Ongeduld bestraft.

Na amper drie weken met een heleboel vlechtjes rond te hebben gelopen en iedere avond braaf onthoudend dat dat in een grote vlecht en onder een hoofddoek moet, was ik gisteren zo moe dat ik besloot dat mijn haar dat maar moest kunnen hebben, zo veel zou ik vast niet draaien in mijn slaap. Het resultaat was een bonk klit op mijn achterhoofd vanochtend. Met pijn en moeite wurmde ik de meeste vlechtjes uit de klit en had rond een uur of twaalf ineens een heel stuk naakt haar onder nog ongeveer honderd vlechtjes. En toen ging het jeuken. En dan bedoel ik niet zomaar jeuk, maar echt Jeuk, van het ergste soort. Toen ik klaar was met werken was ik het zat, en besloot ik rigoreus tot de verwijdering van alle vlechtjes.

Ongedurig als ik was wilde ik snel van de jeuk af en begon al in de bus met het uithalen. Misschien was ik iets té ongedurig. Hoe dan ook, toen ik thuis na het avond eten alle vlechtjes eruit had en onder de douche was gesprongen (waarbij ik zoals al te verwachten viel een deel van mijn haar ook nog eens in de borstel en het putje achterliet) had ik nog maar vrij weinig haar over. En mijn haar is van zichzelf al vrij dun...

Binnekort heb ik een nieuwe coup. Iets korters, denk ik. Net nu ik eindelijk op een langte was waar ik al jaren niet meer geweest was en o zo trots was op mijn lang wordende haar.

Maar hoe heerlijk is het om gewoon weer op je hoofd te kunnen kriebelen. Echt, krabvoldoening wordt zwaar onderschat.

My girl, my girl.

Lyka moest proefzwemmen vandaag. Ik had er nog nooit eerder van gehoord, maar dan ga je zwemmen zoals bij je diploma, met kleren en al, en als dat goed gaat mag je afzwemmen.

Zwemmen is een beetje een heet hangijzer bij Lyka, ze heeft in de meivakantie al extra lessen gehad maar blijft een beetje het schoolvoorbeeld van begaafde kinderen die op mototrisch gebied wat achterlopen. Niet dat ze niet zwemmen kan, dat zeker niet, maar ze zwemt vooral niet zoals de zwemjuf dat graag zien zou.

Vanochtend had ik haar aan de telefoon, en vonden we dat ze alle succeswensen maar mee moest nemen en vooral haar best moest doen. Vanmiddag bleek dat, vooral door een gebrek aan oefenen in zwemmen met kleren aan, het watertrappelen vooral erg moeilijk bleek. En dus mag ze niet afzwemmen.

Zelden had ik zoveel last van plaatsvervangend schaamte en faalgevoel, toen ik een zeer timide meisje telefonische knuffels gaf...

Jaloezie?

Het gekke is, ergens ben ik best trots op mijn mogelijkheid om zo verschrikkelijk vroeg op te staan en dan nog tot op zekere hoogte wakker te zijn ook. Waarvandaan komt dan toch het vreemde gevoel van sociale ontbondenheid als ik de vereniging binnenloop om half zes en zeven doorzakkers tegenkom? Al had ik niet moeten werken, ik wil helemaal niet tot zo laat blijven...

Vroege ochtend.

Het is kwart over vier. Ik ben wakker, kijk naar de wekker, zet de cd weer opnieuw aan en draai me nog eens om. Het is kwart voor vijf. Ik ben nog steeds wakker, kijk naar wekker en heb al een hand gereed om de cd opnieuw aan te zetten en me weer om te draaien als het licht aangaat. Twee tellen later gaat de wekker af. Oja. Nieuw werk. Heel vroeg nieuw werk. Ik draai me om, probeer mijn ogen te sluiten voor de lamp die ik om mezelf uit bed te irriteren op de tijdklok heb gezet en hou het vol tot de tweede wekker in de woonkamer afgaat.

In het kader van de komende vakantie had ik besloten om naast het nieuwe vrijwilligerswerk ook vier dagen in de week verenigingwerk te doen. Om wat geld te sparen voor een aanhangwagen. Verenigingwerk van half zes tot half negen 's ochtends wel te verstaan.

Het schemert buiten. Best mooi eigenlijk, zo'n grijze morgen. Straks zie ik op de brommer de zon opkomen. En eigenlijk ben ik al best wakker nu. Wacht maar, hoor ik een stukje van mijn geest zeggen. Wacht maar, tot het middag wordt.

Snaakpapillen.

Je kind als bij wijze van proef caramelpasta voorzetten in plaats van chocopasta -want die laatste is eetbuigevoelig bij de ouder en dus in het huishouden minder wenselijk- is, op zijn zachts gezegd, een boeiend experiment.

Piepende herinnering.

Het is niet dat ik chaotisch ben, ik ben meer vergeetachtig. Als het niet op kaldender, hand of telefoon staat geschreven is het bijna een vrijbrief om vergeten te worden. Zelfs mijn telefoontjes naar Lyka en het verschonen van de kattebak staan in mijn agenda, omdat ik het anders vergeet. Maar sommige dingen kunnen niet in je agenda. Wanneer je olie moet bijvullen in je auto bijvoorbeeld.

Meestal ben ik daar echter nog wel op tijd bij. Een keer in de zoveel tijd sta ik stil bij een willekeurig benzinestation en bekijk ik oliepeil en bandenspanning. Niet om de vereiste twee weken, maar dat doet dan ook niemand naar het schijnt. Maar de laatste tijd was ook dat me nog al ontschoten. En zo reed ik, jawel, naar huis met Lyka en hoorde een vreemd gepiep. Dat gepiep bleek vergezeld te gaan van een knipperend rood lampje om mijn dashboard. O oh...

Het bleek allemaal mee te vallen, ik kocht bij het benzinestation een liter schreeuwend dure olie (want geen kruidvat in de buurt met goedkopere) en het peil kwam weer braaf binnen de streepjes uit. Wat hebben we nu geleerd? Vaker olie kopen. Nee, vaker olie controleren. Op de agenda zetten dus maar. Derde zaterdag van de maand: oliepeil en bandenspanning (als we toch bezig zijn). Ik ben helemaal niet vergeetachtig...

Vreemdsoortige spiegel.

Ik was bijna klaar met mijn werk in de vereniging en stond even te praten met onze kok, de enige betaalde kracht, toen de bezorger van de groente van die dag arriveerde. En vervolgens voltrok zich de vreemdste conversatie die ik in tijden bijwoonde:

Bezorger: 'Mooi personeel heb je, W.'
Kok W.: 'Dit is de mooiste vrouw van Nederland.'
Ik: 'Nou...'
Kok W.: 'Was je liever de mooiste vrouw van de wereld geweest? Dat weet ik niet hoor, de wereld is groot.'
Ik: 'Nederland is ook groot hoor...'
Kok W.: 'Dat zeg ik dus, een van de mooiste vrouwen van Nederland.'

Aan de ene kant was ik gevleid, bijna tot blozen toe. Aan de andere kant dacht ik: 'Zien ze het dan niet? Ik ben toch dík?'
Misschien moet mijn lichaamsvisie maar eens worden bijgeschaaft...

Nutteloos natuurgeweld.

De onweersbui had zich precies tussen de vereniging en mijn auto gepositioneerd. Niet dat ik wat op regen tegen had, zo na die dagen net geen hitte golf. Dus toog ik opgewekt door de neerstortende druppels. Tegen de tijd dat ik de honderd meter naar mijn auto had afgelegd waren enkel mijn sokken -want in waterdichte schoenen- nog droog. Eenmaal in de auto en onderweg ploeterde ik mij keer op keer door plassen van bijna de helft mijn wielhoogte, die watervallen tot twee keer de grote van mijn auto gaven. Maar, het deerde me allemaal niets. Het zou nu immers koeler worden. Vooral daar, waar ik het zo hard nodig had.

Dat mocht ik willen.
Eenmaal thuis en afgedroogd in pyjama hempje bleek de slaapkamer nog net zo achtentwintig en een half als voor het noodweer...

Anders dan vroeger.

De laatste tijd ben ik mijn computer een beetje zat. Geen idee waardoor dat komt eigenlijk. Voorheen bracht ik per dag verschillende uren achter internet door, tegenwoordig moet ik mezelf dwingen om op woensdag mijn email te lezen omdat ik anders achterloop bij de vergadering. Ik bekijk geen fora meer, of liever, ik bekijk ze wel, gooi een venster open in de hoop dat ik het lezen ga, en gooi het venster na drie dagen toch maar dicht als ik ga herstarten, ongelezen.

Ik heb het vrij druk, dat dan weer wel. vriendin N. is nog steeds bezig mijn haar van vlechtjes te voorzien -honderd al inmiddels!- mijn vrijwilligerswerk in vereniging en computerlokaal neemt bijna drie hele dagen in beslag, de huishoudelijke hulp, fysio en fitnessleraar willen ook tijd en met het mooie weer wil ik af en toe de deur uit. Als ik in de week twee vrije avonden heb is het veel tegenwoordig en breng ik ze meestal op de bank voor de televisie door. Maar als ik aan de andere kant een zo geheel vrij weekend heb dat ik me te pletter verveel breng ik het ook op de bank voor de televisie door, of op de bank lezend. Ik heb in drie weken zes dikke bibliotheekboeken uitgelezen, en amper een a4tje gelogd. Eigenlijk moet ik niet zeuren over geen tijd, eerder zou ik moeten spreken van 'geen zin'. Het vreemde is dat ik geen idee heb waar die plotselinge onwil vandaan gekomen is.

Misschien is mijn leven wel zo normaal geworden dat ik niet weet waarover ik nog schrijven moet. Voorheen lagen de onderwerpen voor mijn log voor het oprapen, door het hele huis heen vond ik blaadjes met grote letters LOG en dan wat regels die ik mooi wilde verwerken erin. Maar de laatste tijd lijkt mijn leven saai. Of in ieder geval niet interessant genoeg om er een stukje aan te wijden daar ik u niet steeds wil vervelen met het wel en wee van de eetstoornis. Zometeen ga ik, als ieder ander bergelijk persoon, op maandagochtend naar mijn werk. Ik ben om twaalf uur weer klaar, dat daargelaten, maar voorlopig begint mijn werkweek precies zo als die van al die andere Nederlanders.

Misschien gaat het inderdaad wel heel goed. Of misschien hou ik mezelf en u allen voor de gek, omdat ik te graag wil dat het goed gaat. Daar ga ik even over nadenken. Ondertussen hou ik het maar op het eerste.

De kosten van schoonheid.

Allemaal heel mooi hoor allemaal, vriendinnen die je haar willen vlechten. Maar heeft u enig idee hoeveel uur je daarvoor stil moet zitten?...

Duivelse dinsdag?

Het voelt helemaal niet anders hoor, zo'n 06-06-06.

Mondje dicht.

Vrienden vroegen mij om te helpen verhuizen. Daar ik dol ben op autorijden zie ik totaal geen problemen om mijn Taya daarvoor uit te lenen, mits de benzinekosten vergoed worden want voor niets gaat zelfs de zon in bepaalde gebieden niet op. Vriend M. besloot wat vroeger onderweg te gaan dan afgesproken, daar ik toch al wakker en alert was. 'Dan kunnen we mooi vroeg de boedelbak ophalen'

...

Zo'n boedelbak, dat is een dubbelasser. Eentje met een kooiconstructie en een zeil erop. Met vooral een hoop kilo's. Mijn oude busje Mick had dat prima aangekund, maar mijn Taya is een achttien jaar oud polo'tje van maar zevenhonderd kilo, waar ik maar zevenhonderdvijftig kilo mee mag trekken zonder aanvullend rijbewijs. Niet dat ik nu zo ontzettend maal om dat extra lettertje op mijn rijbewijs voor twee keer rijden van stad A. naar stad B., maar de hoeveelheid kilo's die dat op mijn trekhaak zet...

Ik moet écht leren assertiever te worden.

Je weet pas wat je mist...

Lyka heeft een kinderkeukentje. Zo'n veel te plastic kleurig geval wat ooit door vrienden voor haar vierde of derde verjaardag werd gegeven onder het motto: 'dat krijg je van mamma vast niet', en dat klopte ook. Ik heb het niet zo op plastic speelgoed, en al helemaal niet op het soort waar weinig tot geen fantasie bij komt kijken. Heel raar, want ondanks mijn antroposofisch gevoel tegen plastic keukentjes en voor zelfgemaakte houten troep hebben en spelen wij wel op playstation en nintendo. Maar eenmaal hier ga ik het kleurige geval niet wederafbreken, en Lyka leek het nog bijzonder leuk te vinden ook. Diverse ochtenden werd mij onzichtbare pannekoek en zelfgemaakte vruchtensappen voor geschoteld op mooie plastic kopjes.

Kinderen worden ouder. En zeven jaar is veel te oud voor plastic keukens. Dat vind Lyka ook, zij het bij vlagen. Feitelijk is het enkel een kleurige stof vergaarbak. Haar kamer was heringericht en er was eigenlijk geen plaats voor de keuken, het werd tijd dat die in ruil voor wat euro's naar een andere eigenaar verhuisde.

Hij staat nu een kwartier op marktplaats. Is feitelijk nog niet weg, nog niet eens ontmantelt en staat in de logeerkamer. Maar ze mist hem nu al...

Gave gave?

'Te veel zorgen' msn'de hij.
'Hoezo?' schreef ik terug.
'Nu ja, met je financiën, eetstoornis, ME, angsten, nu griep, need I go on?'

Ik was stil, dacht er even over na.
'Valt wel mee toch' schreef ik uiteindelijk.
En ja, meestal vind ik dat ook. Lang geleden heb ik immers verdringen tot een kunst verheven. Het was een eerste levensbehoefte, misschien een gave, zoals hij het stelde. Hoe dan ook was het ooit noodzaak en nu de realiteit van alledag.
Alle nare dingen worden, indien niet momenteel getriggerd door het een of ander, vakkundig begraven onder ettelijke tonnen lood en beton. Als het echt nodig mocht zijn kan ik er mijn eigen twin towers nog op bouwen. En eigenlijk bevalt het me prima. Het is misschien niet al te gezond, en waarschijnlijk niet tot in eeuwigheid vol te houden, maar voorlopig redt het mij de dagen door, houdt het me stabiel. Misschien een gave, in ieder geval een kunstvorm.

Want laten we eerlijk wezen, wil ik weten hoe ik er aan toe zou zijn als ik me elke dag druk zou maken om ziek zijn, geen geld hebben, niet normaal kunnen eten en een op zijn best zeer onzekere toekomst? Nee toch. Twin towers it is.

God,

die meer vrije tijd die ik graag wilde hoefde echt niet gehonoreerd te worden in samenwerking met het griepvirus....

Schokkend.

Het werd al genoemd in de wandelgangen op het werk. Er zou een politieke partij van pedofielen worden opgericht. Omdat niemand daadwerkelijk een krant had gezien waar het instond verwerd het al gauw tot het zoveelste broodje aap verhaal. Tot dat ik gisteren avond in bed lag en het laatste radionieuws van half twaalf meepakte.

'De nieuwe politieke partij Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit (NVD) streeft naar legalisatie van kinderporno en naar seks tussen volwassenen en kinderen....'

Vanochtend besloot ik dat op internet te checken, en jawel, drie websites van wat ik betrouwbare kranten zou noemen melden hetzelfde. Ik vraag mij gedurende het hele ontbijt af waarom Nederland behoefte zou hebben aan een partij voor pedofielen. Vraag me af hoeveel partijen er nog bij zouden komen als elke minderheids groep die zich bedreigd voelt een partij opricht.

Kijk, we zijn een democratie. Iedereen mag denken en zeggen wat hij wil, zolang er maar niemand mee geschaad wordt. En iedereen mag een politieke partij oprichten. Eentje voor het behoud van knuffelberen en ook eentje die voor kinderporno is. Dat wil niet zeggen dat ik het er mee eens ben, maar ja, ik ben het ook met de VVD niet eens, wie ben ik nu immers als ene stem tussen miljoenen. Maar er gaat hier toch niemand op stemmen hè, nu ja, behalve die zich bedreigd voelende pedofielen dan, er zal toch niemand daadwerkelijk vinden dat je kunt 'toetsen' of kinderen in pornofilm 'vrijwillig acteren'.....?

Verschillende agenda's

Samenzijn kent vele vormen. Je hebt het samenzijn onder vrienden, samen naar de vereniging, kletsen over niets. Het samenzijn zonder te praten, maar gewoon samen te zijn. Het intensief samenzijn, voor boeiende of moeilijke gesprekken. Het samenzijn met kinderen, gevuld met liefde en soms dat achter het behang plak gevoel. En het samenzijn met partners, met knufelen, met liefde, maar ook met dat gewoon er zijn gevoel.

Vooral dat laatste daar ben ik erg aan gehecht. Gewoon niets moeten, op de bank zitten lezen terwijl de ander achter de pc zit, dat soort momenten. Niet dat ik niet meer van knuffelen hou, maar wel met mate. Jammer genoeg maar wel geheel begrijpelijk is dat niet altijd de wens van vriendjelief. Dat, als onderdeel van vele redenen, leidde mij ertoe een punt achter de relatie te zetten. Voorlopig even geen vriendjes voor Ty.

Zou ik toch aan de vriendin moeten...?

Prestreerdrang.

Wat is dat toch, die vreemde noodzaak om daadwerkelijk wat te vertellen te hebben, of in ieder geval iets gevats, komisch, ontroerends of interessants hier neer te moeten zetten, tegerlijkertijd gecombineerd met het gevoel dat ik iedere dag iets schrijven moet?

Eigenlijk heb ik even helemaal geen zin...

Geheime liefde?

Het was, het geheel in wakende staat in ogenschouw genomen, zelfs in de droom al een vreemde droom. K. was getrouwd, of ging bijna trouwen. Er was een zoontje, van hem of van haar. En ze was mijn psycholoog. Om de een of andere mij volledig duistere reden kwam ik op een punt aan waar wij aan het praten waren in haar huis. In haar bed. En was er iets met zoenen. Direct gevolgd door haar besluit zich terug te trekken, iets met dokter-patiënt relatie en meer van dat al. Zo'n besluit wat precies dertig seconden duurde. Waarna de rest van de nacht doorging in een waas van lichamen en handen. Handen op plaatsen waar ik ze in wakende staat van niemand toe zou laten.

Het was het soort droom die na ontwaken nog uren in je hoofd blijft hangen. Het soort droom waarvan ik daadwerkelijk ging twijfelen aan mezelf. K. is inderdaad mijn psycholoog en hoewel ik haar graag mag, ben ik niet in verste verte iets wat ook maar lijkt op verliefd op haar. K. gaat inderdaad bijna trouwen, een haar man-to-be heeft twee kinderen. Ze gaat verhuizen naar mijn stad waar een pand met mogelijkheid voor praktijk aan huis is aangekocht. Zou er zoiets als volledig onbewuste liefde bestaan? Of heeft mijn geest gewoon een immer aanwezige hang naar liefde in intimiteit gemixed met een willekeurig vrouwspersoon uit mijn geheugen?

Beter is dit over tegen de tijd dat de volgende sessie plaatsvind...

Digitalisatie.

Internet is in. Chatten is in. Emailen of opbellen naar de fabrikant van het apparaat wat kuren vertoond is verleden tijd. Tegenwoordig chat je met de helpdesk.

Ik heb al een paar dagen een onwillige printer. Verblijdt als hij zou moeten zijn met twee gloednieuwe inktpatronen geeft hij in plaats daarvan nare foutmeldingen. En doet verder niets. Nu ja, piepen. Nu is mijn printer behalve printer ook nog scanner, fax en kopieerapparaat, iets wat ik de laatste week toch vrij hard nodig had. Dus was ik allerminst blij met deze ziekte en wijdde vele uren aan een poging tot oplossen.

Na verspreid over drie dagen geinstalleerd en gedeinstalleerd, schoongemaakt, verwijderd en teruggestopt te hebben had ik nog steeds geen werkende printer. En besloot ik toch maar eens op de website van de fabrikant te kijken. Alwaar ik werd doorverbonden met de helpdesk in een interactieve chatsessie. Chatten met een bedrijf is raar. Vreemd. Gek. Ik heb steeds de neiging om msntaal te gebruiken, waarvan ik eigenlijk vind dat het niet thuishoort in de conversatie tussen mij en de leverancier.

En de printer doet het nog steeds niet...

Uren na waken nog steeds uitgeput.

Wegrennen voor een achtervolger in je droom hoort helemaal niet zo vermoeiend te zijn, toch?

Opstarttijd.

Wekker één, lichtje met tijdklok, telefoon één, ander lichtje, wekker twee in de woonkamer. Strompel strompel, kleren, tanden, lenzen, thee.

Voor half tien hoef je geestelijk nog niet wakker te zijn toch?

Je bent jong en je wilt wat.

Het opfleuren van je huis is natuurlijk een positieve ontwikkeling. In het kader daarvan had ik potgrond en wat echte bloempotten aangeschaft, niet dat plastic waar mijn plantjes de laatste jaren steeds in zaten. Vol goede moed toog ik aan het werk en vulde maar meteen even twee balkon bakken met zaden voor bieslook en peterselie. Er bleek in het ophangsysteem maar haken voor één bak te zitten, maar die ander kon wel gewoon staan op het balkon. En de zaadjes van de lavendel konden wel kiemen in de keuken.

Dat laatste bleek een enorm slecht plan. Ik had dus twee potten met enkel aarde (en zaadjes) in de keuken, en twee op het balkon, waarvan maar één hangend aan de reling. En ik heb een rode kater van net twee jaar oud en een open slaapkamerraam.

...

Moet ik het nog verder vertellen?
Inderdaad vond Thyrin, die de andere potplanten verder braaf met rust liet, (want daar had ik, in weerwil van wat onvermijdelijk leek met die mooie nieuwe potgrond, wel een anti poezenpootjes rubbertje op geknutseld) dat twee potten met enkel grond, waarvan een zelfs met heel veel grond en nog laag op het balkon staand ook, blijbaar enkel voor hem geplaatst waren. En stond ik vanochtend in de haast om op mijn werk te komen omdat ik persé mijn audioboek wilde afluisteren in een huis vol aarde. En keek me aan met van die vrolijke ik-ben-wakker-jij-bent-lief-mag-ik-eten-en-knuffel ogen.

Uit protest heb ik niet geveegd of gestofzuigd, de hele dag lang niet. (nu was ik ook niet thuis, maar dat terzijde) Iets zegt me dat hij die straf niet helemaal begrepen zal hebben...

Naastenliefde.

Terwijl ik bezig was met de o zo belangrijke activiteit van het navullen van mijn inktpatroon was het daar ineens: TikTik! Nadat meteen erna de stilte weer wederkeerde verdacht ik mijn poezen van geklooi met de waslijn of knijpers en spoedde mijn gedachten weer richting het uit laten lekken van de zwarte inkt. TikTik! Iets ongeduldiger nu. De stilte daarop leek korter. TikTik! Nu wist ik het zeker, het kwam van de ramen aan de galerijkant. Zou iemand op het raam tikken? Maar waarom zou men dat doen? Ik had immers een prima functionerende bel. Ik verwachtte E., maar die belt altijd aan. Ik stond op en keek door het voordeur raam. Niemand. Toch maar weer naar de ink.. TikTik! TikTik! Dan de deur maar open doen om te kijken.

Rechts van de deur, tegen de galerijrand aangeleund stond een heel klein jongetje. Niet een van de naaste buren, anders had ik hem wel herkend, maar klein genoeg om vast van dezelfde galerij te zijn.
'Heb je twee euro?' vroeg het jongetje.
'Erm.. Jawel, maar waar wil je twee euro voor hebben?'
'Heb je dan één euro?' probeerde het jongetje nog maar eens, als was hij wanhopig op zoek naar iemand die hem zou helpen.
'Waar wil je die euro voor hebben dan?' polste ik wederom.
'Een ijsje kopen' zei hij met een hoopvol gezicht, alsof dat de doorslag zou geven voor het krijgen van de euro.

Toen ik hem adviseerde dat hij dan beter die euro aan zijn moeder zou kunnen vragen liep hij heel stilletjes verder, langzaam en slenterend, als wachtte hij tot ik de deur zou sluiten en hij het bij de buren kon gaan proberen.

Zondagavond contemplatie.

Bij een gebrek aan een interessant onderwerp bij Netwerk besloot ik de gids eens door te bladeren voor iets anders actueels na mijn dagelijkse portie ellende in het Journaal. Ik stuitte achtereenvolgens op Andere Tijden over journalisten in de Tweede Wereldoorlog en op Tegenlicht. Die laatste had een interessante kop 'Onderhandelen met Al Qaeda' en zowaar ook een stuk uitleg in mijn eeuwige Vara Gids.

Willen we zoiets? Onderhandelen met Al Qaeda en vergelijkbare groeperingen? Zijn we voor of tegen de terroristen? Waarom doen die eigenlijk wat ze doen? Diverse blijkbaar belangrijke buitenlandse personen spraken over terreur, achtergronden, journalistiek en oplossingen. Het programma deed iets waar de VPRO bij mee meestal wel in slaagt; het zette aan tot nadenken. Nog geen tien minuten in het programma bevond ik me op de bank met thee en sigaret verzonken in de vraag: wat vind ík eigenlijk?

Vooropgesteld: Ik heb een hekel aan geweld. In zo goed als alle vormen en middelen. Ik heb de neiging van geweld bang te worden en prefereer bij uitstek de dialoog. Maar er zijn ook bij mij van die momenten waarbij de dialoog geen zin meer lijkt te hebben en je vastloopt en jezelf dan totaal gefrustreert terugvind terwijl je probeert de ander van jouw mening te overtuigen. Geweld is in mijn ogen nooit gerechtvaardigd en altijd een uiting van zwakte, van gebrek aan andere oplossingen, een teveel aan machteloosheid om op een andere manier met de situatie om te gaan.

Zo ook bij terrorisme. Ik verafschuw de middelen. Maar wat vind ik eigenlijk van het doel? Ik zie mezelf graag als multicultureel ingesteld en behoorlijk tolerant. Maar er zijn grenzen. Mensenrechten is zo'n grens. Als je als moslima een hoofddoek of zelfs burka wilt dragen vind ik dat prima, maar als je dat niet wilt dan moet dat ook prima zijn. In het kader van het doel werden er drie belangrijke punten genoemd die de meeste radicale moslim organisaties naar boven brengen. De aanwezigheid van de Amerikaanse troepen in Irak, de steun aan corrupte regeringen in het Midden Oosten en de steun aan Israël bij de bezetting van de Palestijnen. Feitelijk dingen waar ik eigenlijk tegen ben. Want hoe kun je nu pretenderen voor vrijheid en democratie te zijn als je een land steunt wat, tegen alle internationale rechtboeken in, een ander land gaat bezetten? En wie denken wij eigenlijk wel te zijn, dat wij alles zoveel beter schijnen te weten?

'Je bent of vóór of tégen de terroristen', zei men halverwege het programma. Na een half uur kijken was ik er nog steeds niet uit. Ik ben tegen terrorisme, tegen aanslagen en het verheerlijken van geweld, maar ik ben ook tegen Bush en zijn war against terrorism, tegen de gruwelijkheden die in dat gedachtengoed worden begaan, het ontnemen van grondrechten en de dubbele boodschap. Als er zoveel mensen blijkbaar iets aan te merken hebben over de manier waarop wij, toch onderdeel van 'het Westen', ons wensen op te dringen aan hun cultuur op de meest vreemde manieren, zouden we dan niet eens moeten kijken of er niet iets mankeert aan de manier waarop we dat doen? En in dat kader dan toch maar de dialoog aangaan?

Begrip kan ik moeilijk opbrengen, voor wie dan ook die waarom dan ook honderden onschuldigen doodt. Maar ja, ik ben opgegroeid in alle luxe en heb me nooit onderdrukt of benadeeld gevoeld, tenzij misschien door de belastingdienst. Youp van 't Hek zei in '89 over het vallen van de muur en het Oostblok: 'We zien mensen vrijkomen na vijftig jaar onderdrukking, maar onze generatie weet helemaal niet wat vijftig jaar onderdrukking ís.' Misschien doet het er ook wel helemaal niet toe of ik nu voor of tegen ben. We hebben nog tot de drieëntwintigste eeuw de tijd om het hoofdkwartier van Starfleet op een vredige aarde te bouwen...

Life is great.

Gisteren werd ik door vriendje E. meegenomen naar een Japans restaurant. De laatste tijd is samen met mij gaan eten af en toe een beetje een ramp en vermijd ik bij voorkeur openbare gelegenheden waar men gezamelijk eet, maar gisteren besloot ik alles minimaal een paar uur in de ijskast te zetten en te genieten. Het restaurant in kwestie was van het soort wat ik, was ik alleen of met anderen geweest, nimmer zelf betreden zou. Veel gekleurd glas, duur en groot gebouw middenin hartje Rotterdam. Het soort plaats waarvan ik het vermoeden krijg dat ik er met mijn lading alternatiefheid niet echt toegalten zou worden. Nu had ik gisteren geheel tegennatuurlijk een broek en gympen aan en niet de eeuwige zwarte rok en spikes, maar toch.

Alles wat ik vanaf de buitenkant dacht te weten bleek onwaar. Iedereen mag er naar binnen, mits je het kunt veroorloven. Japans eten is aan een soort U-tafel zitten met in het midden van de U een bakplaat, waar ter plekke je eten gemaakt wordt, inclusief show met gebakken eieren en stokjes. Na het menu tot in detail bestudeerd te hebben gooide ik alle voorzichtigheid overboord en besloot dat geen enkele hoeveelheid caloriën mij schelen kon.

Im worstelde mij twee uur lang door de bediening van de stokjes heen, wat ik tegen het einde van de avond voldoende onder de knie had om rijst mee te eten (waarvoor je als Hollandse klant overigens braaf een lepel aangereikt krijgt) en heb het tot vanochtend vroeg volgehouden om me niet druk te maken over wat ik gegeten heb. Vanochtend heb ik de weegschaal laten staan. Eigenlijk ben ik te bang voor wat die aangeven gaat. Maar de avond was geweldig. Gaaf, schitterend, heerlijk, tof, cool, fantastisch. En daar heb ik best twee dagen vasten voor over.

Wraaklustig...

Enig idee hoelang u bezig bent met een verenigingsschoonmaak als je medeleden bedenken dat het eten van pelpinda's in een grote kelder die uit grove houten planken bestaat tijdens een ledenavond een goed idee is?

Als zij moeten werken ga ik met confetti strooien..

Wakker, maar met mate.

En de wekker wees aan: 4.45 AM en zag dat het goed was. Tringggggg!

Het valt niet echt te vermijden dat absurd vroeg opstaan zo een paar keer per jaar in de planning zal moeten zitten. Tenminste, bij mij niet. Maar waarom moest dat nu zo nodig vandaag wezen...

Onverwachte zoetigheid.

Het was me al eerder gebeurd. Al twee keer eerder zelfs. Elke keer rouwde ik het gemis en nam me voor nimmer meer zo klunzig te zijn. De laatste keer ging het beter. Ik durfde weer wat onvoorzichtiger te zijn, wat minder krampachtig. Maar vannochtend ging het dus opnieuw fout.

Enkele honderden zoetjes verdwenen met dispenser en al in het theekopje. En dat terwijl ik eindelijk op een grootverpakking over was gegaan...

Verwarrende verbaasdheid.

Psychologen dien je op hun kantoor te zien. In dat verhitte en hete kamertje zonder airconditioning met de eeuwige kop thee tijdens je wekelijkse gesprek. Eventueel kun je ze tegenkomen bij de lunch in hetzelfde gebouw, buiten op de parkeerplaats, of onderweg naar het postvak. Je praat met ze enkel over jezelf, want daar zijn ze voor. In de jaren dat je ze kent heb je een groot deel van je privé leven op hun bord uitgestort. Zo af en toe vraag je hen naar hun leven -want je bent graag de meelevende pantiënt en daarbij is ze een tof mens- maar meer ook niet. Psychologen tegenkomen met partner en kindlief terwijl je met je eigen kind in de speeltuin bent is, hoewel het als enige speeltuin van betekenis in de stad een keer zou moeten gebeuren op zonnige dagen, vreemd verwarrend. Zeker als je dan wordt voorgesteld aan partner en aanwezige kennis die hen de stad laat zien, -want ze moeten hier nog gaan wonen- sigaretjes krijgt aangeboden en over koetjes en kalfjes en kinderen praat..

Zomer in de lucht.

De zon schijnt.
Het wordt heerlijk weer dit weekend (dat u het even weet meneer Kroll.)
Vandaag negeer ik de financiën.
Lyka blijft het hele weekend.
De radio speelt mijn favoriete jaren tachtig deuntjes en ik vul een enquete in over vakantieparken met plaatjes vol groen en rustieke momenten.

Respectloos gewauwel.

Zou je mensen mogen slaan als ze niet stil zijn om acht uur...?

Zien doet uitstellen.

Eigenlijk had ik een geweldig stukje in mijn hoofd. Iets ontroerend, of in ieder geval voor mij. Een mooie beschrijving van een gebeurtenis die, hoewel hij amper een halve minuut in beslag nam, mij heel veel goed heeft gedaan. Zo'n moment waarna je zingend naar huis fiets op topsnelheid en glimlacht naar alle sterren. Nu ja, aangenomen dat je fietst dan. In het uurtje dat ik vrij had vandaag tussen de vier afspraken in die ongemerkt in mijn dag waren geslopen kon ik wel even achter de computer kruipen. Wat mail kijken bovendien, en me wat bijlezen in wat fora in die twee dagen dat ik mijn pc niet had gezien.

Er was een oranje balkje onderin.
Zo'n balkje dat aangeeft dat iemand gepoogd heeft met je in contact te komen. Omdat ik nu eenmaal de immer afwezige msn'er ben, zo iemand die altijd op afwezig staat of ik er nu ben of niet. Heel handig als je nog eens wazige gesprekken wilt voeren. Maar nu waren het acht regels van een vriendin. Acht heel rare, persoonlijke, en toen ik er eindelijk achter was waarop ze betrekking hadden feitelijk zeer kwetsende regeltjes. Over een onderwerp waar we zo totaal over van mening verschillen dat de vriendschap verworden is tot een vaag kennisschap.

Eigenlijk ben ik helemaal niet zo van de online contacten. Niet via msn en ander chatmedia in ieder geval. Is handig om een afspraak te maken, of even te kletsen als je de reclame van CSI wilt uitzitten, maar meer ook niet. Mijn voorkeur gaat meer uit naar gesproken berichten, bij voorkeur die waar je ook een gezicht bij ziet.

Dus waarom laat ik me dan zo van streek maken door wat rode tekst op een witte achtergrond?

Dat stukje, dat krijgt u van me tegoed. Dat heerlijke moment, dat schrijf ik nog wel. Ergens in een ander vrij uurtje. Als de computer weer hersteld is van de val van het balkon. Dat u vooral niet mocht denken dat het leven enkel kommer en kwel is dus.

Kind kan de was doen.

Zo'n knopje onderin, klein, blauw en met een rood lijntje, zo eentje die Puck ooit inbouwde in mijn oude site en waarmee je kunt zien hoeveel bezoekers je bezoeken en wanneer en waar vandaan, dat knopje blijk je dus ook vrij gemakkelijk op je nieuwe site te kunnen zetten. Waar heb ik nu al die maanden zo moeilijk over gedaan?...

(Nu nog de oude site weer werkend krijgen en ik ben de koning te rijk..)

Zelfbeschikking.

Om de een of andere niet geheel verklaarbare reden besloot ik het de documentaire op Canvas op te nemen. Ik zou met Lyka en avondje in de vereniging doorbrengen en het stuk dat de Vara gids erover schreef leek mij wel interessant. Zo keek ik dus vanochtend het bewuste programma over vrouwenhandel, met de toepasselijke titel 'seksslavinnen'. Ergens daarin, zo vlak voor het einde, krijgt handelaar Vlad vijf jaar voorwaardelijke gevangenisstraf. De eis is vijftien onvoorwaardelijk, maar hij had blijkbaar een goede advocaat.

'De rechter hielp ook.' Zo vertelde Vlad. 'Hij had begrip voor de situatie.'

Dat zinnetje stuitert wat door mijn hoofd, en, mijn hoofd kennende, zal nog wel even blijven stuiteren. Begrip voor de situatie. Voor welke situatie dan precies? Het verkopen en mishandelen van tientallen vrouwen? Het absolute gebrek aan menselijke waarde? Ik weet het, waarschijnlijk moet ik dit soort programma's niet kijken, en al absoluut niet op de vroege ochtend of de late avond. Wat mijn beweegredenen precies zijn voor het kijken van dit soort programma's zijn zelfs mij nogal onduidelijk. Maar toch..

Ooit was ik een jong meisje, met een air van wereldwijsheid om zich heen, maar eigenlijk klein en angstig en vooral hongerig naar liefde, in welke vorm dan ook. Seks was iets dat mannen van je verlangden. Dat hoorde erbij. Als je een vriendje had, vanzelf, maar ook als er mannen of jongens waren die je gewoon alleen maar aardig leken. Het heeft me jaren gekost om door te krijgen dat je daar zelf een keuze in had en nog eens jaren voor ik mijn 'nee' in relaties kon laten horen. Rond het moment dat ik eindelijk in staat was om mijn onstuitbare hang naar liefde en aandacht te scheiden van het geven van mijn lichaam en ontdekte dat ook dan de vriendjes van je blijven houden, werd het vriendje wat ik toen had agressief. Geheel volgens mijn eigen strenge richtlijnen gooide ik hem het huis uit en belde de politie. Niemand zou mij ooit nog slaan. Er kwam een rechtzaak, hij kreeg een voorwaardelijke straf, maar wat het belangrijkste was was dat ik voor mezelf was opgekomen. Niet bang in een hoekje gekropen, niet op mijn knieen teruggekropen omdat ik hem zo miste, want ik was nog steeds verliefd.

We zagen elkaar nog wel, hij zocht behandeling voor zijn agressieprobleem en we zaten in hetzelfde poolteam. Liefde kruipt waar het niet gaan kan, en hoewel ik nooit meer zijn vriendinnetje wenste te zijn, hunkerde ik nog steeds naar zijn liefde en knuffels. Hij kwam op de thee, een keer film kijken. Bleef wat hangen na een poolwedstrijd. Opnieuw ging ik, net als zoveel jaren geleden, in de fout en verbond het geven van mijn lichaam aan de knuffels. Voor wat hoort wat, was zijn stelling, en ik, die zoveel had gemist, was bereid een hoop te doen voor knuffels en een zoen. Tot die ene dag. De dag waarop mijn grens ook echt een grens ging worden. En dan vooral een waar niemand overheen diende te stappen.

Hij kwam langs, en wilde toch. Ik protesteerde en hij negeerde. Tegen de tijd dat hij besef scheen te hebben van zijn actie en ik, wat kledingstukken armer, trillend in een hoekje lag, kwamen er excuses. Hij had het vooral niet zo bedoeld. Ik was bang, maar vooral woedend. Dit was mijn grens. Mijn muur, met OostDuitse grenswachters. Mijn lijf. En hij had alle wetten en regels met voeten getreden. Ik ging langs bij de politie, deed aangifte. Werkte me door een bataljon aan vooroordelen heen, -mensen met een psychiatrisch verleden moesten er maar voor zorgen niet verkracht te worden voor het geval de politie ze geloven moet- kreeg officiële excuses en de mededeling dat het snel opgelost zou worden.

Na zeven maanden, vijf en een halve meer dan mij oorspronkelijk beloofd, belde de dienstdoende rechercheur met de mededeling dat vervolgen weinig zin meer had. Jouw woord tegen zijn woord. De officier van justitie zou nog een gesprek willen, maar meer dan een formalteit was dat niet.

Sindsdien ben ik bang. Niet dat ik daarvoor al niet bang was voor seks, of zo goed als alles wat met seksualiteit te maken heeft, maar tegenwoordig lijkt dat een hondervoud verergerd. Ik ben bang voor alles wat op hem lijkt, iedere man met leren jas is bij voorbaat verdacht. Ik dank de goden waar ik niet in geloof voor zijn agressie, die hem een verbod op het betreden van het verenigingsgebouw heeft bezorgd, zodat ik daar in ieder geval veilig ben. Niet dat ik bang ben dat hij me iets doet, dat niet, ik ben bang voor wat hij opwekt. Hij heeft iets opengescheurd waar ik na zoveel jaren eindelijk overheen an het komen was. En wat het ergste is, hij heeft het ongestraft gedaan. Het voelt alsof je met een bordje boven je hoofd rondloopt: 'Ik ben Ty, doe maar wat je wilt, je komt er toch wel mee weg'

Maar, mijn grens is nog nooit zo zwart geweest. Mijn OostDuitse grenswachters zijn vervangen door Russische, omdat ik die effectiever vind. Niemand zit nog ongestraft aan mij zonder mijn toestemming, met inbegrip van alle partners. Als zij iets met seksualiteit willen zetten ze maar een video op. En als ze me daarvoor willen verlaten gaan ze hun gang maar, mijn grens gaat voor.
Het is niet het leven zoals ik het gewild zou hebben. Graag zou ik intiem willen zijn, met warme armen om je heen samen in één bed. Het zal wel komen, ooit. Wie een relatie heeft met mij moet over veel geduld beschikken op dat vlak. Maar dit is hoe ik het wil. Punt en uit.

'Begrip voor de situatie'? Nee. Never, Never, Never Nooit Niet.

Moederlijkheid.

Lyka huilde onderweg naar huis.
'Mama, mag ik bij jou blijven? Kan jij me morgen niet naar zwemmen brengen? Mag ik in jouw bed slapen? Mama please? Pretty please?'
Zelden viel het afscheid me zo zwaar.

Vrijdag is ze er weer. Kunnen we de woensdag en donderdag niet even uit de week knippen?

De nadelen van een strakke planning.

Speciaal een half uur eerder van huis gaan om rekening te houden met de file en dan nog steeds op tijd op je afspraak te zijn en dan geen enkele file tegenkomen. Niet eens voor een stoplicht. En dan veertig minuten te vroeg al op je afspraak zijn en geen boek bij je hebben. En dat ze daar dan niet eens een leesmap hebben...

Huiselijke feestdag.

Die monteur, die kwam toch nog. Om kwart over acht. Maar, hij kwam, dus ik had niets te zeuren. Hij repareerde het lampje (los contactje, voortaan ga ik er dus eerst zelf naar kijken), het draaiknopje (met grote steeksleutel draaide hij het knopje weer vast) en plaatste nieuwe accu's. Die moesten dan wel eerst even opladen.

Die nieuwe accu's bleken niet helemaal compatible met de oude accu. Dus reed in vanmiddag met de auto richting binnenstad om mee te helpen bij Vereniging Open Air zoals dat elk jaar op Koninginnedag plaatsvind. Ik reed dus met de auto naar de binnenstad op Koninginnedag. Als ik het zo lees is het overduidelijk waarom dat een slecht plan was. En inderdaad, zo'n drie kwartier na vertrek reed ik nog steeds door de binnenstad, op zoek naar de invalidenplaatsen waar geen kinderen op dekens rommelmarktig zaten te zijn. En na een uur en tien minuten nog steeds. Toen het opgebelde bestuurslid van de verniging mij meedeelde dat ik eigenlijk niet heel hard nodig was was ik heel erg chagerijnig.

Normaal kan ik dat allemaal best hebben. Ik heb niet zo heel gauw haast en kan de lol wel inzien van stomme plannen als autorijden op nationale feestdagen. En meestal vind ik autorijden eigenlijk nog wel leuk ook. Maar soms niet. Vandaag niet. Vandaag zat ik mijn tranen te verbijten achter het stuur -stel je voor dat de zorgvuldig aangebrachte make-up gaat uitlopen-, zette de radoi steeds harder en trok bij ieder volgend stoplicht met meer motorgebrul op. Srew the world, bedacht ik. Als ik dan niet hard nodig was kon ik net zo goed naar huis gaan, mezelf laten gaan in een eetbui en me wentelen in wat ongeluk op de bank met thee en Star Trek. Schijt aan de make-up.

Wonderbaarlijk hoe goed het je kan doen om je rot te mogen voelen. Ok, de immer aanwezige angst voor aankomen na een eetbui daargelaten, maar eigenlijk ben ik best bijgekomen nu, zo'n vier Star Treks en een Stargate later. Koninginnedag voor de tv bevalt me wel.

Wachten maakt chagerijnig.

Mijn scootmobiel heeft wat kleine mankementjes. Een lichtje stuk, een knopje dol, en wat accuproblemen. Gelukkig heb ik een gratis verzekering bij het bedrijf dat hem geleverd heeft. Dus zouden ze maandag langskomen. Tussen acht en één. Maandag was er alles behalve een monteur, dus belde ik dindsdag terug. Nee hoor, ze waren geweest, écht, de fout lag vast bij mij of bij de algemene bel in de flat. Maar vrijdag was er nog een gaatje. Tussen acht en acht komt er echt een monteur.

Het is niet dat ik nu echt wat te doen had vandaag. Er zouden wat balkonschermen vervangen worden en mijn hulp had afgebeld, dus zou ik eindelijk tijd hebben om wat van die opgenomen tv series te kijken. Maar zo na een uur of negen op de bank en de vierde Star Trek aflevering begint het toch een beetje te vervelen. En die boodschappen, die durf ik niet eens te doen, dat zou de goden verzoeken zijn, nu het de derde keer is dat ik het bedrijf bel voor een juiste reparatieafspraak.

Ik vraag me af hoe lang flauwe internetspelletjes leuk blijven...

Digitale liefde.

Uit het nieuws van twaalf uur:
Onderzoekers hebben de opslossing gevonden voor mensen die het te druk hebben om hun kinderen te knuffelen. (...) Het vest kan op afstand over internet geactiveerd worden om op commando een familielid een knuffel te geven.

Nou vráág ik je...

Dat er mensen bestaan die er tijd en geld in willen steken om zo iets uit te vinden, á la, maar dat het ook daadwerkelijk belangrijk genoeg gevonden wordt om in het nieuws te gooien.. Ben ik de enige die dat niet snapt?

Prioriteiten.

De deur zit er al jaren. Misschien al eeuwen, maar dat weet ik niet zeker. Het is ook niet zo dat ik de deur vergeten was, mijn rechtervoet hield hem goed en stevig tegen terwijl mijn linkerhand de balie schoonmaakte. Alleen jammer dat de vloer zo glibberig was...

De deur ging dicht met een snelheid die mijn linkerhand niet helemaal bijhouden kon en kwam met al zijn kilo's hard in aanvaring met de daar aanwezige knokkels. Ik reageerde met wat onverstaanbaar geschreeuw en vervolgens met het typische gehijg dat men je aanleert als je vroeger aanleg had tot hyperventileren: aandacht op iets anders richten, in, uit, in, uit. Mijn hand werd door de andere aanwezige leden vakkundig in gekoelde theedoek een een zak patat (want geen ijsblokjes aanwezig) verpakt en na een uurtje hobbelde in enkelhandig op de scootmobiel naar huis, richtingaanwijzers be damned.

Ach, als ik alsnog vind dat er foto's moeten worden gemaakt dan woon ik naast het ziekenhuis en eigenlijk hou ik op zich wel van paars. Feitenlijk maak ik me nog het meest druk dat ik nu niet roken kan...

Sprakeloos.

"U spreekt met het bloedafnamelab. Als u belt voor vragen over bloedafname kunt u op dit nummer terecht tussen half twee en half drie. Op dit bandje kunt u geen bericht inspreken. Tijd nu: 14u11"

...

Uitje.

Lyka ging voor het eerst mee naar de bloedbank. Voor een deel omdat ik de vorige afspraak vergeten was en me vanwege mijn schuldgevoel een afspraak op zeer korte termijn had aangemeten en voor een ander deel omdat zij dat zo graag wilde.
'Ik wil zien hoe dat bloed dan uit je komt', was haar uber nuchtere zin bij het horen van de afspraak.

Eenmaal binnen bij Sanquin, liet mevrouw zich grondig voorlichten over het nut en gebruik van alle aanwezige slangetjes en attributen aan het plasmaferese apparaat. Ze bekeek met belangstelling de centrifuge waar het plasma gescheiden wordt van alle andere cellen, en vraagt zich halverwege af of de witte cellen nu bij de rode in het opvangbakje zitten of in dat plasma wat aan de zijkant hangt en of witte cellen wel echt wit zijn en gezien kunnen worden.

Ze maakt een tekening, eentje van mama aan het apparaat en dochter erbij, het hele gebeuren inclusief lijnen, bloedrukmeter en knijpgeval in de hand met de naald, en alle bloedlijnen lopen van de arm naar de centrifuge, het reservoir en weer terug naar de arm. Ze straalt als de dienstdoende zuster voorstelt dat ze de tekening opsturen naar het kwartaalblad en pruilt zichtbaar als ze hoort dat je achttien moet zijn om bloed te mogen geven.

Maar het leukste aan de bloedbank is wat het altijd al was, wat het al was toen ik als tienjarige met mijn moeder meeging en pruilde omdat je achttien moest zijn: De gratis roze koeken.

Bereikbarbaar?

Ik word zelden mobiel gebeld. Ik word uberhaupt zelden gebeld, tenzij het bedrijven betreft. Dat is natuurlijk deels aan mijzelf te wijten. Contacten willen graag onderhouden worden, en als je zelf zo goed als nooit via telefoon laat weten hoe het gaat is de kans dat je vrienden jou opbellen om te vertellen hoe het hen vergaat vrij klein.

Maar het heeft ook zo zijn voordelen. Zo zit ik zelden in tram of trein me te generen omdat een vriend of vriendin een persoonlijk gesprek wenst te voeren, sta ik niet in supermarkten telefonerend naast schappen, en hoef ik in belangrijke gesprekken niet na te denken over het uitzetten van het geluid van mijn telefoon.

Voor die laatste onzorgvuldigheid moest ik natuurlijk wel een keer gestraft worden. En ja hoor, middenin een belanrgijke uiteenzetting van mij aan mijn psycholoog over de veranderingen van de laatste jaren en het hoe en waarom daarvan ging ik af. De MacGyver tune die ik vaker uit mijn televisie dat uit mijn gsm te horen krijg. Het was M., die graag wilde vertellen welke doeken hij had gevonden voor de disco aankleding die wij voor de vereniging in het elkaar aan het zetten zijn. Ik voelde me bijna belangrijk.

Sterker nog, belangrijk genoeg zijn om gebeld te worden voelde zo goed, dat ik me bijna voornam mijn telefoon contacten wat aan te halen. Zodat ik wat vaker gebeld kan worden...

Opmerkzaam.

Dat je Harrie Jekkers nodig hebt om te bedenken dat het vreemd is dat Donald Duck alleen als hij gaat zwemmen een broek aan heeft...

Alleen het hart is niet genoeg.

Men kan tegenwoordig een oma adopteren. En niet omdat je dan wat aanspraak hebt, omdat je eigen grootouders overleden zijn of omdat zij dan een fijne oude dag hebben, nee, gewoon omdat ze zonder jouw adoptie, jouw geld, eigenlijk geen leven hebben.

Netwerk deed veertig hele minuten lang verslag van drie oma's in Moldavië, een land waarvan ik wist dat het bestond maar meer dan dat ook niet. Ergens daar bij dat Oostblok, wat vroeger Joegoslavië was. Moldavië blijkt het armste land in Europa te zijn en de armste ouderen dan ook echt de armste. De pensioenen bedragen tussen de tien en vijfendertig euro in de maand. Sorry, dat moet ik verkeerd verstaan hebben. Zeiden ze daar tien euro per maand?! Tien luizige eurootjes, dat geld wat ik verdien met een middagje helpen in de vereniging, de hoeveelheid die de gemiddelde student op een avond in de kroeg uitgeeft of een tiener als weekzakgeld krijgt?

Ik sta versteld van de beelden, hoor een veerien jarige kleindochter praten over zelfmoord omdat zij en haar oma geen eten hebben, zie vervuilde huizen, versleten kleren. Iets in mij wil er terstond heen. Ik vraag me af hoe de verslaggevers de neiging onderdrukken niet meteen het huis te gaan witten en eten te gaan koken. Vanbinnen maak ik al plannen voor het bekijken van fondsenboeken, het houden van een rommelmarkt, het bellen van bedrijven. Wat nou dat pak rijst wat een dag over datum is wordt weggegooid? Die kaas kan ook wel opgestuurd. Hoeveel moeite is het nou om wat op te bellen, een paar containers te regelen, wat sponsoring en reclame, en de hele boel naar het oosten te verschepen. Ik ben nog best goed in regelwerk ook.

Maar stiekem weet ik dat ik het toch niet doe. Het sponsoren van een oma kost twintig euro in de maand en dat kan ik eigenlijk zelf niet missen. Zelf ben ik door thuiszorg aangemeld bij de voedselbank, omdat door de stijgende kosten en de dalende WAO mij boodschappen geld in het geding komt. Stiemem denk ik ook, als ik dát wel doe, waarom doe ik dát dan ook niet? En de kinderen in Afrika, en de Foster Parents kindjes, en de bedreigde dieren dáár? Er is zoveel aan goede doelen en ik wil ze allemaal steunen. Maar wat geef ik nu eigenlijk, met mijn ondanks de WAO aanwezige internet, mobiele telefoon en laptop? Een paar euro aan Artsen Zonder Grenzen, wat kwartjes aan Amnesty, oude kleren aan de plaatselijke daklozen, wat lidmaatschap aan de dierenbescherming. En dat laatste eigenlijk alleen maar omdat ik dan korting krijg als de katten iets overkomt.

Is het heel erg hypocriet om te denken dat een ander het wel doet? Om diep van binnen te vinden dat je eigenlijk zelf de belangrijkste bent in je leven en dat jouw eten voor gaat? En je, ondanks je schuldgevoel, toch weer neer te vlijen op die bank met je kopje thee met dure zoetstof en je voeten op de kachel?
Want dat is toch waarschijnlijk wat heel Netwerk kijkend Nederland, mijzelf incluis, nu doet..

Wat vindt u ervan?

Een goed deel van de paasochtend en -middag was ik bezig met het bouwen van een nieuwe site. Ik was de oude bij msn een beetje zat en had besloten dat dat beter kon. Boeiender, gekleurder, leuker, mooier. Dat gingen we even bouwen in een ochtendje.

Al gauw bleek mijn hoopvolle start in pure html toch een wat minder goed idee. Zeker niet asl ik dat nog deze eeuw af wilde gaan krijgen. Met behulp van wat slimme tools van Lycos werkte ik me door een webbased programma heen, omzeilde keer op keer de zoveelste foutmelding en bekeek, paste aan en sloeg op tot ik in ieder geval een site had die uit eenzelfde kleur achtergrond en hetzelfde lettertype bestond én waar alle informatie opstond die ook op de oude site te vinden was.

In de zomervakantie komen er wel mooie persoonlijke achtergronden en leuke lettertiepjes. Voorlopig vind ik het wel best zo.

Junkie?

Hoe verslavend zijn je eetbuien als je met vijf euro aan bij elkaar geraapte stuivers op je laatste liters benzine naar het enige geopende tankstation rijdt om daar peperdure melk en koekjes te kopen...

DenkDroomstaat.

Wat is verliefdheid? Wanneer is het liefde?
Is dat die vlinders in je buik, dat stuitergevoel? Of de innige tevredenheid, bijna geluk, als je niets meer doet dan samen op de bank naar de televisie kijken? Doe je de ander tekort door een relatie te beginnen als je wel overloopt van liefde, maar, in alle eerlijkheid, de vlinders niet hebt? Zijn die vlinders uberhaupt vereist voor een relatie?

Er is een jongen, E., die ik erg leuk vind. E. is lief, extreem knuffelbaar en heerlijk betrouwbaar en stabiel. Dat laatste klinkt een beetje klinisch, maar voor mensen die een relatie met mij hebben is dat zowel aan te raden als goed voor mijn eigen onstabiliteit.

Maar ik ben ook bang. Ooit had ik al een relatie met E. En heb ik hem extreem gekwetst door op de meest domme, stomme en pijnlijke manier mogelijk hem te verlaten voor een ander. Niet een van mijn betere acties. Niet zo gepland en gewenst natuurlijk, maar niettemin wel gedaan. Hoe vertel ik hem nu dat ik graag bij hem wil zijn en bij hem wil blijven en doe ik hem dat geloven, als in zijn hoofd die woorden een herhaling zullen zijn van toen, ook gezegd en heel hard gebroken.
Daarbij ben ik als de dood voor intimiteit. Nu ja, voor alle intimiteit die verder gaat dan knuffelen. Sexualiteit is een grote zwarte bladzijde in het dagboek van mijn geest. Eentje die ik graag nog even onbekeken laat.

En dan is daar de gekte. Soms ben ik bang dat niemand me wil zodra en als ik vertel dat mijn eetgestoordheid weer opspeelt. Want feitelijk ben ik dus nog steeds min of meer gek. En ben ik wel wensbaar als vriendin, met mijn gektes?

Misschien bekijk is relaties, en deze in het bijzonder, wel met veel te veel hersens en te weinig hart. Misschien moet ik me wat minder afvragen wat hij van me vind en gewoon op de bank tegen hem aan zitten en me laten knuffelen en gelukkig zijn. Misschien moet ik mijn altijd aanwezige drang naar duidelijkheid en tegerlijkertijd aanwezige angst om daar zelf om te vragen of de kunst om die zelf te kunnen geven gewoon even in de ijskast zetten en gewoon samen zijn. Boeit het eigenlijk, of het verliefd heet, of liefde, of relatie, of vriendje, of niets?

Vandaag ik Lyka vrij. Vanmiddag komt E. Als de zon nog gaat schijnen is mijn dag compleet.

Zee van wit.

Een stoel of iets anders voor jonge rode katers potentieël opspringbaars in de buurt van de keukenrol houder met keukenrol zetten is geen goed plan...

Schoppen tegen heilige huisjes.

Zo ongeveer een jaar of twee geleden leerde ik een meisje kennen. Net uit haar puberteit is zij moeder van twee kinderen, getrouwd geweest, gescheiden en nu weer getrouwd. Ik zie dat ze moeite heeft om een goede moeder te zijn voor haar kinderen, om stabiel te zijn en duidelijk. Maar ze wil het graag, werkt er aan, heeft liefde, en ik laat het zitten.

De kinderen worden ouder, zijn onhandelbaar soms, huilen te veel, schreeuwen te hard, luisteren niet. Als ik langskom verbaas ik mij soms over de kinderen, over haar, over het gebrek aan opvoeding. Maar ik zie de liefde en zeg niets.

Wat is het toch, dat de opvoeding van onze kinderen en de manier waarop wij met ze omgaan zo heilig heeft gemaakt, zo onaantastbaar? Dat commentaar om die opvoeding bijna wordt gezien als een aanval op de persoon en vooral als iets wat niet door vrienden gedaan hoort te worden. Wanneer is alleen liefde niet meer genoeg? Wanneer wordt alleen laten verwaarlozing? Wanneer ben je bereid vriendschap op het spel te zetten voor de kinderen van de ander?

Wat zou ik graag tot het soort mens willen behoren wat zegt wat ze op het hart heeft, ongeacht de consequenties. Jammer dat ik ben gezegend met wat meer angst dan de gemiddelden en dus als de dood voor afwijzing en daarbij ook voor het geven van kritiek. Dus krijgen ze nog even de tijd. Wie weet gaat het beter, straks.

Klein geluk.

Bij mijn naar bed gaan vond ik Lyka bijna dwars over het bed in haar deken gerold, met haar nieuwe ijsbeerknuffel zo stevig omklemd dat hij plat werd. Toen ik mijn nachtkusje uitdeelde en mompelde 'love you' draaide ze zich om, sloeg haar handjes om de ijsbeer en mompelde 'love you too mammie'.

Achteruitgang der normen en waarden?

MIjn fietssleutels waren kwijt. En die bevonden zich aan dezelfde bos waar ook de brommersleutels aan zaten. Ik belde vriend D. die de brommer met lekke band naar de fietsenwinkel zou verplaatsen af en bracht vele minuten door met informeren naar de mogelijkheden om bijgemaakte sleutels te verkrijgen van mijn veel te dure sloten.

Toen werd ik gebeld door Papa P. Dat er een meneer had gebeld. Of er een Tylani woonde op dat telefoonnummer. En ineens herinnerde ik mij het naamplaatje wat ik jaren geleden had laten maken. Zo'n 'in geval van nood' kettingkje, met je naam en de te waarschuwen personen erin gestanst. Papa P. had zijn nummer opgeschreven en ik belde terstond terug. De aardige meneer had mijn sleutels bij de tramhalte zien liggen. Naast de plek waar ik mijn fiets aan de paal had gebonden omdat mijn lijf toch de rust van het openbaar vervoer prefereerde, en waar de sleutels waarschijnlijk uit mijn zak waren gevallen. En de meneer had sleutels en fiets mee naar huis genomen en veilig in zijn berging gezet. Natuurlijk mocht ik die 's avonds komen ophalen, hij was toch thuis, geen enkele moeite.

Met drie euro voor een bloemetje stopte ik bij het benzinestation, om mijn redder in nood wat als tegenprestatie te leveren en kwam erachter dat alleen benzinestations aan de snelweg bloemen verkopen. De meneer in kwestie bleek dat geen enkel probleem te vinden. 'Dat doe je toch gewoon als je iets vindt?'

Model burgers bestaan nog.

Wist u dat..

Als je zelfgemaakte soep in kommetjes doet en dan met plastic bedekt zodat ze als ze zijn afgekoeld de koelkast in kunnen, dat je dan gaatjes in dat plastic moet maken?

Ik wist dat niet. En schrok me lens toen er een harde 'pop' uit de keuken kwam.
Alwaar de kat, nieuwschierig naar dat opbollende plasticje daar op het aanrecht, met getrokken nageltjes geschrokken in een hoekje zat.

Hard gevallen dubbeltje.

In de tijd die ik bij de hulpverlening heb doorgebracht is er een behoorlijke stapel aan dossiers en rapportjes over mij geschreven. Omdat ik het, zeker in mijn puberjaren, zeker niet met alles eens was vroeg ik overal kopieën van op en heb inmiddels aardig wat decimeters aan papierwerk liggen. Door de jaren heen is bijna alles wel over mij gezegd en kijk ik dientengevolge dan ook nergens meer van op.

En toen kreeg ik een brief van de huisarts, een kopie van de brief van de diëtist waar ik in januari twee keer was geweest. Die twee keer was nodig om mij ervan te overtuigen dat een diëtist wel het slechtste was wat ik mijn eetgestoorde zelf kon aandoen, ik kreeg er enkel neigingen van om vooral níet te eten wat zij voorschreef. Maar als een goede hulpverlener stelde zij toch een rapportje op en stuurde dat door. Compleet met verwijzingen, aanbevelingen en diagnose. Nu is een diëtist geen psychiater, en ben ik er nauwelijks geweest dus veel kan ze niet over me weten, momentopname en meer van dat al. Maar toch schrok ik ervan toen ik het in de brief zag staan: 'Kernprobleem: Anorexia Nervosa'

Ik kan het niet eens zijn met de diagnose anorexia. Ik bén het er ook niet mee eens, omdat ik als goed geïnformeerde patiënt ook een diagnose boekje heb en daarin staat dat je pas anorexia kunt hebben als je niet meer menstrueert en ondergewicht hebt. Maar feitelijk doet dat er allemaal niet toe. Iemand heeft zwart op wit gezet dat ik een eetprobleem heb. Ik kan het onder de tafel schuiven, zeggen dat het allemaal wel meevalt, roepen dat het morgen overgaat en dat ik echt probéér om weer normaler te gaan eten maar eigenlijk ontken ik daarmee alleen maar het probleem. Niemand heeft ooit eerder opgeschreven dat ik een probleem met eten had omdat ik nooit de moeite nam iemand daarover te berichten. Nu het probleem me heel hard in mijn gezicht heeft geslagen, dat ik na al die jaren wel kan dénken dat het over is, maar dat dat soort dingen niet uit zichzelf ineens 'poef' doen, ben ik wel gedwongen er iets aan te gaan veranderen.

Dus: de aankomende maanden ga ik, wederom, heel hard aan mezelf werken.
En morgen is het over.

Bedenkingen.

Na het eten zette ik mij met thee en rookwaar op de bank voor de dagelijkse portie narigheid in Journaal en Netwerk. Die laatste berichtte over zelfdoding bij Belgen. In België ligt het aantal zelmoorden twee keer zo hoog als bij ons. Iedere dag benemen zeven Belgen zich het leven.

Het gekke is, dat ik mij na de uitzending vooral afvraag waar die drieeneenalve Nederlander zich bevinden. Waar wonen ze, hebben ze kinderen, wat doen ze op dit moment. Hebben ze hun dood gepland of is het een impulsieve actie? Ooit schreef ik een vrij lang verhaal over zelfdoding en stelde mijzelf veelvuldig vragen over de zin van mijn en ieders leven. Persoonlijk zie ik het leven momenteel heel zonnig zijn. Vraag me niet hoe het komt, want op de vraag of er in mij of mijn omgeving nu wezenlijk iets veranderd is de laatste jaren moet ik je het antwoord schuldig blijven. Maar ondanks de angsten, de eetstoornis en de bijkomende permanente duizeligheid die met ondervoeding samengaat, het verdriet en de af en toe allesoverheersende eenzaamheid ben ik eigenlijk best gelukkig als ik uit het raam kijk en de zon zie schijnen.

Dus wat maakt nu dat de zon voor mij wel schijnt? En niet voor die zeven Belgen en die drieeneenhalve Nederlander ergens in de buurt of heel ver weg? Zien zij een andere zon, is er een trucje om de zon weer vrolijk te laten lijken of heb ik gewoon geluk gehad?

The price of having fun.

Laat thuis.
Lift kapot.
Met kleren aan het bed in.
Doodmoe.
Slecht geslapen.
Ziek, zwak, misselijk.
Vanavond eigenlijk een afspraak.

Waarom doe ik dat eigenlijk, op vrijdagavond werken?

Onthand en ontroostbaar.

Bij ons op de vereniging hebben we een ledenhok. Het is een beetje een soort rommelhok, voor posters, flyers, postvakjes, gevonden kleding en de kapstokken en natuurlijk alleen toegankelijk voor leden. Meestal kun je er relatief veilig je jas ophangen, mits er geen persoonlijke spullen in je jas zitten. Ook regebroeken, sjaals en helmen kun je er goed kwijt.

Nu heb ik sinds een jaar of tien een plo sjaal, ook wel arafat sjaal of theedoek genoemd. Hij is heerlijk groot en warm en omdat hij al zo oud is heerlijk zacht geworden. Ooit in een spijbeluurtje bij de plaatselijke dump gekocht en sindsdien van september tot mei mijn trouwe metgezel. En vanavond is mijn trouwe sjaal gestolen. Ontvreemd uit een omgeving die ik altijd als sjaalvriendelijk heb gezien. Wie steelt er nu een sjaal? vraag ik mij af. Voor mij heeft hij bovendien veel meer emotionele waarde dan voor de huidige drager, voor wie hij ongetwijfeld enkel een stuk warmte voor een avond zal zijn.

Diep van binnen vraag ik me af waarover ik meer verontrust ben: Dat mijn geliefde sjaal is meegenomen door een lid, of dat ik zo van mijn stuk ben gebracht door het ontbreken van ogenschijnlijk slechts een stuk katoen...

Voorstelling.

Het was een rare week. Of maand, dat zou ook nog kunnen.
Het begon met een heftige zoenscène met A., waarna ik de rest van de tijd te pas en te onpas vrienden hun hoofd om de deur staken om te vragen of we 'al wat hadden'. Ik had een hele schare neopets, waarvan ik er twee niet meer wilde en verwoede pogingen deed ze te vermoorden, maar ze wilden maar niet weg. Er was iets met de Efteling en Eurodisney en patent op die draaischijven die de eerste wel schijnt te hebben en de laatste niet. Ik zat vooraan bij een cabaret voorstelling en was het Ecoline meisje, omdat ik als enige nog scheen te weten dat men vroeger als kleuter met dat spul en een tandeborstel moeders nachtmerries bezorgden bij de wekelijkse wasdag.
En er was I., die me zoveel jaren terzijde stond, die terloops vermelde of ik nog naar de begrafenis van haar vriendje ging.

Waarna ik me mijn droomstaat realiseerde en wakker werd van de telefoon.

Hoor de wind waait...

Nooit geweten dat er zó veel kieren in mijn huis zitten...

Van uitstel komt nachtbraken.

Om twee minuten voor elf ging ik de lichten uitdoen.
Ik had een hoop slaap in te halen. Morgen gaat weer vroeg de wekker en heb ik een hoop te doen.
Om uiterlijk kwart over elf zou ik in bed liggen.
Jaja.
Right.

Die tv in de slaapkamer moet maar eens de deur uit geloof ik.

Verdraaid.

Wat zitten er toch een rare kronkels in je hoofd als je naar RTL Dossier kijkt en jezelf jaloers vindt op het meisje met het ondergewicht. Jaloers omdat zij het wel kan, de dicipline heeft. Soms zou ik de huidige boulimische neigingen zo inruilen voor anorexia. Het inpulsieve toegeven aan eten en zwakte verschuiven naar de ijzere greep van het hongeren. Maar waarvoor eigenlijk? Voor het hartfalen, de leverziektes? De eeuwige koude handen, het donshaar? De kans 's nachts te sterven omdat je hart niet snel genoeg kan kloppen? Wat is het toch, waar de anorectische geest naar streeft?

Ik kan het mijn omgeving nauwelijks kwalijk nemen dat ze mijn eetstoornis niet begrijpen...

Vroeg voorlijk.

Het even naar het strand werd vier uur onderweg in trams en treinen omdat het mij als wereldwijze ouder totaal ontgaan was dat er iets als marathon bestond. Bibberend zaten wij voor het station op de tram te wachten die pas na vijftig minuten op kwam dagen en bij thuiskomst meldde Lyka na het douchen dat ze eigenlijk direct naar bed wilde.

'Weet je dat zeker? Uit jezelf vroeg naar bed?'
'Mááham, snap je dat dan niet? Je wordt heel moe hoor, van zo'n hele dag buitenlucht!'

Af en toe blijven haar zinnen mij verbazen als ik zie uit wat een klein meisje ze komen.

Eventjes.

Na drieëneenhalf uur werk waarvan drie uur en vijfentwintig minuten een constant gevecht met Blogger om mijn huidige log dezelfde layout te geven als mijn vorige log, waarin ik er onder andere achter kwam dat skins en templates zich niet zomaar laten kopiëren en dat Blogger allerlei onverklaarbare codes heeft met procenttekens erin, vind ik dat ik het voorlopig wel even eens ben met de kleurtjes die het nu heeft en ga ik vooral niet gefrustreerd mijn broodnodige nachtrust in mijn Lyka weekend nemen.

Ontploffing.

Blikjes cola kun je best even in de vriezer zetten om ze snel af te koelen. Ze vervolgens vergeten bleek een minder goed plan...

Kwestie van visie.

Raar toch, hoe mensen er zoveel verschillende invalshoeken op na kunnen houden. Neem nu mijn baas op mijn werk. Ik mag internetten tijdens werktijd. Sterker nog, soms moet ik zelf internetten onder werktijd, om informatie te zoeken of afbeeldingen te bekijken. En, mits ik beloof om wel al het werk af te krijgen, ik mag ook mijn email checken of wat fora bekijken. Maar blijkbaar zijn dat gedragsregels die alleen gelden als er verder maar drie mensen op kantoor zijn. Of alleen als die anderen heel druk bezig zijn. Of als ze niet kijken.

Of zou ik, met op de achtergrond rijdende treintjes en een tovenaarswinkel, wel heel overduidelijk niet aan het werk zijn...

Roer om.

Het was stil hier.
Eigenlijk was het overal stil bij mij. Op msn, op de email en de fora. Even had ik helemaal nergens zin in, nergens behoefte aan. Maar na zo'n drie dagen thuiszitten begint het toch weer te kriebelen. Isolatie is niet meer iets voor mij.

Dus vandaag had ik iets heel anders bedacht. Ik moest maar eens gaan werken. Die hele psychiatrie links laten liggen, de ME maar gewoon vergeten. En dat werk moest niet meer in mijn oude werkveld zijn, niet iets moeilijks met gedragsgestoorde jongeren, nee iets makkelijks. Analyst, dat leek me wel wat. Een beetje in een laboratorium iets met microscopen en weefsels doen, dat zou ik vast wel kunnen volhouden. Er zijn vast onderzoekstafels op zit hoogte in te stellen.

Na wat onderzoek op internet bleek dat je daar wel eerst een opleiding voor moet volgens. Iets wat vroeger MLO of HLO was. Nu ben ik met mijn HAVO diploma en propedeuse prima gequalifiseerd voor hogere chemie, maar vond ik dat werken wel leuk? Is managen niet heel erg niet-mij? Maar stel dat ik ga voor MBO, is dat niet te ver beneden mijn niveau? De leeftijd van mijn medestudenten niet veel te laag?

Feitelijk kwam ik er na een middagje surfen achter dat een studie, welke dan ook, voor mij ietwat onbetaalbaar is. Dat je voor deeltijd geacht wordt al in het werkveld te kunnen werken, en bovendien twintig uur in de week over hebt voor studie. Dat de toelatingseisen voor bijna alle studies inhouden dat je iets met natuurkunde moet hebben gedaan, iets wat ik sinds de tweede klas zorgvuldig heb vermeden. En dat ik er bovendien aan twijfelde of ik, hoe leuk het me ook lijkt, wel in de voetsporen van de man met wie ik al jaren geen contact meer heb wil treden, de enige klinisch chemicus die ik ken, mijn vader.

Maar zo'n beetje toekomst planning is best goed voor je zondagmiddag vulling. Ook als je daarna nog net zo in de WAO zit als daarvoor.

Kopstoot.

Ooit had ik een vriendje. De jongen in kwestie bleek veel minder lief dan op het eerste gezicht gedacht werd en ik brak mijn regel dat mishandelde kinderen die traditie niet voortzetten in hun relaties. Ik deed aangifte, werd angstiger dan ik ooit was en stortte beton op beton op mijn gevoel om te vergeten. Inmiddels ben ik daar, twee jaar na dato, vrij aardig in geslaagd. Ik durf weer met de auto over Leiden naar Amsterdam in plaats van over Utrecht en, hoewel ik nog steeds bepaalde plaatsen mijd waar hij mogelijk zou kunnen verschijnen, zie hem niet meer op iedere straathoek staan.

Ook heb ik vriendin V. Met die vriendin had ik in de tijd van ex k. een goede band, we runden een tijdje samen een winkel en ik bracht bijna meer tijd met haar door dan met mezelf. Tussen toen en nu is het contact af en toe verwaterd en af en toe aangewakkerd, dronken we thee en paste ik op haar dochtertje. Maar nu had ik haar toch al wel een paar maanden niet gezien. Dus vond ik het tijd voor een telefoontje. Gewoon, om eens te vragen hoe het gaat, hoe het leven staat, wat voor werk ze doet en of dochterlief al gegroeid is.

Ergens bij zin twee had ik door dat het toch niet helemaal goed zat. Ze klonk wat afwezig en veraf. En daar kwam het. 'Ty, ik moet je wat vertellen. Misschien kan je er beter even bij gaan zitten.'
Toen ik eenmaal zat werd me verteld dat er een nieuw vriendje was. Tijd om te bedenken wanneer het dan uit was gegaan met het vorige vriendje was er nauwelijks. Er was maar één persoon in ons beider kennissenkring waarvoor het nodig zou zijn dat ik zou gaan zitten. En die bleek het ook, ex k.
Met stomheid geslagen zat ik op de koude treden van de trap buiten de vereniging. Wat moest ik zeggen? Blij voor je? Als jij maar gelukkig bent? Kijk je wel uit, voor jou, voor je kleine meid? Alles wat ik heb meegemaakt met k. weet zij ook. Nadat hij was opgepakt huilde ik uit op haar schouder, logeerde ik in haar huis. Een uur na de aanranding (noot: raar toch, het V. woord krijg ik niet over mijn lippen, zelfs niet op papier) zat ik bij haar in de winkel. De aangiftes, de rechtzaak, ze weet het allemaal. Nog afgezien van dit alles is V. ruim oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen en haar eigen keuzes te maken en heb ik daar, logischerwijze, niets over te zeggen.

Dus wat had ik moeten zeggen? Misschien is k. veranderd, het is tenslotte mogelijk. Ook een agressie valt immers wat te doen en ik heb hem, zeer tot mijn geluk, al ruim een jaar niet meer gezien. Toch kan ik me niet onttrekken aan gedachten als 'meid, kijk je wel uit' en 'waar ben je in hemelsnaam mee bezig?' De angst heb ik bewaard tot ik alleen was, nadat ik met de halve vereniging had gepraat en geknuffeld. Twijfels over mijn eigen veiligheid en die van haar wedijveren om belangrijkheid terwijl ik me afvraag of het goed zal gaan tussen hem en haar. Wat als het foutgaat? Maar wat als het goed gaat, en hij trekt bij haar in? Gaat wonen in de stad die ik als thuis heb geadopteerd en waar ik me eindelijk een beetje veilig voel? En dan is daar de vraag: zoek ik vrienden uit die iets met mijn ex'en beginnen, of vriendjes die iets met mijn beste vrienden beginnen?

Aanrader voor saaie avonden.

Voor het eerst in mijn leven heb ik zelf broodjes gebakken. Zonder machine, alleen met meel en water en een oven. Bij gebrek aan een broodvorm gebruikte in Lyka's kindercakevormpje, maar eigenlijk is het best een leuk klein minibroodje geworden.

Groeispurt.

Een vriendin gaf een feestje in de vereniging en Lyka en ik gingen even kijken. Een half uurtje, hoogstens drie kwartier. Rond tienen wilde ik weer thuis zijn en Lyka zeker tegen half elf met verhaaltje in bed hebben.
Wishful thinking.

We waren de deur nog niet door of mevrouw bedacht dat vrienden enkel en alleen bestaan om geknuffeld, gekieteld en besprongen te worden. De meeste van mijn vrienden hebben zelf geen kinderen en werken daar graag aan mee. Zo raak ik Lyka al kwijt als ik nog geen vijf minuten binnen ben. Daarna werd er even op de nog lege dansvloer gekeken, waar na elven de vrijdagdisco van start gaat. Met moeite sleepte ik Lyka daar na een half uur weer vanaf. Ze adopteerde een andere vriendin als moeder en meldde even later daar te willen blijven slapen, wisselde kusjes uit met ex. S. en nog wat vrienden, werd overgehaald tot een kietelspel met weer een andere vriend en keek mij om kwart over elf met dieptreurige ogen en een pruillip aan toen ik meldde nu toch écht naar huis te willen.

'Volgens jaar word ik elf' kondigde ze onderweg naar de tram aan. 'Dan ga ik de hele nacht dansen.'
Ik ben toch benieuwd. Zou ze het nog daadwerkelijk leuk vinden tegen de puberteit, rockmuziek, lange jurken en al die dingen die wij nu doen?

Rookmelder.

Men dient lasagna geen drie kwartier in de oven te laten staan. Ook niet als er een leuke serie op tv is...

Zelfbeeld.

Eigenlijk wil ik dit log zo eetgestoord vrij als mogelijk houden. Meteen daarna vraag ik mezelf af waarom ik dat eigenlijk wil. Dit is internet, feitelijk ben ik niemand wat verplicht iets wel of niet te doen. En dan kom ik tot de conclusie dat ik niet 'gek' wil lijken, niet 'ziek' of anderszins gestoord of raar. Liever lijk ik stabiel, en gezond. Maar, hoe stabiel ik ook ben en hoe veel beter het ook gaat, echt normaal ben ik niet, en gezond al helemaal niet. Dat komt wel, daar ben ik van overtuigd, maar dat kost tijd. En daar mag ik best voor uitkomen. En er dus ook logjes over schrijven.

Normaal eten blijft een beetje een hekel punt. Ik zweef een beetje tussen dagen te weinig en dagen te veel. Op advies van het zoveelste forum probeerde ik mijn honger en verzadigings gevoel wat terug te vinden. Gewoon eten tot je vol zit dus. Jaja. Waar ik zolang ik me kan herinneren babyporties at van alles wat me werd voorgezet en ik het meisje was waar nooit extra voor gekookt hoefde te worden, daar schepte ik nu twee keer op en zat dan nog niet vol, maar stopte toch maar omdat iedereen al klaar was met eten.

Vrienden bedoelden het goed en maakte lieve opmerkingen als 'Wow Ty, das meer dan ik eet!' om te onderstrepen dat het eerst zoveel minder was. Positief bedoelde opmerkingen die in mijn hoofd in no time werden omgezet tot naarheid. Gedachtengangen die ongeveer zo gingen: 'Meer dan hij? Maar.. Hij is huge.. En ik heb nog steeds honger.. Als ik nu dooreet dan word ik ook huge..' Dat zijn grootheid enkel en alleen in mijn hoofd bevond ontging me totaal en ik besloot opnieuw tot minder eten.

Er komt een dag dat ik alle opmerkingen aan kan. Dat ik eet als ik honger heb en wat ik lekker vind. Dat dit allemaal verleden tijd is, iets wat je na jaren terugleest en er dan met weemoed wat lacherig naar terugkijkt, 'ik was wel raar hè, toen.'
Maar nu nog even niet. En dat is helemaal geen schande.

Ochtendblijheid.

Zo zie je maar hoe positief denken resultaat aflevert.

Tien voor twaalf in bed en om zeven uur wakker. Niet één keer wakkergeworden!

Dit wordt een mooie dag.

Nog even wakker blijven.

Je slaapritme veranderen heeft tijd nodig. Van een bijna chronische slapeloosheid afkomen helemaal. Dat wist ik wel. En dat gaat met vallen en opstaan, en je moet vooral consequent blijven en je aan je schema houden. Dat wist ik allemaal echt wel. Maar in geval van erge moeheid een paar dagen al om tien uur naar bed hoeft toch niet meteen afgestraft te worden met om vijf uur al wakker worden?

Vandaag maar weer gewoon half twaalf, en dan hopelijk braaf tot zeven uur slapen.

Teleurstelling.

Het waren drie plastic bakken vol. Van die grote zwarte bakken, die boven elkaar als laden in een kast kunnen. Er zaten kleine zwarte puppy's in, allemaal zwart, allemaal een soort kruising tussen een labrador en een bordercollie. Twee of drie hadden er een kleine witte aftekening en geen was er even oud, of even groot, als de rest. De kleinsten bleven in de bak, onder de oranje lamp, de groteren groeiden als kooi en haalden vakkundig de hele ruimte overhoop. Aan het einde van mijn queeste om de hondjes allen op een plek te houden waren de grootsten gegroeid tot katformaat en hield ik er twee. Terwijl ik met mijn pasverworven huisgenoten mezelf de deur uit wurmde keken twee bakken vol ogen mij zeer treurig aan, alsof ik hen ook mee had moeten nemen.

Tot minstens een kwartier na wakkerworden heb ik gezocht naar het warme gevoel van hondjes op bed.

Even alles vergeten.

De zon schijnt naar binnen door het woonkamerraam, het gordijn net genoeg gesloten zodat het gele licht niet op de witte bladzijden valt van het boek wat ze leest en pijn doet aan haar ogen. Met opgetrokken knieën zit ze in een hoekje van de bank met voor haar een warm kopje thee en naast haar de kat. Bij de buren is een bruiloft, de muziek sijpelt binnen door de dikke muren en even kijkt ze op en glimlacht naar de zon.

Geluk zit in de kleine dingen.

Vaarwel vangnet.

Vandaag is de dag. Dé dag met hoofdletter D. De dag dat ik definitief afscheid neem van mijn vangnet, mijn in-geval-van-nood-doosje.

Al jaren sleep ik overal mijn rugzak mee naar toe. Een gewoonte, opgepakt in tijden dat alles onzeker was en de rugzak het enige constante in mijn bestaan, die me vele malen uit allerlei situaties heeft gered. De lenzenvloeistof bij droge ogen, de pleisters of de zalf bij kleine ongemakken, de schaar en de lepel en natuurlijk de medicijnen. Een beetje zichzelf respecterende gek gaat nergens heen zonder zijn kalmeringtabletjes. Een beetje chronisch zieke doet geen boodschappen zonder pijnstillers in de tas. Als je overhoopt ergens blijft slapen dien je wel te kunnen slapen, dus gingen de mooi witte tabletjes ook maar mee. En voor de onverhoopte allergie aanvallen: hoppa. Het medicijndoosje heeft vakjes voor iedere dag van de week, niet omdat ik iedere dag een pil nodig heb, maar als opslag vakjes. Hij is beplakt met glitternde dolfijntjes, want een saai blauw doosjes is anders zo'n, nu ja, saai blauw doosje. Maar sinds het slaapregime van de neuroloog ben ik slaapmiddeltjes vrij, die kalmeringstabletjes had ik eigenlijk al maanden niet meer nodig en die allergie.. och.. Het enige wat nog overal mee naar toe gaat zijn de pijnstillers, maar daar heb je feitelijk geen heel medicijndoosje voor nodig. Maar het uit de tas halen leek heiligschennis. Het zomaar wegdoen van dat wat mogelijk, hypotetisch, poteintieël nodig zou kunnen zijn is een hele stap. Het zegt dat je zonder kunt, dat je het wel aankunt helemaal op jezelf. Het zegt dat je zonder moét, simpelweg omdat je niet anders kunt.

Ik gooi hem niet weg. Hij heeft een mooi plekje gevonden bij de andere medicijnen hier in huis, die ik, omdat je nu eenmaal kunt wachten op een 'voor het geval dat' als je dat doet, nooit weg zal gooien -nu ja, een over de datum geval daargelaten-.
Wereld, here I come.

Pllrtttt.

Twee dagen enkel en alleen bezig zijn met geldzaken en er dan nog niet uitkomen waar je op moet bezuinigen, daar zou iedereen gek van worden, toch?

Met pijn in het hart.

De zon scheen zo mooi dat we haast zonnebrillen wilden. Het was koud, maar heel mooi. Lyka maakte een half uur lang foto's in de vlindertuin, bewonderden het pasgeboren neushoorntje en van de meegekomen vriendin A. kregen we twee knuffelbeestjes.

In ruil daarvoor heb ik nu de griep die Lyka had. Ervan uitgaande dat zij die niet opnieuw kan krijgen gaat zij morgen weer naar school na een week vakantie. Ik blijf thuis, met bank, tv en kopje soep. Zelden stak haar heengaan mij op zondag meer...

Mooie dag.

Langs de grijze randen van de flat ontvouwen zich gouden zonnestralen. Haar ogen zijn blauw als de onbewolkte lucht en kijken onbevangen en koortsvrij de wereld in.

Lyka is beter.
Wij gaan naar de dierentuin!

Hoofdvragen.

Vriendin S. belde. Dat het met de afspraken een beetje was misgelopen de laatste tijd. Zij kon niet, ik kon niet, bussen reden niet, ik belde af. We spraken af dat ze zou komen eten. Lyka is ziekig en ging halverwege het eten naar bed en S. verkondigde tijdens de afwas dat ik was afgevallen. Volgens mij was ik sinds haar laatste bezoek zelfs aangekomen, maar wie weet een kilo afgevallen. Ik murmelde iets van 'ach' en 'kan best' en iets over gezonder eten. S. verkondigde dat ze denkt dat ik te weinig eet, wat ik terstond ontkende. Hoe kan ze dat weten, vraag ik me af. Ze zal het toch niet weten, vraag ik me af. Zal ze het doorvertellen, vraag ik me af. Ze kan het nooit weten, stel ik mezelf gerust en kook voor de zekerheid iets met vlees en olie. De koekjes die ze meebrengt sla ik af, in ruil daarvoor maak ik griesmeelpap zonder de magere melk met water aan te lengen. Er valt ook helemaal niets te weten, stel ik mezelf gerust. Ik ben stabiel. Een beetje raar nog, misschien, met dat eten, maar dat komt wel goed.

Middagje vrij.

Ondanks de overduidelijke aanwezigheid van veel te veel chemicaliën en overduidelijk geen fruit is frambozen thee stiekem best lekker.

Ruzie met de stad.

Ooit kreeg ik van een vriendin een oude playstation en een hele lading spelletjes. Lyka was er ontzetend blij mee, daar de meeste van de spelletjes uit Disney figuurtjes bestaan. Maar er werd ingebroken en men nam ook de playstation mee. Gelukkig was de verzekering royaal en kreeg ik honderd euro om een nieuwe playstation te kopen. Ik vond er op marktplaats eentje voor dertig euro en we konden weer vrolijk doorcomputeren. Stiekem ben ik van de SuperNintendo generatie en verslingert aan Mario, maar bij gebrek aan verkrijgbaarheid is een playstation ook wel goed. Spelletjes hoor je niet op de PC te spelen, met toetsjes, die speel je op de grond voor de tv, met een joypad.

Vorige week ontdekte is opnieuw marktplaats en de tweedehands computerspelletjes voor heel schapelijke prijzen. Zo had ik gisteren een afspraak om in Den Haag een zestal cd's op te komen halen. Het adres was in de buurt van een ziekenhuis en een blik op de routeplanner vertelde mij dat mijn vroegere therapie er bijna naast zat, dus dat konden we zonder moeite vinden.

Het ging al mis bij de snelweg. Als men bij Rijswijk de A4 oprijdt dan is de afrit Den Haag Zuid naar het zuiden, en ik zat op de weg naar Den Haag. Maar dat hoefde geen enkel probleem te zijn, ik kon er gewoon bij Centrum af en dan kwam ik er ook nog wel. Feitelijk was het misschien wel handiger om er een afslag eerder af te gaan, om dan meer naar het zuiden te zitten. Het idee was zo mooi.
Ergens bij de tramtunnel was de straat dicht. Ik reed om. En om en om. Toen ik eindelijk na twintig minuten een straat had gevonden die ik herkende (nadat ik om onverklaarbare redenen ineens langs een bordje 'Scheveningen Bad' was gereden) was ook daar na twee afslagen de straat afgesloten. Door de woonwijk dan maar. En nog een woonwijk. Veertig minuten onderweg besloot ik het toch maar te vragen en toen was ik er, natuurlijk, vlakbij. Ik had vijftig minuten gedaan over een afstand die normaal in een kwartiertje te rijden is.

Zelden deed ik zoveel moeite om geld uit te geven. Als ik ooit weer een afslag mis ga ik keren. Al is het midden op de snelweg.

Verbouwingsresultaat.

Wonderbaarijk hoeveel stof zich midden onder je huiskamer kleed weet op te hopen.

Langzame start.

In het kader van het beter slapen programma van de neuroloog moest ik korter slapen. Later naar bed en eerder opstaan om mijn lijf in een ritme te dwingen waar het braaf zou gaan slapen als ik mijn hoofd te ruste leg, in plaats van wakker te liggen en plafond te bestuderen. Vorige week het ik drie dagen gesjoemeld met de opsta tijden, de zondag niet meegerekend, want dan mag ik uitslapen. Na die drie dagen bleek mijn lichaam zodanig gewend, of liever, ontwend, dat ik met geen mogelijkheid meer in slaap kwam. Wat daarop dan weer het vroege opstaan in gevaar bracht, en dat dan weer het inslapen.

Gisteren zette ik mijn horloge op half twaalf. En half twaalf lag ik ook in bed. Met klaar gezette wekkers, drie stuks. Een om zeven uur, dan een om kwart over en tot slot een om half acht in de woonkamer. Om er zeker van te zijn dat er wordt opgestaan had ik mijn slaapkamer lamp in een tijdkklokje gestopt en die op kwart over gezet. Ik heb een uitgesproken hekel aan slapen met het licht aan, dat schijnt zich door mijn dichte oogleden naar mijn hersens te verplaatsen, erg irritant. Maar vast prima als je jezelf wil dwingen om koste wat kost je bed uit te komen.

Nu, ik ben er uit.
Zometeen moet ik werken.
Laat alsjebliefd niemand van me verwachten dat ik mijn hersens ook gebruik deze ochtend...

Dream on.

Gisteren.
Ice dancing bij Eurosport. Niet zo mooi als 'gewoon' figure skating, maar toch prachtig. De laatste vijfenveertig minuten van de ultieme meisjesfilm Ice Princess overnieuw bekijken. Laat naar bed.

Ik wil dat ook...

Weg naar volwassenheid?

Ik was het zat.
Mijn huis moest meer op een huis lijken, een volwassen huis, en wat minder op een veredelde studentenkamer. Daarom bedacht ik plannen voor nieuw zeil, geverfde muren, dressiors, extra plankjes, een kruidenrekje. Maar om te beginnen bedacht ik een totaal andere woonkamer.

Een kast moest uit de slaapkamer naar de woonkamer getild worden.
Eentje uit de woonkamer naar Lyka's kamer. De rest moest, net als de banken en de televisie, even worden verplaatst. Alles moest eerst worden uitgeruimd, want je kunt nu eenmaal geen kast verslepen als er nog boeken in zitten.
Even.
Jaja.

Exvriendje E., de enige met wie ik wonderbaarlijk genoeg een goede relatie heb overgehouden, kwam helpen maar versliep zich. Ik was eigenwijs en deed het meeste zelf waarbij het meubelverplaats plankje het ietwat moest ontgelden. Twee dagen lang leek het alsof ik opnieuw ging verhuizen, posters van de muur, vieze vloeren (je staat verbaast over de hoeveelheid rotzooi die zich in je huis blijkt te bevinden als je dingen gaat verplaatsen) en een stapel dozen tegen de muur. Vandaag werd de laatste poster opnieuw opgehangen, de laatste plank rechtgelegd.
Ik ben kápot.

Alle posters hangen er nog. Feitelijk woon ik nog steeds in een groot formaat tienerkamer. Blijkbaar vind ik dat nu eenmaal prettig, en een beetje drukte past ook wel bij mij. Er is later nog wel tijd genoeg voor een volwassener huis.

Nu ga ik heerlijk theedrinken in mijn nieuwe huis.

Kat in de kast.

Plank kapot.
Cd's en compuiterzooi door de hele kamer heen.
Bijna een uur opruimen.
Stiekem moordneigingen.

Hoe kan je boos blijven als meneer er zo lief bij gaat zitten kijken....?

Egoïstisch?

Zo blijf je hangen na het journaal en beluister je de discussie over niertransplantaties van levende donoren bij vinger aan de pols. Zo af en toe interesseren medische programma's mij, het is een soort jeugdsentiment wat men oploopt als een van je ouders in het ziekenhuis werkt. Maar de laatste tijd bekruipen mij heel andere gedachten als ik naar dat soort programma's kijk.

Als de patiënt in het programma vertelt hoe zijn nierziekte/astma/spierziekte/reuma of andere aandoening zijn leven beïnvloedt en meldt dat hij na een kwartier fietsen al moet rusten of zijn hardloop carière heeft moeten staken..
Ik kan helemaal geen kwartier fietsen, nauwelijk vijf minuten. Ik ben met vrijwel alle hobby's gestopt, omdat ze lichamelijk niet haalbaar bleken. Ik kan ongeveer tien seconden stilstaan zonder duizelig te worden en mijn bloeddruk haast te voelen dalen.
Begrijp me niet verkeerd, ik wil niet klagen, vooral niet zeuren. Ook absoluut niet zeggen dat al deze mensen geen problemen hebben, niet beklagenswaardig zijn.
Af en toe zou ik graag hun ziekte hebben. Omdat zij zoveel meer schijnen te kunnen dan ik af en toe, omdat zij een duidelijke reden hebben, iets waar je mee aan kunt komen als je in de supermarkt in de rij pakjes drinken openmaakt omdat je anders het einde van de rij niet haalt, in de tram die je zelden neemt mensen moet vragen op te staan van de invalidenplek. ME, chronische moe, het klinkt vaag, het is vaag, men beschouwt het ook als vaag. Altijd moet je uitleggen, door de barière heen van het gezonde uiterlijk maar ziek van binnen, uitleggen en verklaren waarom je wel achter de bar staat in de vereniging maar niet met rugzak om naar de tram kunt lopen.

Soms denk ik: 'Doe mij maar reuma.' Of suikerziekte, of een nier minder. Een beugel aan mijn been. Duidelijke, afgebakende parameters waarbinnen je je eigen ziekzijn kunt accepteren en vooral, het makkelijk aan anderen kunt uitleggen.

Zo een paar keer in het jaar wat klagen dat moet wel kunnen, toch?

Over de schreef.

Zou het een rare Hollandse gewoonte zijn om niets weg te mogen gooien? Of heb ik gewoon een vreemde opvoeding gehad?
Alles wordt bewaard, zelfs als je het nauwelijks gebruikt. Panty's met ladders repareer je met nagellak en draag je opnieuw, sokken met gaten stop je of draai je om. Zelfs losse naden in ondergoed repareer je, kappotte hoekjes lijm je weer aan borden, van oude t-shirts maak je stofdoeken en pas als de spullen echt op een haar na versleten zijn kun je ze doneren in de een of andere derde wereld doos.

Eigenlijk toch raar dat je dingen als eten niet kunt weggooien, zelfs niet als het aan of over de datum is (een dagje na is immers nog best te eten) en je feitelijk van alles wat buiten het groenvoer en vitamine dieët valt enkel maar eetbuien hebt. Ik bedoel, als je het opeet is het toch ook weg en in zo'n eetbui heb je er eigenlijk ook weinig aan. Het is een bij mij raar ingeworteld idee dat je alles in huis moet hebben, minstens vier soorten zoet en hartig beleg, bruin én witbrood en krackers en rijstewafels, een vriezer vol voedsel want stel dat je geen boodschappen kunt doen, een hele la vol frituurzooi want stel dat je oppast en de kinderen willen frietjes. Wat daar dan vervolgens ligt en wacht om in zenuwslopende, stressverhogende eetbuien in een keer geconsumeerd te worden. Waarna de kasten opnieuw worden aangevuld, want lege kasten, dat kan dus niet.

Vandaag breek ik met de traditie.
Ik heb een hele vuilniszak vol eten beneden gezet, en een van de twee vriezers ontruimd.
Om het mezelf wat makkelijker te maken, niet meer naar dat eten te staren.
En omdat het best overbodig is eigenlijk allemaal.

Dat schuldgevoel, omdat ik feitelijk nog best eetbaar voedel weggooi, dat verminderd wel, toch...?

Vogelexcursie

Zeker vier kinderen wisten dat ik de moeder van Lyka was.
Há! Ik ben wel bekend.

Geef me nog even de tijd.

Het schrijven van Leuven -part two- wordt al vakkundig acht dagen uitgesteld. Zelfs in mijn handgeschreven dagboek ben ik nog niet verder dan 'we reden juichend de grens over.' Het is niet dat ik niet weet waar te beginnen of dat ik bang ben er geen leuk verhaal van te kunnen maken. Het is een beetje dat ik het druk heb, maar dat is eigenlijk meer een smoesje. Het is ook niet dat ik niet aan het weekend terug wil denken. Alleen dat ik liever niet aan specifieke stukjes weekend denk.

Gelukkig is dit internet, en ben ik u feitelijk niets verplicht.

Van 't weekend is het af.

Gedwongen uitstel.

Kent u dat? Je bent kind en je krijgt cadeautjes. Met sinterklaas, kerst, of misschien je verjaardag. Je kunt niet wachten tot de visite weg is en de hele zaak voorbij is om alles uit de verpakkingen te halen en te bekijken, bevoelen, eraan te ruiken en ermee te spelen.

Kent u dat? Je bent volwassen en krijgt cadeautjes. Je verjaardag of kerst bij de schoonfamilie misschien. Dit keer geen speeltjes, maar keukengerei, fotolijstjes of iets anders praktisch. Toch kan je niet wachten tot iedereen weg is en je alles uit mag proberen. Pannenkoeken bakken met de nieuwe mixer, foto's op maat knippen, alles bevoelen en bekijken.

Zo kwam ik zojuist thuis met vijf spindels aan cd's. Vijf seizoenen Stargate SG1, wat Star Trek en een hele lading films en Disney zooi. Ik voel me net een klein meisje met Sinterklaas en dank de hele nacht mijn goede vriend M. Morgenochtend moet ik werken en de wekker staat op kwart over zeven. Daarbij, ik kán het niet eens allemaal kijken in één nacht...

Klein rockertje.

We waren al wezen zwemmen. Maar Lyka was echt niet moe. Ze kon wel, volgens eigen zeggen, tot twee uur in de nacht opblijven, soms als ze met Papa P. naar het strand ging in de nacht. En ze wilde echt het bandje zien.

Om negen uur waren we bij de club in Wageningen waar het broertje van de vriendin en zijn bandje met gothic rock ('zoals Nightwish. Nightwish is cool!' en 'harde muziek is leuk! ik wil wel oordopjes hoor') zou spelen. Lyka kaapte de aanwezige vrienden mee naar de dansvloer, want alleen dansen is eng want dan kijkt iedereen. Om half tien wilde ze toch maar geen appelsap en dronk ik mijn cola light op de bank op haar schoot ('ik word echt niet plat, dit is veel leuker zo') terwijl we mensjes keken.

Om kwart voor tien meldde het broertje dat ze pas om half elf gepland stonden en dat dat best wel eens uit zou kunnnen lopen. Maar Lyka was nog steeds niet moe en wilde toch vooral niet naar huis. Om tien voor tien lag ze op de bank tegen me aan, enkel haar ogen nog open en moest ik toch vooral ophouden te vragen of ze wel zeker wist dat ze dit vol ging houden. Dit is leuk, we gaan hier niet weg.

Om vijf voor tien waren we onderweg naar de kapstok, ondanks al het willen was én zwemmen én een bandje kijken misschien toch iets te veel van het goede.
'Volgende keer gaan we gewoon niet zwemmen hoor!'

Ik heb een heel erg vreemde dochter.

Agenda.

Eergisteren:
Te laat opstaan, haasten, werken, overleg, vereniging, werken, gauw even sociaal zijn, naar huis, douchen, slapen.
Gisteren:
Gesprek, thuishulp, gesprek, werken, vereniging, werken, vergaderen, naar huis, douchen, slapen.
Vandaag:
Verslapen, werken, vereniging, werken, eetafspraak vergeten, naar huis door de kou, eten, journaal, slapen.
Morgen:
Aanhangwagen terugbrengen naar ouders ex, werken, Lyka halen, eten, vereniging, douchen, bedden opmaken, slapen

Maandag kijk ik echt de opgenomen televisie programma's, een hele avond ik en thee en de bank.
Echt.

Welkom in Nederland.

Wegen zonder gaten.
In-, en uitvoegruimte.
Bewegwijzering die klopt.
(ik hou van de ANWB)
ZOAB wegdek.

Kent u dat, de laatste dag van de vakantie en eigenlijk geen zin. De terugreis is een beetje katterig, de passagiers hangen tegen de ramen van de auto met de laatste rol koekjes en blikjes cola en de chauffeur heeft geen energie meer voor een goed gesprek. Maar dan ga je bij Breda de grens over. Je stopt met stuiteren en er zijn mooie groene hectometer paaltjes. Zelden waardeer ik de wegenbelasting zo dan als ik uit België weer Nederland in rij.

Soms denk ik wel eens dat de rit van de grens naar huis enkel en alleen bedoeld is om te kunnen wennen aan het thuis zijn. Om het hier zijn weer opnieuw te gaan waarderen. Waar er eerst bedroefdheid was over het einde van de vakantie sluimeren nu de gedachten aan de eigen douche, het warme bed met die heerlijke kussens, het weerzien met de katten.

Home sweet home.

You have mail. You have mail. You have...

Al die internationale penvrienden, dat is natuurlijk helemaal geweldig, maar in welke tijd moet ik ze nu allemaal terugschrijven...

Leuven.

Gisterenavond kroop ik om kwart over elf mijn huis binnen. Het was koud geweest, ik droeg twee jassen over elkaar, de scootmobiel hield er mee op, de relatie met ex. S. is onder explosieve druk komen te staan maar het was, ondanks of dankzij, een géwéldig weekend.

Ik ben bijslapen.

Stempeltjes.

Ooit werd ik lid van een Open Jongeren Vereniging. Vroeger was het een studentenvereniging geweest maar nu had zij haar deuren geopend voor alle jeugd mits zestien jaar of ouder. Ik kwam er steeds vaker en was er blij om mijn eerste 'zelfgemaakte' vrienden, was sociaal, lachtte en vond er vriendjes. Commissies wilden mij graag hebben voor verenigingswerk en ik had het naar mijn zin. Zelden had ik er slechte dagen, op slechte dagen bleef ik thuis. Ik had voor het eerst sinds jaren het idee dat het etiketje 'gekke Ty' wat minder aanwezig was, men kende mij nog niet zo goed en dat beviel me prima.

Toen ging het uit met het vriendje wat ik daar had opgeduikeld. Er volgde ruzie en een hoop moeilijkheden. Inmiddels kende ik behoorlijk wat mensen daar, mensen die ook wisten hoe ik privé mijn leven leidde en hoe moeizaam dat soms ging. Maar ik vertrouwde erop dat privé ook privé bleef en dat de scheidingslijn thuis-daar voldoende aanwezig was. Ik had er moeilijk meer naast kunnen zitten.
Ex vriendje van toen vond het nodig om mijn leven buiten de vereniging te koppelen aan dat erin en een hoop leden tuimelden over alles wat ik in mijn slechtste buien uitvrat. Dat ik als ik daar was een prima vrijwilliger was werd niet naar gekeken en het stempletje 'Ty is gek' was weer helemaal terug. Kortzichtigheid en tunnelvisie is een zeer menselijke aard, ontdekte ik en hoewel niet iedereen zo was meed ik de vereniging een tijdje.

Lange jaren gingen voorbij sinds toen en nu. Ik veranderde mijn taktiek, sprak zelden meer met leden over mijn activiteiten buiten de vereniging, over de slechte dagen. De slechte dagen verminderden in frequentie en de langgezochte stabiliteit kwam aan. Of nou ja, ik deed geen rare dingen meer. Onder mijn vrienden waren alleen nog die die wel zagen dat ik als ik aan het werk was wel goed functioneerde en ik negeerde de rest, was doof voor alle roddels. Soms echter kon ik er niet omheen. Dan verkondigde een vriend verontwaardigd de mening van bestuurdlid A. of oppertapper B. over mijn schijnbare onbetrouwbaarheid als werknemer. Dan zat ik er aan kwartiertje mee, klaagde tegen iedereen die het horen wilde en stopte het daarna weg in de diepten van mijn geest. Mensen zijn nu eenmaal zo, stickertjes blijven plakken, maar ik wenste het gros van de tijd dat straal te negeren. Ik was er immers voor de lol, het leuk, voor de vrienden die mij wel waardeerden. De rest kon mijn rug op, zogezegd.

Nu ja, dat is het idee.
Een aantal keer per jaar organiseert de vereniging een ledenweekend. Met een man of dertig naar een stad ergens Ver Weg om nader tot elkaar te komen en weinig te slapen en veel te drinken. Sinds het beruchte vriendje van jaren terug ben ik niet meer meegeweest. Geen behoefte, geen zin, geen leuke mensen, dat idee. En vooral omdat ik me niet kon vinden in de mening van de anderen, dat ik me moest 'bewijzen'. Dat ik moest 'laten zien' dat het allemaal best goed met me gaat en dat er best met mij te leven valt. Dan bleef ik wel thuis en maakte het daar gezellig.

Vrijdag ga ik naar Leuven. Niet omdat ik mezelf graag bewijzen wil, maar omdat Leuven een leuke stad is en omdat een aantal vrienden ook meegaat en mij meevroeg. Die overige leden neem ik voor lief, negeer ik indien nodig. Of liever, ik negeer al het mogelijke kortzichtige gedrag. Tot nu toe is dat zo goed gelukt dat er nog geen enkel woord van twijfel over mijn meegaan mijn (oost indische dove) oren heeft bereikt. Kortom, het komt allemaal goed, de twijfel over mijn keuze blijft weg en het wordt een geweldig weekend.

Dat is het plan, in ieder geval..