. Heel burgerlijk na de les koffie drinken en over man en kinderen roddelen heeft blijkbaar ook wel wat.

Volgende week mag ik van mezelf nog twee keer proberen. Daarna moet ik toch echt gekozen hebben.
Stiekem hoop ik dat ik op de in-de-buurt-manege niet toevallig een leuk paardje tegenkom....

Nieuwe tatoeage.

In mijn herinnering deed het echt niet zoveel pijn...

Kinderen worden groot.

Lyka heeft MSN.

En stuurde mij:
"Tylani, ik hou van je! (k)"
-voor alle onwetenden in MSN land, dat laatste is een kusje-

Na een tijdje stilte:
"Ik hou nog steeds van je hoor"

Na nog wat meer stilte:
"Doe je de groetjes aan Nanne? En een dikke knuffel. Ook voor jou hoor!"

En toen ik maar niet reageerde omdat de monitor en het geluid uitstonden en ik bovendien bij vriend M. in Schiedam was:
"Ga nu maar weer gauw verder met waar je mee bezig bent"

Acht jaar oud en MSN.
En ik was verdorie niet eens thuis om terug te praten!

Taaltechnisch.

Studenten zijn een raar soort mensen.

Nu zou dat niets nieuws moeten zijn. Het mag eenieder bekend zijn dat de student, eenmaal vrij van enige vorm van ouderlijk gezag en enkel nog onder toezicht bij de wasmachine, gemiddeld maar enkele uren in de collegebanken en verder vrij veel tijd achter een glas bier doorbrengt.
Mijn eigen vereniging schaarde ik daar nooit zo onder. Tuurlijk, ooit waren we als studentenvereniging begonnen, maar al lang voor mijn aantreden als lid waren we openbaar en dus minder student geworden. Ik geloof dat het aantal daadwerkelijk studerenden momenteel op twintig procent staat.

Dat studenten hun eigen taaltje hebben verbaasde mij dus in het allerminst.
Dat dat taaltje op wikipedia staat eigenlijk ook niet. Want zeg nou zelf, als de gemiddelde student zo weinig tijd met studeren bezig is dan heeft hij dus tijd over om iets anders te doen.
Maar dat veel van die uitdrukkingen ook in mijn vereniging ook blijken voor te komen deed mij het lijstje nogmaals doornemen.
Zo erg zijn wij toch niet?
Zo erg blijken wij wel.

Zo kom ik tegen:
"Permakek": Kek die een nogal permanent karakter heeft en moeilijk tot niet te verwijderen is.

Bij "Kek": Meuk.

En dan weer bij "Meuk": Algemene benaming voor een onbepaalde hoeveelheid ondefinieerbare dingen, maar meestal wordt er gerefereerd aan rode saus. Zo bestaat er pasta met meuk, rijst met meuk, maar ook bijvoorbeeld diskettes of MP3-lijstjes met meuk. (overigens bij ons vooral slaand op 'rotzooi')

Men zal studenten er nooit van kunnen beschuldigen duidelijke, ordelijke mensen te zijn...

Zo kennen wij ook het woord jetser
Niet te verwarren met een unit overigens.
Waar een unit (volgens enige bestuurs- dan wel GebouwKommissie leden) iets 'gaafs' -ook weer zo'n woord dat overal op kan slaan- is waar je zelf nog iets voor moet doen, is een jetser een gaaf, stoer of cool apparaat dat zelf ook iets kan. Dus is een tosti een unit en het apparaat een jetser. Of, volgens wikipedia: "Unit": passieve jetser.

Ik weet eigenlijk niet eens waar ik me nu het meest over druk maak. Dat er in mijn (enig linkse) vereniging het woord B'vo -voor allerlei mogelijkheden en momenten bruikbaar maar qua betekenis nogal vaag- wordt gebezigd terwijl wiki dat duidelijk bestempeld als corporaal (en dus vooral niet voor ons) of dat mijn eeuwige gebruik van het woord 'technisch' (als in: technisch gesproken... of: geld technisch niet haalbaar) in een lijst staat van een stad waar ik pas vier jaar geleden ben komen wonen...

Ontbijtnieuws.

Masturbatiemarathon.

Hoe diep kan een land (of moet ik hier de zender loskoppelen van de rest van het land) zinken...

Denkbeeld.

Pizza gegeten en toch afgevallen.

En in plaats van dat ik denk: 'zie je wel, pizza kan je dus best eten', vind ik het enkel jammer.
Als ik geen pizza had gegeten was ik vast meer afgevallen...

Bankhangdag.

Wat is dat toch, dat als je vindt dat je 'stabiel' bent en alles 'goed' gaat, je geen kutdag meer mag hebben. Alsof je niet alleen tegenover anderen, maar toch vooral tegenover jezelf ineens de burgelijke 'wij hangen onze vuile was niet buiten' act moet opvoeren. Alsof normale mensen nooit een kutdag hebben...

Toekomst.

De kok in onze vereniging heet Jaap.
Of nu ja, technisch gesproken heet hij helemaal geen Jaap, maar omdat hij een vergelijkbare oud-Hollandse naam heeft noem ik hem Jaap.
Jaap is de enige binnen de vereniging die wordt betaald en die boven de veertig is.

Laatst had hij, heel onfortuinlijk, zijn hand verbrand en nu was hij voor het eerst -of in ieder geval voor het eerst op een dag dat ik ook aanwezig was- weer in het pand waarbij wij even wat zinnen als 'hoe gaat het nu' en 'goed, en met jou' uitwisselden. Ik vertelde hem dat ik samenwonend ben tegenwoordig en tot mijn verbazing (of misschien ook wel juist helemaal niet) reageerde hij ongeveer zoals M. Ongeveer zo:

Het wordt tijd dat je gelukkig bent Ty.
Ik bedoel maar, je hebt nogal wat meegemaakt enzo. Ik bedoel, ach, je weet wel wat ik bedoel, toch? Nu heb je hem, en hij heeft jou, en jij houdt van hem en hij van jou en je bent gelukkig. Snap je wel enzo? Dat we je zien lachen, dat compenseert al dat zwart wat je draagt, snap je?

(Jaap is er niet een van de makkelijke korte gesprekken)

Ik was trots, geraakt en verbaasd.
Trots en geraakt, omdat het inderdaad wel een beetje zo is, en ik het fijn vind dat dat iemand anders dan uit mijn directe omgeving opvalt.
Maar ook wel een beetje verbaasd.
Want om eerlijk te zijn, zo slecht ging het toch nu ook weer niet voordat Nanne in mijn leven kwam. En dat ik zelden lachtte, dat bedoelde hij vast symbolisch.
Als er iemand het overschreeuwen van gevoel door stuiterende vrolijkheid tot een kunst heeft verheven...

Al wat me nog rest is dus trouwen, kindjes krijgen en verhuizen naar een eensgezinswoning met een tuin en een zandbak.

Digibeet.

Eigenlijk wilde ik helemaal niet zoveel.
Mijn linkjes en statistiekenknopje terug, wat kleurtjes veranderen.
En, als we dan toch bezig waren, eindelijk maar eens het tekstvak vergroten, zodat de stukjes wat minder lang en wat meer breed zouden lijken. Helemaal niet zo erg ingewikkeld zou je zo zeggen.

Mijn oude template wil hij niet, mijn mooie linkjes snapt hij niet en mijn minimale kennis van html is duidelijk niet genoeg om iets te wijzigen zodat hij niet meer 'xml error. img tag not ended.' roept, terwijl in mijn ogen die tag toch echt beeindigd wordt met mooie schuine haakjes.

Waar is vriendje als je hem nodig hebt...

Meervoudige persoonlijkheid.

- Goedemiddag, u spreekt met mevrouw S. Ik ga verhuizen. Dit is mijn nieuwe adres. Kunt u dat even aanpassen?

Nou mevrouw, dat hangt ervan af. Heeft u een sofinummer/burgerservicenummer/polisnummer/
declaratiecode/banknummer? (doorhalen wat niet van toepassing is)
(...) (Ik lees een nummer van een blaadje)
Prima hoor, mevrouw, uw nieuwe adres is aangepast.

Ik heb het geprobeerd, bellen als mezelf, om Nanne zijn adres te wijzigen.
Uiteindelijk bleek het veel beter te werken als ik gewoon doe alsof ik hem ben.

Werkelijkheden.

Ik vloog.
Ik reed veel, gruwelijk veel, te hard.
Ik vluchtte, zij het niet van de wet, maar van mezelf en mijn mogelijke schuldgevoel.
Ik stak een sigaret op en ontweek tenouwernood de bestuurder op dat deel van de weg waar ik me niet diende te bevinden.
Later dronk ik mij zat in een café om daarna weer weg te scheuren, naar God mag weten waar.
Ik genoot.
Het gevoel out of control te zijn, al had ik geen idee waarvan, was verslindend en vroeg om meer.
Ik had zo weinig zelfbesef dat bijna-ongelukken enkel voedsel waren voor stoere praat in het volgende café.

En werd uiteindelijk -omdat reden en logica in slaapstaat op vakantie zijn naar een ander melkwegstelsel- door ex. k. er toe bewogen mezelf aan te geven.

Zwetend werd ik wakker, dronk wat, viel weer in slaap en droomde vervolgens dat ik professioneel opvoeder was in een psychiatrische jeugdkliniek.

Vreemd, dat wat me het meest verbaast is niet dat ex. k. plotseling een geweten heeft en, nog veel ongebruikelijker, als het mijne fungeert, maar dat ik -als eeuwig geheelonthouder- dronken was...

Bouwvak.

De Makro, het soort groothandel zijnde waar vaak enkel particulieren op het pasje van het bedrijf spullen voor henzelf aanschaffen, had een aanbieding. En schoonpapa heeft een eigen bedrijf en dus een pasje.

Daar wij in een stad wonen met zowel een eigen Makro als een eigen IKEA vestiging gingen wij vrij vlot huiswaarts met een hele grote ton. Met 1800 LEGO steentjes.

Gecombineerd met de LEGO die al door Nanne van de zeer stoffige zolder bij zijn ouders was verwijderd en een wasbeurt later op een kleed was uitgestald hadden wij acht vierkante meter steentjes.

Lyka zou de helft van de voorjaarsvakantie bij ons verblijven en is dus sinds woensdag al hier. In die tijd hebben wij haar kamer verbouwd -het hele huis was al geweest dus dat kon er ook nog wel bij-, heeft Nanne zeven plankjes opgehangen -was die geleend klopboor nog ergens goed voor-, werd ik ziek -wat heb je aan verhuizen en herinrichten als daar niet een mooie griep bij past-, en kwamen mijn schoonouders het resultaat bewonderen van vele dagen hard werken.
Morgen is het zondag.
Morgen gaan we, omdat het de laatste dag van de vakantie is en bovendien de enige dag die we min of meer 'vrij' hebben, naar het museum in Den Haag. Iets met een kortingsbon en een tentoonstelling die Lyka graag wilde zien.

We hebben acht vierkante meter LEGO en niet eens tijd om er iets stoers van te bouwen...

Note to self.

Chocolade eitjes -pasen begint weer vroeg- zijn waardeloos eetbuivoedsel. Je moet al die krengen één voor één uitpakken voor dat je ze eten kunt.

Tussenstand.

We leven nog.
Het huis lijkt ingericht.
De luizen lijken meer dan dood.
Nog maar één a4-tje aan 'to do' lijstjes te gaan.

Vieze vingers.

Een toetsenbord föhnen na schoonmaak met afwasmiddel, kan dat wel?

Nog drie dagen.

Het huis is leeg.
Nu ja, leeg...
Beneden in een lege kamer staan alle dozen, tassen, vuilniszakken en overige losse troep.
We hoeven vanavond alleen nog een tent schoon te maken -wonderbaarlijk, hoe je in juli op vakantie kunt gaan en het schoonmaken van de tent tot februari kunt uitstellen- en de wasmachine los te koppelen.
Huisgenoot J. is niet blij dat we, na de tragedie met mijn wasmachine in de luizenoorlog, toch de wasmachine van Nanne mee gaan nemen. Hij stelde voor dat wij een nieuwe kopen, of liever, dat hij voor ons een nieuwe zouden kopen dan dat we hem dan terug zouden betalen zodat hij de oude kon houden. Ergens waren wij het niet zo eens met zijn plan, een jaar oude wasmachine inruilen voor een nieuwe omdat hij graag goedkoop uit wil zijn. Vriendendiensten hebben ook zo hun grenzen.

In mijn eigen huis kijk ik tegen lege kasten aan, is Lyka's kamer een slagveld met volle dozen en tassen -drie kasten boeken bleken, hoe onverwacht, niet in de vier meegebrachte sinaasappeldozen te passen- en blijkt de video die voor mijn broodnodige ochtendontspanning in de vorm van opgenomen Star Trek afleveringen moet zorgen al ontkoppelt.
Alles loopt op schema, ik heb een zorgvuldig plan met vier mogelijke locaties om de zaterdag door te brengen om te voorkomen dat het verhuisdrama van vier jaar geleden zich herhaald en heb zowaar tijd om naar schoonmama af te reizen om de laatste vijf vuilniszakken wasgoed schoon te krijgen.

Maandag spreek ik u weer.
Waarschijnlijk, of in ieder geval, hopelijk, met een verhaal hoe het allemaal wel meeviel en hoe Nanne en ik nog voor de zondagavond het hele huis hebben ingericht.

Hopelijk...

Groepsgevoel.

Elke twee weken heb ik op donderdag een clubje.
Met zes vrouwen en een man komen we dan samen om het leven van alledag wat door te lichten.
En, omdat we alleen eetgestoorden zijn, om wat thema gericht of therapeutisch bezig te zijn. Alhoewel het samenkomen op zich ook al therapeutisch is.

Persoonlijk zou ik elke gestoorde -op wat voor manier dan ook- en lotgenotenclubje willen aanbevelen. Zelden voel je je beter begrepen, omdat zij ook voelen wat jij voelt.
Je kunt anderen van advies voorzien en er zelf om vragen, want je kent elkaars ins en outs.
Je hoeft er niet eens zo heel erg ziek voor te zijn, het is enkel een stukje samenzijn wat je meestal mist in je dagelijks leven, samenzijn met gelijkgestemdengestoorden.

Er zijn wat kleine puntjes misschien.
Te verwaarlozen puntjes eigenlijk.
Niet eens echt het noemen waard.
Punt één is dat ik nergens zo jaloers op kan zijn als andere eetgestoorden.
Vooral op diegenen die wel weten af te vallen.
Punt twee behelst de locatie van het hele gebeuren.
Zutphen.
Op twee uur rijden van mijn woonplaats, in de spits drie.

Wat mij doet concluderen dat het jaloersheid probleem dus nooit zo belangrijk kan zijn als ik bereid ben om half zes mijn bed uit komen voor mijn clubje..

Gevonden voorwerpen.

Een koptelefoon voor mijn mp3 speler, van het soort die ik al maanden zoch, waarvan ik wist dat hij 'ergens' zijn verblijfplaats had maar nooit echt zeker wist waar dat moest wezen.

Verhuizen heeft blijkbaar toch zijn voordelen.

(En: bijna heel Nanne's huis al ingepakt, nog maar vijf zakken was over bij schoonpapa thuis en een hele vrije middag om hier alle kasten leeg te halen. Het zou zowaar allemaal kunnen lukken voor zaterdag)

Valentijn.

Ik kreeg een kaartje.

én een cadeautje.
én een boekje.
én een hanger met mijn naam erop.

Wow!

Voortaan vind ik dat Nanne moet vertellen wat hij me gaan geven, dan kan ik iets vergelijkbaars voor hem kopen, in plaats van alleen maar chocola.

Dramatisch.

Bijna was ik ingestort.

Bijna, want ik doe niet aan instorten.
En dan niet, wat een vrij logische redenering zou zijn, vanwege de praktische omhandigheden, of de geestelijke gevolgen, maar gewoon omdat ik het niet kan. Mijn geest schijnt zeer bedreven te zijn in het doorstrompelen ook al zijn de schoenen tot op de draad versleten.

Soms lijkt het me wel wat, dat instorten.
Begrijp me niet verkeerd, het instorten an zich lijkt me uitermate onprettig, huilen, angst, drama en meer van dat al, maar de beoogde rust erna lijkt me af en toe zeer te verkiezen boven de permanente spanning die mijn lichaam nu genereert.

Ik versta de kunst om zeer vakkundig muren te bouwen, flatgebouwen, Twin Towers, Tapei's. Het is een automatisme geworden, iets waar ik weinig tot niets actief voor hoef te ondernemen.
Wat er ook gebeurt, hoe erg de wereld ook vergaat om mij heen, Ty blijft altijd staan. Als enige, misschien, en waarschijnlijk op de totaal verkeerde plek, maar staan zal ik.

En dat is nu precies wat ik zo zat ben.

Ik heb niet zozeer een hekel aan verhuizen, als wel dat ik er buitengewoon gespannen van wordt. Op het randje van overspannenheid af, maar nooit helemaal. De laatste verhuizing was enigszins dramatisch, en dan ben ik waarschijnlijk nog eufemistisch. Van constant op dat randje wordt een mens heel, heel moe. En zou ik willen huilen, gillen, schreeuwen, rennen, vluchten, onderduiken, alles om maar af te komen van dat wat voor me ligt. Maar ik doe het niet. Ik doe het nooit. Ik slik, en zucht, en klaag, en chagerijn, en blijf lopen.

Nu ja, ik krijg in ieder geval alles op tijd af..

Onthouden.

Raar is dat, dat je de hele avond als een levende stuiterbal overdreven vrolijk maar toch blij, of in ieder geval niet neerslachtig, achter je eigen bar staat te springen, en dat het enige wat je denkt als je weer thuis in je bed ligt is:

'Wat een kutdag. Maar drie wassen gedaan en nu wil de verhuurder ook nog dat ik morgen mijn financiën doe...'

Negen dozen verder.

En nog steeds geen lege kamer.

had hij niet een andere leuke hobby kunnen nemen in plaats van computernerd te wezen?
Iets met postzegels ofzo?

Nanne is al bijna verhuisd.

De beestjes bleken veel moeilijker weg te krijgen dan verwacht.
Zowel de shampoo als de lotion bleken niet het effect te sorteren dat op het pakje stond; dode luizen.

Inmiddels zijn we over gegaan op drastischere maatregelen.
Alle kleren, knuffels, jassen, knuffelbeesten en beddenspullen zijn of wel in de wasmachine verdwenen of voor twee weken ingepakt in beestjesdodend plastic.
Alles wat ook maar in de verte lijkt op stof is gesprayed en besproeid en onze haren zijn tot drie keer toe twee uur onder een aluminum en azijn houdend pakketje gestopt.
Toen de wasmachine er -omdat Murphy's nu eenmaal stelt dat alles altijd tegelijk komt- mee ophield gingen we met vijftien vuilniszakken was naar het huis van schoonpapa om daar de wasfaciliteiten -en joepie! Een droger!- te misbruiken.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en lijkt de ramp bezworen.
Lijkt, want we hebben nog steeds geen jassen en trekken alle kleren die langer dan één shampoobeurt gedragen worden onmiddelijk uit om weer naar de schoonouders te verslepen.
We slapen op in vuilniszakken gepakte gloednieuwe kussens omdat de oude niet geheel wasbaar bleken en bibberen in de kou omdat sjaals als 'onveilig' worden beschouwd.

Raar. Toen ik als kind beestjes had leek dat toch helemaal niet zoveel werk...
Misschien omdat mijn moeder op dat moment het huis mocht ontluizen.

Het enige wat er nu nog moet gebeuren is het inpakken van een heel huis en een half ander huis.

Voor zaterdag.

Eitje..

Bang voor beestjes -part 2.

Toen waren ze er niet.
En was het advies: doe nog maar eens wassen met anti roos shampoo.
Dus toen ik een dag of wat geleden weer geplaagd werd door een wat extra kriebelende hoofdhuid besloot ik wederom tot shampoo.

Maar vannacht had ik toch al door dat het echt niet goed was. Tegen pijn kan je tenminste nog iets doen, massage, kruikjes, pijnstiller. Maar tegen jeuk doet men zo goed als niets, en dan kom je duidelijk nachtrust te kort. Dat was misschien toch wel een beetje veel voor een simpel beetje roos, dus vroeg ik Nanne de kam ter handen te nemen en even snel te kijken of er heel misschien eventueel hypotetisch toch iets van beestjes te zien waren.

Na drie keer kammen was het raak.
Tylani heeft luizen.

Raar is dat, geen Lyka in de buurt, en toch luizen.
Hoe hardnekkig is het beeld dat hoofluis enkel voorkomt bij kinderen, terwijl ik in een vereniging rondloop met een overvolle kapstok, en waar bovendien door iedereen met iedereen geknuffeld wordt.
Ergens schaam ik me zowaar een beetje, vanwege dat oeroude beeld dat luizen iets met hygiëne te maken heeft, ook al weet ik dat het niet waar is.
Ik twijfel om naar schoonmama te bellen, voor tips, en ben haast blij als ze niet thuis is. Maar toch wil ik advies, ik, die sinds mijn eigen kindertijd niets meer te maken heb gehad met andere beestjes dan vlooien van de kat.
Uitindelijk verzamel ik genoeg moed en bel Lyka's stiefpapa, die alles weet van luizen, en van grondige bestrijding, daar hij van die dreads heeft in zijn haar en een hekel heeft aan jeuk.

Dus moet er nu een heel huis ontluist.
Alle kussens, negen in totaal, moeten gewassen. Alle dekbedden moeten schoon, de stoelen gesprayed, de auto's besproeid en de kleding niet langer dan noodzakelijk gedragen en dan ook tot kookpunt in de wasmachine.

En ondertussen is de jeuk nog steeds niet weg.
Alhoewel ook dat normaal blijkt te zijn, een dode mug betekent ook niet direct een verdwenen bult.

Een schrale troost: De huidige luizenlotion is niet meer zo smerig als twintig jaar geleden..

Tijdelijk balansloos.

Als voorbereiding op de verhuizing van Nanne kochten wij een kast. Of liever een dressoir, maar ik vind dat dat best kast mag heten. Nanne ging die even in elkaar schroeven -ik begrijp ineens het voordeel van dure designketens die alles in elkaargezet afleveren- en ik hield zo af toe een deurtje vast of hamerde wat spijkertjes erin.

En ineens trof het besef me met de kracht van een aanstormende vrachtauto.
Er wordt écht verhuist.

Straks moet ik dozen gaan inpakken, en omdat er ook in dit huis wat verplaatst en heringericht moet worden komen hier ook dozen en pakketten en lege kasten te staan.

Oh God.

Ik heb het niet zo op verhuizen.
De laatste verhuizing was op zijn zachts gezegd dramatisch te noemen, waar bij ik uiteindelijk huilend in een hoekje van de slaapkamer eindigde. Er zijn een hoop soorten stress die ik best kan hebben, maar verhuizen hoort daar blijkbaar niet meer bij. Zelfs bij het verhuizen van anderen word ik gestressed, angstig en chagerijnig.

Van het ene op het andere moment wissel ik van boos en kortaf naar een klein dreinend meisje wat op bed wil liggen en luidkeels protesteert tegen de hele gang van zaken of haast huilend meldt dat ik nooit, maar dan ook nooit meer wil verhuizen.

Nanne is al ingelicht over mijn buien.
Dat het niets persoonlijks is, dat ik nog steeds volwassen en oud en verstandig ben en dat het allemaal maar van tijdelijke aard is en of hij toch vooral geen aanstoot wil nemen aan mijn kinderlijke dreinende gedrag.
Niet dat dat echt helpt, want de grootste irritatie is toch wel die aan mezelf.
Kinderlijk zijn en stuiteren als je vrolijk bent is nog tot daar aan toe, met dat deel van mezelf kan ik best leven, bovendien houdt het je jong.
Maar hoe ik het ook probeer, ik schijn het niet te kunnen helpen, van verhuizen raak ik uit balans. En dan kan geen eetstoornis me weghouden van een naar gevoel van hulpeloos- en verlatenheid.

In de gang heb ik een heel groot schema opgehangen.
Met tien grote vakjes, waarvan ik er, mijn kinderlijke staat van geest erend, iedere dag een mag doorstrepen met een heel groot kruis.
Nog tien dagen.
Dan ben ik weer normaal, en rustig, en stabiel en volwassen.
Maar nu nog even niet.

Witte wereld.

Het ziet er mooi uit, zo vanuit de warme veiligheid van je huiskamer.

Als ik even mijn ogen losscheur van het boek wat ik aan het lezen ben zie ik witte vlokjes de wereld schoon en licht maken.
En ik zie bouwvakkers.

De balkons van mijn flat zouden geverfd gaan worden, en voordat dat gedaan kan worden moet er eerst wat worden geschuurd en schoongemaakt. Daarvoor heeft men een legertje mannetjes ingehuurd die met een bakje omhoog mogen naar de balkons om daar schoon te maken. In de kou, in de sneeuw, in een heel klein, hoog, bungelend bakje.

IJsvrij krijgt ineens een hele andere betekenis.

Wie mooi wil zijn heeft pech.

Na zorgvuldige overweging van alle factoren ben ik tot een weloverwogen conclusie gekomen.

Ik word nooit vrouw.

Zolang ik meisje blijf kan ik tenminste nog in gympen de straat op...

In volgorde van belangrijkheid.

Nanne moet ook zo af en toe naar huis.
En daar hij technische gesproken dat huis nog deelt met een huisgenoot, leek thuiszijn op een tijdstip dat die ook aanwezig zou zijn niet eens een slecht idee.

Er kom wat achterstallige administratie worden weggewerkt en even worden gekeken naar wat de huisgenoot aan spullen wenste over te nemen, dat scheelt een hoop gesjouw tijdens het veruizen volgende week. Allemaal mooie redenen dus om een nachtje niet in het grote bed bij mij te slapen.

Maar...
Weegt het allemaal wel op tegen heel alleen wakker worden in een veel te koud, groot bed?

(Van de andere kant bekeken, ik ben vannacht zowaar niet wakker geworden van gesnurk...)

Vrijwillige zelfmarteling.

We zijn weer terug.
Terug uit het zuiden des lands, daar waar het taaltje klinkt als Brabants maar ze toch 'Hayè' zeggen als afscheidsgroet. Terug van een zwembad met een soort zout in plaats van chloor en waar je haar rare dingen van gaat doen, terug van lezen en knuffelen bij de open haard, van bos en meertjes, van zwanen naast de terrasdeur en gebakjes bij de koffie.
Het was leuk. Gaaf, geweldig.

Maar nu weer over tot de orde van de dag.
Want, in het kader van het vijfennegentig jarig bestaan van mijn vereniging is er een lustrumfeest. Een feest in stijl, met een dresscode. Iets wat, daar het gros van de leden zich meestal op straat begeeft in afgetrapte spijkerbroeken en gescheurde zwarte shirts met doodshoofdjes, geen overbodige luxe is als je pretendeert iets nets te organiseren.

Lyka heeft een oude galajurk van Nannes jongere zusje, hij zelf moet nog even een jasje aangemeten krijgen (de stropdas die hij volgens Lyka moet krijg ik er echt niet in ben ik bang) en ik heb de keuze uit een geleende galajurk of een van mijn baljurken.

Bij zo'n galafeest hoort natuurlijk bijpassend schoeisel.
En dus kan ik eigenlijk niet aankomen met mijn kistachtige Doc Marten voor-elke-gelegenheid-geschikt-en-jaren-houdbaar voetwaar.
Maar gelukkig kocht ik ooit hele mooie laarzen.
Met veters, en hoog, en gala en heel netjes, met een mooi ouderwets ogend smal rijglaars voetje.
Met hakken, dat wel.

Hakken van een centimeter of vier, vijf.
Voor een vrouw -ik word blijkbaar toch echt te oud om nog 'meisje' te heten- die haar hele leven misschien tien keer hakken heeft gedragen en zeker nooit langer dan een uurtje of wat. Dat hou ik nooit een hele avond vol.

Dus ben ik nu maar alvast begonnen aan een wen-periode.
Met het idee dat als ik maar zes dagen van te voren al hele dagen op stelten doorbreng ik dan vast wel gewend genoeg zal zijn om het er een hele avond op vol te houden. Normaal gesproken loop ik immers niet zo veel, dan kan ik er nooit heel veel last van krijgen, was het idee.

Fout idee.
Zeer fout idee.
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden is een heel letterlijk gezegde, merk ik nu.

En dan te bedenken dat er vrouwen zijn met naaldhakken...
Hou houden ze het vol...